ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ. Πολύ συχνά, σε άρθρα, σε συζητήσεις, σε αναρτήσεις ή απλά σχόλια, τα οποία λέγονται και γράφονται με σκοπό να στηλιτευτεί η τρομοκρατική οργάνωση "17 Νοέμβρη...

Πλήρες Κείμενο:

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ. Πολύ συχνά, σε άρθρα, σε συζητήσεις, σε αναρτήσεις ή απλά σχόλια, τα οποία λέγονται και γράφονται με σκοπό να στηλιτευτεί η τρομοκρατική οργάνωση "17 Νοέμβρη" γίνεται αναφορά στον τραγικό θάνατο του 20χρονου φοιτητή Γεωλογίας Θάνου Αξαρλιάν, τον Ιούλιο του 1992.

Χωρίς να θέλω να μειώσω καθόλου την τραγικότητα του γεγονότος, αισθάνομαι ότι μετέρχεται μίας εργαλειοποίησης, βασικά από τον χώρο της Δεξιάς η οποία κατά τη γνώμη μου δεν εξυπηρετεί τον σκοπό που νομίζει ότι εξυπηρετεί.

Η τρομοκρατία, δηλαδή χρήση ή η απειλή χρήσης βίας με σκοπό την πρόκληση τρόμου με κίνητρο την επίτευξη πολιτικών, ιδεολογικών ή θρησκευτικών στόχων, είναι το θεμέλιο της δράσης της 17Ν και είναι ο παράγοντας που την καθιστά ένα από τα ειδεχθέστερα πολιτικά μορφώματα που αναδύθηκαν στην πολιτική ζωή της χώρας, όχι μόνο στη διάρκεια της Μεταπολίτευσης, αλλά σε όλη την μεταπολεμική περίοδο.

Όμως, υπό αυτό ακριβώς το πρίσμα, όλες οι υπόλοιπες δολοφονίες της 17Ν είναι περισσότερο κατακριταίες, αφού ενείχαν πρωτοβάθμιο (και όχι δευτεροβάθμιο ή ενδεχόμενο) δόλο, ενείχαν δηλαδή την πρόθεση να προκαλέσουν την αφαίρεση της ζωής που αφαίρεσαν, είτε επειδή ο θάνατος του τάδε συγκεκριμένου προσώπου είχε τεθεί, κατ' άμεσο τρόπο, ως αποφασιστικός επιχειρησιακός στόχος, όπως, π.χ στην περίπτωση του εκδότη της Απογευματινής Νίκου Μομφερράτου, είτε επειδή η ζωή του δείνα συγκεκριμένου προσώπου στεκόταν ως εμπόδιο για την ολοκλήρωση του επιχειρησιακού στόχου, όπως στην περίπτωση του Παναγιώτη Ρουσέτη (του οδηγού του Μομφερράτου ο οποίος στάθηκε μπροστά του). Σε αντίθεση με τις υποθέσεις αυτές, ο Θάνος Αξαρλιάν σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια αποτυχημένης απόπειρας δολοφονίας του τότε Υπουργού Οικονομικών, Γιάννη Παλαιοκρασσά. Ο Θάνος περνούσε τυχαία από το πεζοδρόμιο εκείνη ακριβώς τη στιγμή, την ώρα που η ρουκέτα είχε ήδη εκτοξευτεί.

Δέχθηκε θραύσματα της έκρηξης και άφησε την τελευταία του πνοή στην άσφαλτο λίγο μετά.

Όπως είναι λογικό, η υπόθεσή του συντάραξε την κοινή γνώμη, οδηγώντας στην παραπέρα πολιτική απομόνωση της 17Ν, αφού ακόμα και οι υποστηριχτές της οργάνωσης συνειδητοποίησαν (αργά) πόσο εύκολα και άδοξα σβήνουν ζωές αθώων ανθρώπων, όταν στο πλαίσιο του "επαναστατικού αγώνα" υϊοθετούνται μορφές δράσης αυτού του είδους.

Το πρόβλημα όμως ξεκινάει από το γεγονός ότι οι τρομοκράτες είχαν δημιουργήσει, με τη φαντασία τους, έναν κόσμο, εντός του οποίου οι ίδιοι ήταν σε θέση να κρίνουν τον κάθε Παλαιοκρασσά ως "ένοχο". Τον είχαν καταδικάσει εις θάνατον και συνεπώς επιχειρούσαν να φέρουν εις πέρας την εκτέλεση της απόφασής τους... Από καθαρά ηθική σκοπιά δεν βγάζει κανένα νόημα το γεγονός ότι, μέχρι και σήμερα, αντί στο επίκεντρο της κριτικής της 17Ν να μη βρίσκονται οι (τουλάχιστον 22) θάνατοι που προκάλεσαν τρομοκράτες με άμεση πρόθεση και δόλο, να βρίσκεται εκείνος ο ένας, για τον οποίο δεν υπήρχε τέτοια, ο μόνος για τον οποίο η οράνωση απολογήθηκε και εξέφρασε συλυπητήρια.

Δεν λέω φυσικά ότι οι τρομοκράτες απαλάσονται από την ευθύνη για τον θάνατο του Αξαρλιάν.

Όμως ότι δεν έχουμε κανέναν πραγματικό λόγο να πιστεύουμε ότι ο Κουφοντίνας ή ο Ξηρός κοιμήθηκαν ήσυχοι το βράδυ της 14ης Ιουλίου 1992... Μπορεί να το δικαιολόγησαν εντός τους με κάποιον τρόπο και μπορούμε να φανταστούμε, στο περίπου, με ποιον, αλλά δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι ήταν κάτι που επιθυμούσαν ή κάτι που δεν θα άλλαζαν αν μπορούσαν να γυρίσουν τον χρόνο πίσω... Αντιθέτως, τον θάνατο του Μομφεράτου που ανέφερα παραπάνω είμαι βέβαιος ότι τον γιόρτασαν, ως κατόρθωμα.

Το ίδιο θα πρέπει να έκαναν και με τον θάνατο του Ρίτσαρντ Γουέλς ή ακόμα και του Παύλου Μπακογιάννη, κλπ.

Ο μόνος λόγος που μπορώ να σκεφτώ, για τον οποίο μία ορισμένη ομάδα επικριτών της 17Ν αναφέρεται τόσο συχνά στην υπόθεση Αξαρλιάν, είναι προπαγανδιστικός και γι΄ αυτό ομολογώ ότι αισθάνομαι ένα είδος αποστροφής όποτε το κάνουν.

Διότι δεν μου βγάζει κανένα άλλο νόημα άνθρωποι οι οποίοι γράφουν, καμιά φορά και σε εβδομαδιαία βάση, άρθρα στα οποία εξηγούν γιατί λ.χ στο πλαίσιο του Πολέμου της Γάζας είναι αναμενώμενο να υπάρχουν άμαχα θύματα, υπερασπιζόμενοι το Ισραήλ απέναντι στις γνωστές και φαιδρές κατηγορίες, να αφρίζουν όποτε κάποιος ισχυρίζεται ότι ο επαναστατικός πόλεμος που (θεωρούσε ότι) διεξήγαγε η 17Ν έχει και αυτός τις δικές του παράπλευρες απώλειές... Έχω την αίσθηση ότι δίίνουν έμφαση σε αυτή την υπόθεση επειδή θέλουν να παρουσιάσουν την 17Ν σαν μία εγκληματική συμμορία η οποία δολοφωνούσε ανθρώπους λίγο - πολύ στα τυφλά.

Ίσως κάποιοι εξ αυτών στ' αλήθεια να πιστεύουν σε αυτό το αφήγημα, όμως σε πλείστες περιπτώσεις νομίζω ότι εφορμούνται από μία διάθεση απαξίωσης του αντιπάλου, παρόλο που μέσα τους γνωρίζουν ότι αυτή η εξήγηση που δίνουνδεν επαρκεί.

Το πρόβλημα είναι πως όταν η ανάλυσή μας αεροβατεί δεν δυνάμεθα να εξάγουμε ορθά συμπεράσματα για το όλο θέμα και καταλήγουμε να υποβαθμίζουμε την κριτική σε εργαλείο όψιμης αντεκδίκησης.

Αν θέλουμε πραγματικά να καυτηριάσουμε τη ρίζα της τρομοκρατίας, ώστε να εξασφαλίσσουμε ότι δεν θα ξεφυτρώσουν εξ αυτής άλλα μιαρά βλαστάρια στο εγγύς μέλλον, θα πρέπει να είμαστε ειλικρινείς, τόσο απέναντι στον εαυτό μας, όσο και απέναντι στον κόσμο.

Οι στόχοι της 17Ν ήταν προσεκτικά επιλεγμένοι και η επιλογή των μεθόδων δράσης της στηριζόταν σε προμελετημένο τακτικό σχεδιασμό, ο οποίος, ας σημειωθεί, δεν οργανωνόταν με άξονα το προσωπικό συμφέρον των τρομοκρατών, άσχετα αν κάποιοι από αυτούς, καθότι απασχολούνταν με τις οργανωτικές υποθέσεις σε μόνιμη βάση, βιοπορίζονταν επίσης, από τα λάφηρά.

Το βασικό κίνητρο τέτοιων οργανώσεων δεν είναι ποτέ (συνειδητά) ιδιοτελές: οι τρομοκράτες είναι φανατικοί ιδεολόγοι.

Εν προκειμένω, οι τακτικές επιδιώξεις της οργάνωσης εναρμονίζοταν στον άξονα μιας μακρόπνοης στρατηγικής στοχοθεσίας.

Για την πραγματοποίηση της μίας ή της άλλης ενέργειας λάμβαναν υπόψη την κατάσταση στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό της χώρας, τις τρέχουσες ισορροπίες των κοινωνικο-πολιτικών συσχετισμών ισχύος, ακόμα και τη διεθνή συγκυρία, και εφάρμοζαν εκείνα όσα θεωρούσαν ότι οδηγούσαν στην καλύτερη εξυπηρέτηση του σκοπού, ο οποίος σε τελική ανάλυση, ήταν η διευκόλυνση των όρων πάλης του μαζικού κινήματος (έτσι όπως το φανταζόταν η οργάνωση), μέσω της τρομοκράτησης του αντιπάλου (δηλαδή του συνόλου των εκπροσώπων της αστικής δημοκρατίας και των καπιταλιστικών συμφερόντων στην χώρα, του "κατεστημένου") και επιπροσθέτως μέσω της εξουδετέρωσης ενός τμήματος του πολιτικού του προσωπικού και των εκτελεστικών του οργάνων... Σύμφωνα με τα συμπεράσματα της έρευνας και την αμετάκλητη απόφαση της Δικαοσύνης, ο άνθρωπος που κρατούσε τα ιδεολογικά ηνία, ηγούμενος των παραπάνω διεργασιών, ο "εγκέφαλος" τηε 17Ν, για το μεγαλύτερο μέρος της δράσης της, ήταν ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος (γιος του γνωστού τροτσκιστή Μήτσου Γιωτόπουλου), ο οποίος αποφυλακίστηκε υπό όρους τις προηγούμενες μέρες, έχοντας εκτίσει 24 έτη, σχεδόν το μέγιστο πραγματικής φυλάκισης που προβλέπει ο νόμος για την απόλυση κρατουμένου (25 έτη). Κατά τ' άλλα, το στοιχείο της βιζιλάντικης εκδίκησης ήταν επίσης ενεργό και μπορεί να πόρωνε ψυχολογικά τους δράστες, αλλά στο διά ταύτα, από πολιτική σκοπιά, μας είναι αδιάφορο.

Από εκεί και πέρα, από την στιγμή που υφίσταται το πλαίσιο για την καταδίκη των εγκλημάτων της 17Ν εντός του κοινού ποινικού δικαίου, καλώς καταδικάστηκαν τοιουτοτρόπως και δεν επιβαρύνθηκε το πολιτικό μας σύστημα με την υπόθεση μίας πολιτικής δίκης... Αλλά στο πλαίσιο της πολιτικής μας ανάλυσης οφείλουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους.

Η 17Ν ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΠΟΙΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ. Η 17Ν ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ - ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους