Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χιμάρα → Τεπελένι: Αφήνοντας την Αλμύρα για τα Βουνά Με τον Γιάννη, ευτυχώς έχουμε τη συνήθεια στις εκδρομές να σηκωνόμαστε πολύ πρωί και να ετοιμαζόμαστε σε χρόνο dede (συμπεριλαμβανομένου και του πρωινού). Έτσι έχουμε τη δυνατότητα να κινούμαστε πιο άνετα χρονικά κατά τη διάρκεια της διαδρομής, να σταματάμε περισσότερες φορές, να έχουμε χρόνο αν συμβεί κάτι έκτακτο και τέλος, να φτάνουμε αρκετά νωρίς στον προορισμό, απολαμβάνοντας το τοπίο και τις ομορφιές του.

Έτσι και το ξημέρωμα της τρίτης ημέρας μας βρήκε να ξεκινάμε από το camping πολύ νωρίς, καθώς είχαμε και λίγες ανησυχίες για τον καιρό — κάτι που τελικά δεν επιβεβαιώθηκε από τα προγνωστικά.

Ποδηλατήσαμε σε μια σχεδόν ηλιόλουστη μέρα, με εξαίρεση τη βροχή που έπεσε στο Τεπελένι την ώρα που τρώγαμε κάτι ξεγυρισμένες πίτσες.

Αφήσαμε σιγά-σιγά πίσω μας την ακτογραμμή και στρίψαμε προς την ενδοχώρα, αλλάζοντας εντελώς σκηνικό.

Ο δρόμος προς το ιστορικό Τεπελένι μάς έφερε αντιμέτωπους με την άγρια ομορφιά των αλβανικών βουνών και τις κοιλάδες των ποταμών.

Χαρακτηριστικό της σημερινής ημέρας ήταν οι ατελείωτες ανηφόρες (με υψομετρικά που ξεπέρασαν τα 1.800 μέτρα), αλλά και τα πολλά χιλιόμετρα — πάνω από 70 — που έπρεπε να διανύσουμε, μέσα σε μια περιοχή που θα μου μείνει αξέχαστη από τις συνεχείς εναλλαγές του τοπίου.

Αφήνοντας το παραλιακό Κηπαρό, στα αριστερά μας είχαμε τον ποταμό Kudhësit και ψηλά, στα δεξιά μας, βλέπαμε ένα πανέμορφο χωριό, χτισμένο σχεδόν σαν καστροπολιτεία, με το όνομα Kudhës.

Όσο όμορφη ήταν η διαδρομή, τόσο τεράστια και ατελείωτη έμοιαζε η ανηφόρα.

Και εγένετο θαύμα… Στο μέσο περίπου της διαδρομής, πριν ολοκληρώσουμε την «κόντρα», μέσα σε ένα ειδυλλιακό τοπίο, βρεθήκαμε μπροστά σε ένα πεντάστερο εστιατόριο-καφέ.

Απίστευτη ατμόσφαιρα μέσα κι έξω, τεράστιοι χώροι, μοναδικές πεντακάθαρες τουαλέτες, περιποίηση στο service από γλυκύτατες Ασιάτισσες σερβιτόρες και φυσικά… αγγλική γλώσσα παντού.

Μάλλον τους καλοκαιρινούς μήνες τα πούλμαν θα περιμένουν ουρά… Όπως και να έχει, έπαιξε αυγουλάκι για τον Γιάννη και καφεδάκι με πορτοκαλάδα για μένα, καθώς το μισό βάρος του ποδηλάτου ήταν… φαγητά! (Πλάκα κάνω — απλώς είχα πολλά και δεν ήθελα να τα πάω βόλτα στην Αλβανία και μετά να τα επιστρέψω Ελλάδα!!!) Μετά την ωριαία ανάπαυλα, αφενός κοιτούσα περίεργα τη σέλα και δεν την ήθελα καθόλου (καταλαβαίνετε…), αφετέρου είχαμε ακόμη τόση ανηφόρα μπροστά μας που μόνο στην ιδέα ζαλιζόσουν.

Μας βγήκαν τα άντερα — και το λέω επιεικώς. 1.800 μέτρα υψομετρικά σε μία μέρα… Η αποζημίωση ήρθε στις απίστευτες κατηφόρες και στις εικόνες που αντικρίσαμε κατεβαίνοντας από το Φαράγγι Νίβιτσας και τον ποταμό Bënçë, ο οποίος εκβάλλει στον Αώο.

Εικόνες που θα μείνουν για πάντα αποτυπωμένες στο μυαλό μας.

Είχαμε κουραστεί αρκετά και ποθούσαμε να φτάσουμε στο Τεπελένι όσο γρηγορότερα γινόταν.

Μετά από ακόμη μερικά κοπιαστικά χιλιόμετρα, φτάσαμε αργά το μεσημέρι και αφού κάναμε ένα γρήγορο πέρασμα από το κέντρο, φύγαμε κατευθείαν για το camping, με σκοπό να επιστρέψουμε αργότερα για φαγητό, γιατί δεν σας κρύβω ότι η πείνα είχε φτάσει στα όρια του λιμού… Φτάνοντας στο camping, το οποίο βρισκόταν σε ειδυλλιακή θέση δίπλα στον Αώο, απλώς… δεν βρήκαμε κανέναν, παρότι είχα κάνει συνεννόηση για τη διαμονή.

Ανοιχτό μεν, αλλά ο ιδιοκτήτης το είχε στον «αυτόματο» και με τηλεδιοίκηση.

Το αλεπουδάκι όμως ήταν «120», που λέει και η παροιμία, κι έτσι είχα ήδη μιλήσει ως plan B με τον υπεύθυνο ενός ξενοδοχείου στο κέντρο της πόλης από την Αθήνα. Μεταβολή! Μαζέψαμε τα κουβαδάκια μας και βρεθήκαμε δίπλα στην εκκλησία του Αγίου Θωμά, στην κεντρική πλατεία της πόλης, να συνεννοούμαστε με τον ιδιοκτήτη για το εκπληκτικό δωμάτιο που μας έδωσε και το τεράστιο γκαράζ όπου θα βάζαμε και θα ασφαλίζαμε τα ποδήλατα.

Η βρόμα και ο ιδρώτας έπρεπε να περιμένουν λίγο ακόμη, γιατί μόλις τακτοποιήσαμε πρόχειρα τα πράγματά μας, δεν λέω τρέχοντας αλλά με πολύ γρήγορο βήμα, «τσακιστήκαμε» για μια πιτσαρία που είχα σταμπάρει από την Ελλάδα.

Με θέα τον Αώο, μπύρες για τους ηλεκτρολύτες, πίτσες και σαλάτα για το τέρας του οισοφάγου, αλλά κι ένα πιτσιρικά στο service που είχε όρεξη για κουβέντα, περάσαμε ένα πολύ όμορφο βροχερό απόγευμα στο ιστορικό Τεπελένι.

Η συνέχεια γράφτηκε στο μικρό ξενοδοχείο, όπου ως μοναδικοί «κάτοικοι» ξεπλύναμε μπίχλα και κούραση και σαν Βούδες, λιώσαμε στον ύπνο πάνω στα πεντακάθαρα σεντόνια, έως πρωίας. Συνεχίζεται…!!! Διαδρομή : https://ridewithgps.com/routes/55255038

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους