Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι επίγονοι αυτών που έστησαν το Παρακράτος που δολοφόνησε τον Λαμπράκη, θα αναζητούν και θα διορίζουν πάντα πρόθυμους Κόλλιες να κάνουν τη βρώμικη δουλειά.

Απέναντι όμως στους διαχρονικούς Κόλλιες, θα υπάρχει πάντα ένας Σαρτζετάκης, ένας Ασκιανάκης, μία Παπανδρέου.

Αυτό που μένει είναι να υπάρχει και μια κοινωνία πολιτών με ιστορική μνήμη και θεσμική ευθύνη… «…Κυρίως όμως τους είχε καλέσει ο Ανώτατος Εισαγγελέας επειδή ήθελε να τους πείσει διά υπηρεσιακού εκφοβισμού να «δουν κάπως απαλά» τις εγκληματικές ενέργειες των αστυνομικών. Ο Δ. Παπαντωνίου, όπως αναφέρει ο ίδιος, σε «μνημόνιον» που εγχειρίσθηκε στον Επιθεωρητή Αρεοπαγίτη Αντώνιο Φλώρο στις 14-12-1963, όταν εισήλθε εντός του Γραφείου του ΕισΑΠ «εύρε αυτόν ωργισμένον δια την πορείαν της ανακρίσεως» και «εξέφρασε την έκπληξίν του» για την προ ημερών προφυλάκιση ενός αξιωματικού της Χωροφυλακής και όταν ο Παπαντωνίου του ανέφερε γεγονότα που δικαιολογούσαν την προφυλάκιση, είπε: «εύχομαι, διότι αν αθωωθή εις το ακροατήριον, θα σας ζητηθή λόγος δια την σύμπραξίν σας εις την προφυλάκισιν»! Ακολούθως, ο ΕισΑΠ εξακόντισε ίδιες απειλές και κατά του Ανακριτή και παρήγγειλε στον Παπαντωνίου να μεταφέρει τις απειλές του στον Ανακριτή.

Αλλά ο Εισαγγελέας Παπαντωνίου δεν ήταν απ’ αυτούς που δεν έλεγαν την γνώμη τους: Και αμέσως αντέταξε στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου ότι μετάδοση τέτοιων απόψεων-απειλών και προς τον ίδιο και προς τον Ανακριτή, είναι δυνατόν να επηρεάσει την κρίση τους όταν κληθούν το επόμενο χρονικό διάστημα να αποφασίσουν για την προφυλάκιση ή μη και άλλων αξιωματικών της Χωροφυλακής, και μάλιστα ανωτάτων, που έρχεται η σειρά τους, τότε ο ΕισΑΠ απήντησε «ότι ομιλεί γενικώς» και προσέθεσε: «πάντως η περί λογοδοσίας γνώμη του ισχύει εις πάσαν περίπτωσιν»! (βλ. Χ. Σαρτζετάκη, όπ.π., σελ. 231 έως 234)…. Αλλά οι θλιβερές επεμβάσεις του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου προς τους εισαγγελείς της υποθέσεως δεν έχουν τελειωμό.

Μια μέρα πριν ο Στυλιανός Μπούτης ανέβει στη Θεσσαλονίκη για εμφάνιση στη θέση του, είχε περάσει στις 31-7-1963, κατόπιν ειδικής προς τούτο κλήσης-παραγγελίας, από το γραφείο του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου.

Μέσα στο γραφείο του Ανώτατου Εισαγγελέα, όταν ο τελευταίος προσπάθησε να τον «νουθετήσει» και να τον «πείσει» ότι πρέπει χωριστεί η υπόθεση και «να σχηματισθούν τρείς δικογραφίες», ακούστηκε, ως απάντηση, δυνατή και ξάστερη η φωνή του Στυλιανού Μπούτη: «Θα επιτελέσω το καθήκον μου.

Και ευθύς αμέσως απεχώρησα του Εισαγγελικού Γραφείου», λέει σε κάποια κατοπινή αναφορά του προς τον Υπουργό Δικαιοσύνης.

Και τούτο, παρόλο που ένα λεπτό πριν, ο Ανώτατος Εισαγγελέας της Χώρας, μπροστά στην αντίδραση του Στυλιανού Μπούτη περί κατακερματισμού της υπόθεσης, είχε προσπαθήσει να τον εκφοβίσει υπηρεσιακά, λέγοντάς του: «Θα λογοδοτήσουν σε μένα οι Σαρτζετάκηδες, Παπαντωνίηδες.

Πήγαινε κι εσύ να προστεθείς σ’ αυτούς» (βλ. εφημερίδα «Ποντίκι» της 22.7.2004, σελ. 21)…. Με την άφιξή του στη Θεσσαλονίκη ο Στυλιανός Μπούτης, προτού καλά, καλά εγκλιματιστεί τόσο στο περιβάλλον της πόλης όσο και στο υπηρεσιακό, ανέλαβε από πλευράς Εισαγγελίας, την υπόθεση της δολοφονίας.

Δέχθηκε τότε πιέσεις, και πάλι πιέσεις και εκ νέου πιέσεις, πανταχόθεν, από κάθε μεριά.

Υπέστη απίστευτες ευτελείς προσωπικές επιθέσεις, ευθείες απειλές, ακόμη και κατά της ζωής του, πολλές από τις οποίες με άγριο τρόπο διατυπωμένες (Δεν περίμενε δα κανείς κομψότητα και ηπιότητα εκφράσεων από παρακρατικούς και τραμπούκους του υποκόσμου, όπως ήσαν πολλοί από τους ενεχόμενους στην υπόθεση!). Και όλες αυτές οι πιέσεις και απειλές γίνονταν, για να αποκλίνει ο Εισαγγελέας από την κατά νόμον επιτέλεση του καθήκοντός του: Για να «κουκουλωθεί» δηλαδή η υπόθεση, για να περάσει η χυδαία άποψη ότι επρόκειτο «μάλλον για ένα απλούν τροχαίον ατύχημα», ότι «δεν εσκοπείτο ο θάνατος του βουλευτού, αλλά απλώς το ‘στραπατσάρισμά του’», ότι «δεν είναι δυνατόν να υποπτεύεται τις ανωτάτους αξιωματικούς της Χωροφυλακής, οίτινες έχουν αναλώσει την ζωήν των εις την υπηρεσίαν της Πατρίδος» και άλλα τέτοια βδελυρά και αποκρουστικά…»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους