Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δημόσιο Δίκτυο Φιλελευθέρων · Γιάννης Γαραντζώτης: Η αντίθεση ανάμεσα στους στόχους και τα αποτελέσματα του σοσιαλισμού. 1. Οι διακηρυγμένοι στόχοι Ο σοσιαλισμός παρουσιάστηκε ιστορικά ως απάντηση στις κοινωνικές ανισότητες του καπιταλισμού.

Οι υποτιθέμενοι στόχοι του ήταν: *Κατάργηση της φτώχειας: Μέσω κεντρικού σχεδιασμού και αναδιανομής πλούτου, όλοι θα είχαν πρόσβαση στα βασικά αγαθά. *Γενική ευημερία: Το κράτος θα εξασφάλιζε δουλειά, στέγη, υγεία και παιδεία για όλους, χωρίς ταξικές διακρίσεις. *Πρόοδος: Η κατάργηση του "αναρχικού" ανταγωνισμού θα οδηγούσε σε ορθολογική χρήση πόρων και ταχεία τεχνολογική/επιστημονική ανάπτυξη. *Ειρήνη: Με την εξάλειψη της εκμετάλλευσης και του ιμπεριαλισμού, οι λαοί θα ζούσαν χωρίς πολέμους. *Αδελφοσύνη των ανθρώπων: Η κατάργηση των τάξεων θα δημιουργούσε μια κοινωνία αλληλεγγύης αντί για ατομικισμού. 2. Το ιστορικό αποτέλεσμα όπου εφαρμόστηκε Στην πράξη, τα σοσιαλιστικά πειράματα του 20ού αιώνα κατέληξαν σε συστηματική αποτυχία σε όλους αυτούς τους τομείς: *Αντί για κατάργηση της φτώχειας είχαμε... Μαζικές ελλείψεις βασικών αγαθών.

Ουρές για ψωμί, κρέας, χαρτί υγείας.

Λιμοί σε ΕΣΣΔ 1932-33, Κίνα 1959-61, Β. Κορέα 1990s. *Αντί για γενική ευημερία, είχαμε... Οικονομική στασιμότητα.

Χαμηλή ποιότητα προϊόντων, τεχνολογική υστέρηση σε σχέση με τη Δύση.

Το βιοτικό επίπεδο παρέμεινε δεκαετίες πίσω.

Όσο για πρόοδο, ο Κεντρικός σχεδιασμός έδοσε λάθος κίνητρα.

Καμία καινοτομία εκτός στρατιωτικού τομέα.

Κατάρρευση υποδομών λόγω έλλειψης συντήρησης. *Αντί για ειρήνη , είχαμε βίαιη καταστολή στο εσωτερικό: Γκουλάγκ, Πολιτιστική Επανάσταση, Ερυθροί Χμερ.

Εξωτερικά: εισβολές σε Ουγγαρία 1956, Τσεχοσλοβακία 1968, Αφγανιστάν 1979. *Σχετικά με την υποτιθέμενη αδελφοσύνη, φτιάχτηκε μια κοινωνία καχυποψίας.

Κράτος-αστυνόμος, φακέλωμα πολιτών, ρουφιανιά.

Δημιουργία νέας "νομενκλατούρας" δηλαδή κομματικής ελίτ με προνόμια. 3. Ο μηχανισμός της αποτυχίας Το βασικό πρόβλημα δεν ήταν η κακή εφαρμογή, αλλά η ίδια η αρχή της "σοσιαλιστικοποίησης": *Οικονομική παράλυση: Χωρίς τιμές αγοράς, ο κεντρικός σχεδιαστής δεν ξέρει τι να παράγει, πόσο, και πού.

Το αποτέλεσμα είναι υπερπαραγωγή άχρηστων προϊόντων και ελλείψεις στα αναγκαία. *Έλλειψη κινήτρων: Όταν ο μισθός είναι ανεξάρτητος από την απόδοση και η ιδιοκτησία ανήκει στο "κράτος", κανείς δεν έχει λόγο να δουλέψει καλύτερα ή να καινοτομήσει. *Αναλογική καταστροφή: Όσο μεγαλύτερο ποσοστό της οικονομίας περνούσε στον κρατικό έλεγχο, τόσο μεγαλύτερη ήταν η κατάρρευση. Η Ανατολική Γερμανία vs Δυτική, η Βόρεια vs Νότια Κορέα είναι τα πιο καθαρά πειράματα. Η Κίνα και το Βιετνάμ άρχισαν να αναπτύσσονται μόνο όταν εγκατέλειψαν τον κεντρικό σχεδιασμό μετά το 1978 και 1986 αντίστοιχα. Συμπέρασμα: Υπάρχει χάσμα ανάμεσα στην πρόθεση και το αποτέλεσμα.

Όπου ο σοσιαλισμός εφαρμόστηκε με συνέπεια, έφερε τα ακριβώς αντίθετα από όσα υποσχόταν. Η οικονομική κατάρρευση δεν ήταν ατύχημα — ήταν δομικό χαρακτηριστικό του συστήματος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους