Credits: Vlassis Vasilopoulos Έχουν περάσει σχεδόν 48 ώρες και, αν δεν μού ξέφυγε κάτι, ούτε ένα σημαίνον στέλεχος της αμερικανικής κυβέρνησης βγήκε να καταδικάσει δημόσια το ρωσικό χτύπημα με...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Παρ' όλα αυτά, υπάρχουν ακόμη ανόητοι που πιστεύουν, ότι οι ΗΠΑ είναι διατεθειμένες να στείλουν στρατό, για να υπερασπιστούν το τομάρι του Μerz, της Kallas και της UVdL.

Σε κάθε περίπτωση, η Γερμανία και οι βαλτικοί δορυφόροι της συνεχίζουν να παίζουν με τη φωτιά ενός άμεσου ρωσικού βαλλιστικού χτυπήματος στο έδαφος τους.

Με τους Αμερικανούς σε φάση αρχειοθέτησης του NATO - και έχοντας ήδη αποσύρει 5.000 στρατιωτικό προσωπικό από τη γερμανική επικράτεια - το ενδιαφέρον είναι να υποθέσει κανείς, αν η Γαλλία και η Μεγάλη Βρετανία - την κρίσιμη στιγμή - θα αποδεχόταν πραγματικά το ρίσκο ενός γενικευμένου πολέμου για την υπεράσπιση του Βερολίνου, της Ρίγας ή του Τάλιν.

Προς το παρόν, η Ουκρανία παραμένει μια οικονομική ρουφήχτρα για την Ένωση, με τις Βρυξέλλες να καίνε οικονομικούς πόρους, χωρίς να προτείνουν τίποτε περισσότερο από τη στρατηγική της αέναης παράτασης των εχθροπραξιών, σε μια σύγκρουση που εδώ και καιρό έχει χάσει κάθε νόημα, με τη διπλωματία να απουσιάζει και τις κόκκινες γραμμές να έχουν ξεπεραστεί.

Με τις δαπάνες του Κιέβου να ανέρχονται σε 450 εκατομμύρια την ημέρα - τη στιγμή που τα έσοδα του ουκρανικού κράτους είναι σε θέση να καλύψουν μόλις 153 ημέρες πολέμου - το ευρωπαϊκό δάνειο των 90 δισ € θα εξανεμιστεί σε λιγότερο από χρόνο.

Οι απαιτήσεις του Κιέβου συνεχίζουν να αυξάνονται: μέχρι το τέλος του 2025 η εκτίμηση των ετήσιων αναγκών αυξήθηκε κατά 40 δισ, φτάνοντας τα 164. Η ΕΕ κατανέμει τις πληρωμές μέχρι το 2027, την ίδια ώρα που οι ΗΠΑ έχουν εκμηδενίσει την άμεση χρηματοδότηση και η συμβολή του ΔΝΤ παραμένει συμβολική.

Σε τέσσερα χρόνια σύγκρουσης, η ΕΕ έχει ήδη κινητοποιήσει πάνω από 200 δισ € σε βοήθεια.

Μόνο το 2025, οι στρατιωτικές δαπάνες στην Ουκρανία έφτασαν τα 84,1 δισ, με τα δημοσιονομικά έσοδα να καλύπτουν μόνο μικρό μέρος τους.

Η νέα γραμμή πίστωσης απλώς αναβάλλει την καταστροφή: τα χρήματα κατευθύνονται κυρίως σε μισθούς στρατιωτικών, αγορά πυρομαχικών και επισκευές υποδομών και στρατιωτικών μέσων.

Η μεγάλη ασυμμετρία πόρων στην ΕΕ φαίνεται από τον ετήσιο προϋπολογισμό της για το 2026, που ανέρχεται σε 193 δισ € σε δεσμεύσεις, εκ των οποίων 45 δισ προορίζονται για την Ουκρανία: ένα σημαντικό μέρος των κονδυλίων - ιδίως εκείνων για την εδαφική συνοχή (δηλαδή για τις περιφέρειες της Ένωσης) - αφαιρείται για την ενίσχυση της Ουκρανίας.

Οι χώρες της ΕΕ ήδη επωμίζονται πρόσθετα κόστη μέσω εγγυήσεων δανείων και συνεισφορών για τους τόκους από τον κοινό προϋπολογισμό, ενώ το Κίεβο δεν διαθέτει ούτε φορολογική βάση, ούτε βιομηχανικό μηχανισμό, με μια οικονομία κατεστραμμένη, εξαγωγικές δυνατότητες περιορισμένες και την ανοικοδόμηση να απαιτεί δεκαετίες και εκατοντάδες δισεκατομμύρια.

Όσο περισσότερο διαρκεί η σύγκρουση, τόσο αυξάνονται τα σωρευτικά κόστη, των οποίων μόνο ένα ελάχιστο μέρος θα ήταν σε θέση να καλύψει, ακόμη και η χρήση των εσόδων από τα παγωμένα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία. Οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι χρηματοδοτούν έναν πόλεμο που δεν οδηγεί ούτε σε στρατιωτική νίκη, ούτε σε πολιτική λύση.

Χωρίς αυτόνομη χρηματοδότηση, με πλήρη εξάρτηση από εξωτερικές μεταβιβάσεις και με αυτούς τους ρυθμούς κατανάλωσης πόρων, το επόμενο πακέτο βοήθειας για την Ουκρανία θα είναι αναπόφευκτα μεγαλύτερο.

Αυτή όμως, είναι η λιγότερο επώδυνη πτυχή της υπόθεσης.

Αν οι ανόητοι χρειαστεί να διαπιστώσουν στην πράξη και τη διαφορά ανάμεσα σε δελτία ειδήσεων και "ειδικές στρατιωτικές επιχειρήσεις", από έναν πραγματικό πόλεμο, τότε θα κληθούν να στείλουν και τα παιδιά τους στην πρώτη γραμμή, προκειμένου να επιτρέψουν σε τύπους όπως ο Dombrovskis, η Lagarde και η UVdL να συνεχίσουν να τους ρημάζουν τις ζωές με σύμφωνα σταθερότητας και πολιτικές λιτότητας. Και θα το αποδεχθούν. Είναι αποδεδειγμένο, ότι τα καημένα κορόιδα πάσχουν από σύνδρομο της Στοκχόλμης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους