Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο ΤΣΟΥΚΟΣ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΙΑΣ «Την αλήθεια την φτιάχνει κανείς όπως φτιάχνει και το ψέμα», έλεγε ο Ελύτης.

Τι να εννοούσε ο ποιητής; «Μα να είσαι ειλικρινής και προπάντων φιλαλήθης», λέει ο Διαμαντόπουλος στο «Μάθε παιδί μου γράμματα». Να λέμε πάντα την αλήθεια.

Μα καμιά φορά η ζωή φέρνει και το ψέμα.

Το ψέμα μπορεί να έχει συνέπειες.

Μα και η αλήθεια έχει συνέπειες, μη νομίζετε.

Θα μου πείτε, τι δουλειά έχεις εσύ με το ψέμα, επιστήμονας άνθρωπος; Και επιπλέον, Πηγαϊδακιανός.

Όλοι ξέρουμε ότι το ψέμα δεν υπάρχει καν στα Πηγαϊδάκια. Ο Απόστολος Παύλος έκανε δύο ευχές: «Να μην υπάρχουν δηλητηριώδη φίδια στην Κρήτη και να μην είναι ψεύτες οι Πηγαϊδακιανοί». Οπότε είναι λογικό να θεωρείτε την ειλικρίνειά μου δεδομένη.

Μα από όντε έφτασα στη Γερμανία, όλο τα ίδια. — Και από πού από την Ελλάδα είσαι; — Από την Κρήτη.

Δεν λέω λεβεντογέννα, γιατί δεν ξέρουνε τέτοια οι Γερμανοί και οι ξένοι, μόνο εμείς ξέρουμε. — Α, έχω πάει στην Κρήτη! «Ε, δεν θα 'χεις πάει;», λέω από μέσα μου. «Ντα άμα είναι να μην πας στην Κρήτη, ήντα ξεκινάς καθόλου να ταξιδέψεις;» συνεχίζω με αυταπάρνηση για την πατρίδα μου. — Ξέρω ένα μέρος — συνεχίζει — λέγεται «Χα… Χα… Χα…» — Χανιά — του λέω, σκεπτόμενος ότι μάλλον δεν έχει πάει στα Χουστουλιανά. — Ναι, ναι, Χ'άνια — με διορθώνει — μια και ο τόνος στη λήγουσα δεν είναι για καλό στη Γερμανία. — Ξέρεις κάτι, εμένα που με βλέπεις, έχω πάει σε μέρη στην Κρήτη που εσείς οι Κρητικοί ούτε καν τα ξέρετε… — αρχίζει να φουσκώνει. «Λέω να του πω: πότε; Όντενε γυρεύατε τον Κράϊπε και δεν τονε βρήχνετε;» Αλλά λέω, άσε δα, δεν είναι ώρα.

Λες να μου πει πάλι πως βγαίνει στσι κορφές… Τι να του πω τώρα; Ότι στσι κορφές άμα βγαίνει κιανείς είναι γή τρεζός γή αλαφροΐσκιωτος γή πράμα πολεμά να κλέψει; Δεν το κατέχει πως άμα ξεματιάσουμε πέμπουμε το φταρμό στα όρη, στα ψηλά βουνά; Να πας εκειά να σε πιάσει; Και συνεχίζει: — Εκεί νότια είναι η μαγεία, στα Χάνια, στο Φαράγγι! — Της Σαμαριάς το Φαράγγι; — του λέω. — Ναι, ναι, Σαμάρια — συνεχίζει, διορθώνοντάς με ξανά στον τονισμό, όπως είπαμε… — Ξέρω, ξέρω — του λέω. — Με το λεωφορείο πήγατε; — Όχι, όχι, με το αμάξι. — Ψηλά, και μετά κατεβήκατε μέσα; — Ναι, ναι. — Και είδατε ένα σημείο που στενεύει πολύ και ανεβαίνουν οι βράχοι στους ουρανούς; Εκεί περνάνε τα κρι-κρι, παίρνουνε φόρα και κάνουνε και «ίχοοοου»; — Ναι, ναι, φανταστικό σημείο. — Και περπατούσατε πάνω στα δροσερά νερά, πάνω στα βραχάκια και στις ξύλινες τάβλες; — Ναι, ναι, ήταν υπέροχα. — Και μετά σίγουρα σταματήσατε στην Αγία Ρουμέλη και φάγατε πράμα στη σκιά των πλατάνων εγκαταλελειμμένου χωριού; — Ω, τι ιερό μέρος! Χριστέ μου, δροσιά! — Δεκαεφτά χιλιόμετρα, ε; — του λέω. — Πιαστήκανε τα ατζά σου; — Όχι, όχι, τίποτα, έχω συνηθίσει, βγαίνω στις Άλπεις… — Και στο τέλος φτάσατε στην παραλία και κάματε και μια βουτιά — συνεχίζω. — Ναι, ναι, ήταν αναζωογονητικό μπάνιο μετά από τόσο δρόμο. — Και μετά σάσε πήρε το καραβάκι και σάσε γύρισε, και μετά το λεωφορείο πάλι στην είσοδο… — Ναι, πράγματι, φανταστική εμπειρία, θα ξαναπήγαινα! Και 'γώ λέω από μέσα μου, και 'γώ θα πήγαινα με χαρά.

Ως τότε όμως θα συνεχίσω να λέω εγκυκλοπαιδικούς τσούκους. Σιγά μη σασε 'φήσω να μου λέτε πως κατέχετε την Κρήτη πια καλά από μένα…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους