Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το χρονογράφημα της εβδομάδας. Ι. Μουτήρης «Η επομένη των εκλογών. Οι εορτασμοί κράτησαν μέχρι πρωίας.

Ο βουλευτής ήταν πολύ ευχαριστημένος που επανεκλέγηκε.

Ο αριθμός των σταυρών που πήρε ήταν ελαφρά μειωμένος σε σχέση με την προηγούμενη εκλογή, αλλά αυτό δεν τον προβλημάτιζε.

Ούτε τον προβλημάτιζαν οι δεκάδες υποσχέσεις για εξεύρεση «κατάλληλης εργασίας», που είχε μοιράσει δεξιά και αριστερά σε κάθε άνεργο πτυχιούχο.

Ο χρόνος θα σκέπαζε τα πάντα.

Κι αν κάποιοι επέμεναν, θα τους εξέθετε ο ίδιος: θα έλεγε πως ζητούσαν από έναν βουλευτή ρουσφέτι, ενώ δεν το άξιζαν.

Σημασία έχει, σκέφτηκε χαμογελώντας, να ξέρεις να ξεφεύγεις από τις δύσκολες καταστάσεις.

Και να πλήττεις πρώτος τους άλλους, προτού προλάβουν εκείνοι να πλήξουν εσένα.

Ήπιε μια γουλιά από το ουίσκι των 128 ευρώ που του είχε στείλει μια εταιρεία ως δώρο για μια μικρή εκδούλευση.

Τι εκδούλευση δηλαδή; Μια απλή πρόταση είχε προσθέσει στους όρους ενός διαγωνισμού, αρκετή όμως για να μπορεί η εταιρεία να τον κερδίσει.

Τα λεφτά ήταν πολλά, πέραν των τριάντα εκατομμυρίων.

Δεν παίζεις με αυτά.

Πρέπει να είσαι προσεκτικός για να μη χαθεί η δουλειά.

Οι εταιρείες, βέβαια, που κερδίζουν τέτοιους διαγωνισμούς δεν ξεχνούν τους φίλους τους.

Τους ανταμείβουν πλούσια.

Κούνησε το χέρι του σε ανταπόδοση χαιρετισμού.

Ήταν πολλοί απόψε όσοι ήρθαν να τον συγχαρούν και να γιορτάσουν μαζί του.

Τους μιλούσε, τους έλεγε ευχαριστώ και προχωρούσε παρακάτω.

Απέφευγε όσους προσπαθούσαν να τον πιάσουν κουβέντα για να του πουν το πρόβλημά τους.

Η δεξιοτεχνία του πολιτικού είναι να αποφεύγει τέτοιες συζητήσεις.

Διαφορετικά γίνεσαι δούλος του όχλου.

Η κυρά Μυρτώ του έσφιξε το χέρι και τον φίλησε. — Συγχαρητήρια, του είπε.

Τρέξαμε για σένα.

Σε παρακαλώ, μην ξεχάσεις αυτό που μου είπες για την Άρτεμη.

Η κόρη της είχε τελειώσει Δημόσιες Σχέσεις στο πανεπιστήμιο και, περιμένοντας να ανοίξει κάποια θέση, βοηθούσε στο συνοικιακό μπακάλικο. — Απαράδεκτο, είχε πει ο βουλευτής προεκλογικά, όταν πήγαινε από σπίτι σε σπίτι.

Όταν επανεκλεγώ, θα την πάρω συνεργάτιδά μου στη Βουλή.

Βέβαια, παρέλειψε να πει στην κυρά Μυρτώ ότι την ίδια κουβέντα την είχε επαναλάβει σε καμιά πενηνταριά σπίτια.

Λίγες εβδομάδες αργότερα, οι εκλογές είχαν ήδη ξεχαστεί.

Οι σημαίες κατέβηκαν από τα μπαλκόνια, και τα προεκλογικά χαμόγελα χάθηκαν πίσω από κλειστές πόρτες γραφείων και σκοτεινούς διαδρόμους εξουσίας.

Η κυρά Μυρτώ στην αρχή περίμενε με υπομονή. «Θα τηλεφωνήσει», έλεγε στον εαυτό της. «Έχει τόσες υποχρεώσεις τώρα τις πρώτες μέρες.» Μετά άρχισε να τηλεφωνεί η ίδια στο γραφείο του βουλευτή.

Άλλοτε απαντούσε η γραμματέας πως «ο κύριος βουλευτής βρίσκεται σε συνεδρία», άλλοτε πως «το θέμα εξετάζεται», και άλλοτε πως «να ξαναπάρει την επόμενη εβδομάδα». Η Άρτεμης δεν έλεγε πολλά.

Κάθε πρωί φορούσε την ποδιά της και πήγαινε στο συνοικιακό μπακάλικο.

Τακτοποιούσε τα ράφια, ζύγιζε ελιές και τυριά, έγραφε τιμές με μαρκαδόρο πάνω στα χαρτόνια και χαμογελούσε ευγενικά στους πελάτες.

Μια μέρα, αργά το απόγευμα, η μητέρα της τη ρώτησε διστακτικά: — Να ξαναπάρω τηλέφωνο τον βουλευτή; Η Άρτεμης κοντοστάθηκε για λίγο πίσω από τον πάγκο. Ύστερα χαμογέλασε κουρασμένα. — Άσ’ το μάνα… Οι εκλογές τελείωσαν.»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους