ΕΚΛΟΓΈΣ: ΜΙΑ ΠΡΏΤΗ ΑΠΟΤΊΜΗΣΗ! ΩΡΊΜΑΣΕ Ο ΧΡΌΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΊΑ ΕΝΟΣ ΓΝΉΣΙΟΥ ΕΘΝΙΚΟΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ του Οδυσσέα Διομήδους Σε αυτές τις βουλευτικές εκλογές όλοι οι σχηματισμοί που εισήλθαν στη...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κατά την άποψη μου αυτό δεν ισχύει.

Κάποιοι από αυτούς είναι πραγματικοί νικητές, κάποιοι είναι πλασματικοί και κάποιοι είναι σαφώς ηττημένοι.

Πραγματικοί νικητές, κατά την άποψη μου, μπορούν να θεωρηθούν μόνο το ΔΗΣΥ και το ΔΗΚΟ.

Επειδή, παρά τις αρνητικές δημοσκοπικές τους επιδόσεις και την, κατ’ ουσίαν, έλλειψη οποιασδήποτε πολιτικής πρότασης από μέρους τους, αλλά και την εσωστρέφεια τους, διατήρησαν, με μικρές απώλειες τα ποσοστά και τις έδρες των προηγούμενων εκλογών.

Αυτό κατά τη γνώμη μου οφείλεται: α) στο γεγονός ότι η εκλογική τους βάση είναι οι συντηρητικοί δεξιοί πατριώτες του καναπέ οι οποίοι είναι ευεπίφοροι στις πελατειακές σχέσεις και για τους οποίους ο αγώνας για το κοινό καλό είναι εκτός της πολιτικής τους κουλτούρας και β) στην έλλειψη εναλλακτικής επιλογής, λαμβανομένων υπόψη της τραγικής ασχετοσύνης και αγραμματοσύνης του Φειδία και των περί αυτόν και του έκδηλου εθνομηδενισμού του ΑΛΜΑ.

Αντιστοίχως πλασματικοί νικητές πρέπει να θεωρηθούν το ΑΚΕΛ και το ΕΛΑΜ.

Το μεν ΑΚΕΛ επειδή, παρότι είχε αύξηση ποσοστών και ψήφων (βοηθούντος και του γεγονότος της κατάκτησης του πρωταθλήματος από την Ομόνοια), αφενός μεν δεν έσπασε το φράγμα του 25%, αφετέρου δε ήλθε δεύτερο, υπολειπόμενο 3,5% μονάδων από τον ΔΗΣΥ, παρά του ότι ο ΔΗΣΥ είναι κυβέρνηση εδώ και 13 χρόνια.

Το δε ΕΛΑΜ επειδή, παρότι αύξησε σημαντικά τα ποσοστά και τις έδρες του, υπολείπεται, αφενός, των προσδοκώμενων, βάσει των δημοσκοπήσεων, ποσοστών και δεν αύξησε τις ψήφους του, σε σχέση με τις ευρωεκλογές, αφετέρου.

Δηλαδή εμφανίζεται να έχει ανακοπεί η δυναμική του και δεν είναι σε θέση να αποτελέσει τον καταλύτη του πολιτικού συστήματος.

Μη αγνοουμένου και του γεγονότος ότι οι 3 από τους 8 βουλευτές που εξέλεξε προέρχονται από τον ΔΗΣΥ, με ότι αυτό σημαίνει για τη συνοχή του.

Ηττημένοι είναι σαφώς το ΑΛΜΑ και ο Φειδίας, καθότι στόχευαν σε διψήφια ποσοστά (ο Φειδίας στόχευε στην πρωτιά) και παρά ταύτα μπήκαν οριακά στη Βουλή.

Οι προοπτικές και για τους δύο συνασπισμούς είναι ζοφερές, του δε Φειδία είναι ζήτημα χρόνου η πολιτική του εξαφάνιση.

Προσωπικά ήμουν ευνοϊκά διακείμενος σε δύο εκλογικά σχήματα, την ανεξάρτητη υποψηφιότητα του Αλέξη Μακρίδη στη Λευκωσία και το ΔΕΚ του Ανδρέα Θεμιστοκλέους.

Η υποψηφιότητα Αλέξη είχε να αντιπαλαίψει με τη λογική της χαμένης ψήφου και την έλλειψη οργανωμένου πολιτικού σχηματισμού και πόρων.

Το αποτέλεσμα συνεπώς ήταν αναμενόμενο. Το ΔΕΚ είχε όλες τις προοπτικές να αποτελέσει έναν εθνικοπατριωτικό πόλο ο οποίος θα διεμβόλιζε το σύστημα.

Απέτυχε οικτρώς.

Για μένα το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο και είχα πλειστάκις προειδοποιήσει για τούτο, υποδεικνύοντας και τους λόγους.

Οι λόγοι είναι οι εξής: α) Εσφαλμένη στρατηγική: Το ΔΕΚ αντί να τοποθετηθεί δεξιότερα του ΕΛΑΜ, στο δεξιό άκρο του πολιτικού φάσματος, τοποθετήθηκε μεταξύ ΕΛΑΜ και ΔΗΣΥ, δηλαδή σε έναν χώρο όπου δεν υπήρχε ιδεολογικό κενό, εφόσον επικαλυπτόταν από ΔΗΣΥ και ΕΛΑΜ. β) Εσφαλμένη στόχευση: Αντί να στοχεύσει στους, δυσαρεστημένους από τη συστημική στροφή του ΕΛΑΜ, εθνικιστές αυτού του χώρου, καθώς και στους ανένταχτους εθνικιστές οι οποίοι επιλέγουν την αποχή, το λευκό - άκυρο και περιθωριακά απολίτικα σχήματα τύπου Φειδία, στόχευσε στους (υποτιθέμενους) απογοητευμένους του ΔΗΣΥ, μη αντιλαμβανόμενο ότι, αυτοί λόγω του έμφυτου συντηρητισμού και κομφορμισμού τους, δεν έχουν το σθένος να ακολουθήσουν ριζοσπαστικές πολιτικές ατραπούς.

Άρα δεν θα ακολουθούσαν το ΔΕΚ, του οποίου τον ηγήτορα, πέραν των άλλων, θεωρούν αποστάτη του ΔΗΣΥ. γ) Θολό πολιτικό στίγμα και ασαφείς θέσεις επι καίριων πολιτικών ζητημάτων. Στο ΔΕΚ, από την αρχή, διαμορφώθηκαν τρεις τάσεις, των συναγερμογενών υπό τον Θεμιστοκλέους, των εθνικιστών που είχαν την πρωτοβουλία ίδρυσης του και της συνεργαζόμενης ΔΙΚΑΙΩΣΗΣ.

Εμφανίστηκε έτσι το ευτράπελο φαινόμενο, ο μεν Θεμιστοκλέους να διακηρύσσει (εμμέσως πλην σαφώς) την τοποθέτηση του υπέρ λύσης ΔΔΟ, με μιας μορφής ορθό περιεχόμενο και στη Βουλή να ψηφίζει με τρόπο ακραία συστημικό υπέρ των τραπεζών (υπερψήφιση πρότασης νόμου Αβέρωφ), υπέρ των πολλαπλών συντάξεων κλπ, η δε Δικαίωση και ο εθνικιστικός πυρήνας του ΔΕΚ, προεξάρχοντος του Γενικού Οργανωτικού του Ανδρέα Σωτηρίου, να τάσσονται σαφώς κατά της ΔΔΟ και, ακόμα περισσότερο, οι εθνικιστές να εκπέμπουν ριζοσπαστικό λόγο εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης και υπέρ της Ένωσης (βλ. συνέντευξη του Ανδρέα Σωτηρίου στο ΡΙΚ). δ) Αδυναμία του Θεμιστοκλέους να εκφύγει από τα καθεστωτικά στεγανά.

Χαρακτηριστικές είναι οι δηλώσεις και οι αναρτήσεις του (αλλά και λοιπών συναγερμογενών του ΔΕΚ) υπέρ του Κληρίδη, του Σαμαρά, κατά της Επταετίας, και η υιοθέτηση από αυτόν του καθεστωτικού προπαγανδιστικού αφηγήματος σε σχέση με τα γεγονότα του 1974.

Οι καθεστωτικές αυτές τοποθετήσεις απέτρεπαν τους εθνικιστές από του να στηρίξουν το ΔΕΚ, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες και ορθές τοποθετήσεις της εθνικιστικής πτέρυγας του ΔΕΚ.

Δυστυχώς το στίγμα το διδει πάντοτε ο ηγήτωρ. ε) Άρνηση του ΔΕΚ, λόγω των παλαιοκομματικών παρακαταθηκών των συναγερμογενών, να υιοθετήσουν και να προβάλουν ριζοσπαστικές και ρηξικέλευθες πολιτικές προτάσεις, του τύπου αυτών που προέβαλε ο Αλέξης Μακρίδης.

Έτσι στη συνείδηση του κοσμου το ΔΕΚ εμφανιζόταν ως μια από τα ίδια.

Τι μέλλει γενέσθαι: Στη Βουλή φαίνεται να έχουν εκλεγεί, με διαφορετικούς σχηματισμούς, 2, 3 πρόσωπα με σαφές εθνικοπατριωτικό πρόσημο.

Επιβάλλεται να ενώσουν δυνάμεις και να συσπειρώσουν, στη συνέχεια, όλες αυτές τις εθνικοπατριωτικές δυνάμεις οι οποίες είτε παραμένουν χωρίς παραταξιακή εκπροσώπηση είτε ψηφίζουν διάφορα σχήματα ως λύση ανάγκης. Σύντομα πρέπει να αρχίσουν ζυμώσεις και διεργασίες. @highlight

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους