Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Η ΕΜΠΙΣΤΗ» Πολιτικές διαπλοκές σε ροζ φόντο Άγκυρα, 1999. Η 40χρονη Αρζού δουλεύει ως τηλεφωνήτρια σε ροζ γραμμή.

Παράλληλα αγωνίζεται να κερδίσει την επιμέλεια του γιου της από τον πρώην σύζυγό της προσπαθώντας να κρατήσει κρυφό το επάγγελμά της.

Μια μέρα και ενώ συνομιλεί με έναν νεαρό πελάτη, η γη αρχίζει να τρέμει εξαιτίας ενός δυνατού σεισμού.

Ο πελάτης της εγκλωβίζεται κάτω από τα ερείπια και η Αρζού γίνεται ο μοναδικός δίαυλος επικοινωνίας του με τον έξω κόσμο.

Η γυναίκα συγκλονισμένη προσπαθεί να ειδοποιήσει τις αρχές ώστε να σπεύσουν να τον απεγκλωβίσουν.

Σε μια προσπάθειά της να επικοινωνήσει με το γενικό εισαγγελέα της Άγκυρας διασπιστώνει ότι κι εκείνος είναι πελάτης της, ενώ, χωρίς να το θέλει, ακούει μια συζήτησή του με έναν μαφιόζο.

Τώρα πλέον η γυναίκα είναι εκτεθειμένη στον κίνδυνο ή να αποκαλυφθεί η ταυτότητά της ή να σώσει τον νεαρό που έχει εγκλωβιστεί. Η Τσαγκλά Ζεντζιρτζί και ο Γκιγιόμ Τζοβανέτι με την ταινία τους «Η έμπιστη» (Confidente) επιχειρεί μια ματιά αφενός στην πατριαρχική κι ανδροκρατούμενη τουρκική κοινωνία αφετέρου στη διαφθορά και τη διαπλοκή των ελίτ και του κρατικού μηχανισμού. Η Αρζού είναι μια γυναίκα μόνη που αγωνίζεται για να επιβιώσει, να κερδίσει την επιμέλεια του γιού της, να κρατήσει μακριά της τον προϊστάμενό της που την πολιορκεί ερωτικά.

Και τώρα, μετά το τηλεφώνημα και τον σεισμό που ακολούθησε είναι αναγκασμένη να αντιμετωπίσει τη διαφθορά για να σώσει έναν νεαρό που κινδυνεύει η ζωή του.

Να πούμε ότι οι Ζεντζιρτζί και Τζοβανέτι έχουν επιλέξει να περιορίσουν όλη τη δράση μέσα σε έναν κλειστό χώρο, το τηλεφωνικό κέντρο που δουλεύει η Αρζού.

Ο θεατής δεν βλέπει αλλά ακούει, όπως ακριβώς συμβαίνει και με την ηρωίδα.

Μια ταινία όπου η πρωταγωνίστρια Σααντέτ Ακσόι, σηκώνει όλη τη δράση στους ώμους της σε ένα συγκλονιστικό και γεμάτο ένταση one’s woman show που βλέπεται με κομμένη την ανάσα.

Μου θύμισε το επίσης συγκλονιστικό δανέζικο φιλμ «Ο ένοχος» (Den skyldige – 2018), αλλά εδώ οι δύο συν-σκηνοθέτες έχουν επιλέξει πέρα από το σασπένς να επιχειρήσουν και μια ανατομία της τουρκικής κοινωνίας σε διάφορα επίπεδα.

Γιατί δεν είναι μόνον η πατριαρχία, η ανδροκρατία και η θέση της γυναίκας.

Είναι και η πολιτική διαφθορά καθώς και η διαπλοκή της δικαιοσύνης με την οικονομική ελίτ.

Είναι η έκφραση της σεξουαλικής επιθυμίας και η αναζήτηση ικανοποίησής της καθώς και η λειτουργία των ροζ γραμμών.

Κι έρχεται μια γυναίκα, που ουσιαστικά είναι θύμα όλων των παραπάνω, να συγκρουστεί, να αμφισβητήσει, να τολμήσει να κάνει αυτό που πρέπει: το ανθρώπινό της καθήκον.

Ένα κλειστοφοβικό πολιτικο-κοινωνικό θρίλερ με τη δράση να εκτυλίσσεται μέσα από τηλεφωνικές συνομιλίες που κυριολεκτικά “σπάει κόκκαλα”. Η προβολή της ταινίας απαγορεύτηκε στην Τουρκία επειδή θίγει τη δημόσια ηθική και ευαίσθητα πολιτικά θέματα.

Όπως οι ροζ γραμμές η ολιγωρία του κρατικού μηχανισμού.

Τέλος να πούμε ότι ο σεισμός στον οποίο αναφέρεται η ταινία, είναι εκείνος του 1999 που είχε για επίκεντρο το Ισμίτ -90 χιλιόμετρα από την Κωνσταντινούπολη- και “χτύπησε” κυρίως την Κωνσταντινούπολη και τη Βορειοδυτική Τουρκία αφήνοντας πίσω του περίπου 18.000 νεκρούς και περί τις 49.000 τραυματίες. (Η ΕΠΟΧΗ 23-24/5/2026)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους