Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχει κάτι βαθιά οδυνηρό στην εποχή μας. Όχι μόνο η φτώχεια, η βία ή η εξάντληση.

Αλλά το ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι μοιάζουν να ζουν χωρίς πραγματική παρουσία μέσα στη ζωή τους.

Σαν να λειτουργούν κυρίως σε κατάσταση επιβίωσης. Αυτόματα. Αντανακλαστικά. Εξαντλημένοι.

Αποσυνδεδεμένοι από το σώμα τους, από το συναίσθημά τους, από το βαθύτερο νόημα της ύπαρξης.

Οι σκέψεις τους συχνά δεν είναι πραγματικά δικές τους.

Είναι κληρονομημένοι φόβοι, οικογενειακά τραύματα, κοινωνικά σενάρια, πολιτισμικές εντολές, έτοιμες επιθυμίες που εμφυτεύτηκαν από οθόνες, διαφημίσεις και αλγόριθμους.

Και κάπως έτσι πολλοί άνθρωποι δεν ζουν πραγματικά τον εαυτό τους.

Αναπαράγουν τους εαυτούς τους.

Μιλούν με δανεισμένες λέξεις.

Επιθυμούν με δανεικές επιθυμίες.

Αγαπούν όπως έμαθαν ότι «πρέπει» να αγαπούν.

Θυμώνουν όπως τους έμαθαν να θυμώνουν.

Καταναλώνουν για να νιώσουν ζωντανοί.

Εκτίθενται για να αισθανθούν ορατοί.

Διεγείρονται διαρκώς για να μην συναντήσουν τη σιωπή τους.

Γιατί η σιωπή τρομάζει.

Μέσα στη σιωπή συχνά εμφανίζεται το κενό.

Η θλίψη.

Η μοναξιά.

Η αίσθηση ότι ίσως δεν γνωρίζουμε πραγματικά ποιοι είμαστε πέρα από τους ρόλους, τις επιδόσεις, τις μάσκες και τις άμυνες μας.

Κι έτσι η εποχή μας παράγει ανθρώπους διαρκώς "συνδεδεμένους" αλλά βαθιά ασώματους.

Υπερενημερωμένους αλλά όχι σοφότερους.

Διεγερμένους αλλά όχι πραγματικά ζωντανούς.

Όμως ίσως το πιο τραγικό δεν είναι ότι οι άνθρωποι «δεν ξύπνησαν». Είναι ότι πολλοί δεν άντεξαν ποτέ να μείνουν αρκετά μέσα στον πόνο τους ώστε να συναντήσουν την αλήθεια που κρυβόταν από κάτω του.

Γιατί εκεί αρχίζει η αυτογνωσία.

Όχι στη γνώση αλλά στη δυσφορία.

Από εκείνη τη δύσκολη στιγμή όπου ο άνθρωπος σταματά να τρέχει από περισπασμό σε περισπασμό και κάθεται επιτέλους απέναντι στον εαυτό του χωρίς κανένα αναισθητικό.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο σπάνιο πράγμα στην εποχή μας: Η ικανότητα να είσαι πραγματικά εδώ.

Να αισθάνεσαι.

Να πενθείς.

Να αγαπάς.

Να αντέχεις τη σιωπή χωρίς να χρειάζεται να την καλύψεις αμέσως με θόρυβο, οθόνες, κατανάλωση ή διέγερση... Ίσως τελικά η αληθινή αφύπνιση να μην είναι να «ξέρεις περισσότερα». Αλλά να αποκτήσεις ξανά επαφή με εκείνο το κομμάτι του εαυτού σου που παραμένει ακόμη ζωντανό κάτω από όλα όσα σε έμαθαν να είσαι. Γράφει ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους