Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο "χειραγωγημένος" Μακρυγιάννης και ο Καποδίστριας

----------------------------------------------------------------- Ο Μακρυγιάννης* στα απομνημονεύματά του είχε μια ιδιαίτερα επικριτική, σκληρή και πολωμένη στάση απέναντι στον Ιωάννη Καποδίστρια.

Αν και αναγνώριζε την αρχική ελπίδα που έφερε ο Καποδίστριας ερχόμενος στην Ελλάδα, γρήγορα μετατράπηκε σε έναν από τους πιο ορκισμένους επικριτές του, θεωρώντας τον αυταρχικό και εχθρό των αγωνιστών. Ο Μακρυγιάννης επικεντρώθηκε σε τρεις κύριους άξονες εναντίον του Κυβερνήτη: 1. Η περιθώρηση των αγωνιστών Κατηγορούσε τον Καποδίστρια ότι παραμέρισε εκείνους που έχυσαν το αίμα τους για την ελευθερία, φέρνοντας στη θέση τους «ετερόχθονες» (Έλληνες του εξωτερικού) και δικούς του ανθρώπους (όπως τα αδέλφια του, Βιάρο και Αυγουστίνο). Αυτό πλήγωσε θανάσιμα το αίσθημα δικαιοσύνης του Μακρυγιάννη.

Για εκείνον, το να βάζεις έναν «γραφιά» πάνω από έναν ήρωα που έχασε το χέρι του στο πεδίο της μάχης ήταν έγκλημα.

Δεν μπορούσε να αντιληφθεί ότι ο ήρωας του πολέμου δεν ήταν απαραίτητα ικανός να γίνει εισπράκτορας φόρων ή δικαστής.

Λέει χαρακτηριστικά «ήφερε τον αδελφό του τον Βιάρο, έναν ελεεινόν άνθρωπο, και τον Αυγουστίνο, έναν ανόητο, και τους έβαλε επικεφαλής του έθνους.

Και οι αγωνισταί που λευτέρωσαν την πατρίδα, ελιμοκτονούσαν εις τους δρόμους.» 2. Η άρνηση για Σύνταγμα Ο Μακρυγιάννης, ως υπέρμαχος των συνταγματικών ελευθεριών, έβλεπε τη συγκέντρωση όλων των εξουσιών στα χέρια του Καποδίστρια ως καθαρή τυραννία. «Θέλει να μας κυβερνήση με το "έτσι θέλω" και με το "έδωκα τον λόγον μου εις τους ξένους". Εμείς δεν χύσαμε το αίμα μας διά να αλλάξουμε Τούρκο πασά με Κερκυραίο αφέντη.» . 3. Η εξαθλίωση του λαού.

Θεωρούσε ότι η πολιτική του Κυβερνήτη οδηγούσε τον κόσμο στην ανέχεια και τη δυστυχία, παρά τις προσπάθειες που όντως γίνονταν για την οργάνωση του κράτους. ««Όταν το θερίον είχε την πατρίδα, θυσιάστηκαν, σκοτώθηκαν και αφανίστηκαν οι Έλληνες και τούτο κάναμεν χαζίρι, τον φέραμεν να μας κυβερνήση, να μας αναστήση, να μας βγάλη κ' εμάς εις την κοινωνίαν του κόσμου και να τον λέμε ευεργέτη μας και σωτήρα μας... Και σε ολίγον καιρό, αντίς να μας ενώση, να μας βάλη εις τον δρόμον της αρετής, μας διαίρεσε, μας αφάνισε... Ο Κυβερνήτης μας φέρνει οπαδούς των τυράγνων να τον οδηγήσουνε πώς τυραγνούνε εκείνοι οι τύραγνοι, να τυραγνήση κι αυτός» . Η Στάση του μετά τη Δολοφονία του Καποδίστρια

-------------------------------------------------------------------- Ακόμα και μετά τη δολοφονία του Κυβερνήτη το 1831, ο Μακρυγιάννης δεν άλλαξε γνώμη ούτε παραδέχτηκε ποτέ στα Απομνημονεύματά του ότι έκανε λάθος που τον πολέμησε.

Καταδίκασε το γεγονός ως πράξη με το «αφού σκοτώθηκε ο Καποδίστριας, έμεινε το έθνος σε μια μεγάλη αναρχία και δυστυχία.

Το κρίμα του Καποδίστρια έπεσε εις το κεφάλι των Ελλήνων και η πατρίδα αφανίστηκε» αλλά θεωρούσε ότι ο Καποδίστριας «έκοψε το κεφάλι του μόνος του» με την πολιτική που ακολούθησε Ωστόσο, υπάρχει μια πολύ λεπτή διαφοροποίηση στη σκέψη του, η οποία συχνά παρερμηνεύεται ως «μεταμέλεια». Ο Μακρυγιάννης μετάνιωσε για το γεγονός ότι εμπιστεύτηκε ανθρώπους όπως ο Κωλέττης.

Ενώ ο ίδιος πολεμούσε τον Καποδίστρια με ίσως αγνά αλλά πολιτικά ανώριμα κίνητρα, συνειδητοποίησε αργότερα ότι άνθρωποι όπως ο Κωλέττης και ο Μαυροκορδάτος ήθελαν απλώς να φάνε τον Καποδίστρια για να πάρουν την καρέκλα.

Γράφει συγκεκριμένα: « μας πήραν το αέρι των μυαλών μας αυτοί οι αναθεματισμένοι οι πολιτικοί μας και μας φέραν σε εμφύλιο πόλεμο, για να κάνουν εκείνοι το κέφι τους... Μας έταζαν συντάγματα και ελευθερίες, και αυτοί ήθελαν να γίνουν οι ίδιοι πασάδες στη θέση των Τούρκων» . «Και οι μεγάλοι σοφοί του κόσμου και οι δικοί μας οι πολιτικοί έπεσαν σαν τα όρνια επάνω στο ψοφίμι, να φάνε ό,τι τίμιο είχε απομείνει σε αυτή την πατρίδα...» Σύνοψη

----------------------------------------------------------------------- Για τον Μακρυγιάννη, το λάθος δεν ήταν η αντιπολίτευση στον Καποδίστρια· το λάθος ήταν ότι οι Έλληνες δεν μπόρεσαν να συνεννοηθούν μεταξύ τους, με αποτέλεσμα να φέρουν ξένους (τους Βαυαρούς) για να τους κυβερνήσουν. Ο Μακρυγιάννης πέθανε πιστεύοντας ότι ο Καποδίστριας ήταν ένας «τύραννος». Το μόνο που άλλαξε στην πορεία των χρόνων ήταν η πικρή συνειδητοποίηση ότι οι πολιτικοί που αντικατέστησαν τον Καποδίστρια (όπως ο Κωλέττης) αποδείχθηκαν πολύ χειρότεροι, και ότι ο ίδιος έγινε, χωρίς να το θέλει, πιόνι στα δικά τους παρασκηνιακά παιχνίδια. Ο Μακρυγιάννης κατάλαβε τους πολιτικούς μετά την απομάκρυνση από το ταμείο, όταν πλέον ο Καποδίστριας ήταν νεκρός και εκείνοι έδειξαν το πραγματικό πρόσωπό τους. *Θέλει διπλή επαλήθευση για τα λεγόμενα του Μακρυγιάννη καθώς πολλά που του αποδίδονται δε ισχύουν ούτε ως παραφράσεις ή αποδόσεις των λεγομένων του. **Τα παραθέματα αποτελούν απόδοση/παράφραση στη δημοτική του αυθεντικού κειμένου και όχι αυτούσιες λέξεις.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους