Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Προσωπικό - πιο πολύ δεν γίνεται. Ο καφές των κυριακάτικων πρωινών κάτι έχει.

Είναι άραγε ανεξήγητα κουβαλητής αναμνήσεων, η ηλικιακή συνέπεια ενός ονειροπαρμένου μυαλού; Στο μπαλκόνι με λιακάδα, θα γίνει δεν θα γίνει το τηλεφώνημα, δεν ακούω όπως συνήθως Σαββόπουλο, η Τζάνις Τζόπλιν, δεν αναπολώ την Αθήνα, τις γειτονιές της Ακρόπολης, την οδό Καβαλόττι, το κίτρινο Ντεσεβώ, το "σινε Θησείον", τις ταβέρνες των Πετραλώνων - τα έχω γράψει πολλές φορές αυτά. Ακούω Ντύλαν, τον κυριότερο τροβαδούρο αυτής της ατίθασης γενιάς που έφτιαξε Μάη του 68 και Νοέμβρη του 73 και για πολλοστή φορά μου λέω πόσο τυχεροί είμαστε που τα ζήσαμε.

Επειδή ο Ντύλαν έχει σήμερα γενέθλια, είναι πια 85. Και σκέφτομαι εκείνο το μακρυμάλικο αγόρι με το τότε κορίτσι του, που βρέθηκαν Δεκέμβρη του 71 με ωτοστόπ στα Μάταλα, για να δουν τι είναι αυτό το κίνημα, με μια τσάντα ώμου με δυό αλλαξιές, ένα φορητό μαγνητόφωνο της εποχής και τρεις κασέτες που τις είχαμε λιώσει.

Η μία έγραφε Ντύλαν, η άλλη Μπαέζ κι η τρίτη Πόλυ Πάνου, μόνο που περιείχε την " Κατάσταση πολιορκίας" η τα " Τραγούδια του αγώνα", δεν είμαι σίγουρος.

Ολ αυτά επειδή λίγο νωρίτερα είχα ακούσει τον Αλέκο να μιλάει στις "αφηγήσεις απ' τη δικτατορία" και τρεις μέρες πριν την Ιωάννα και είχα κατασυγκινηθεί - δεν θέλω και πολύ, το νούμερο...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους