Είναι πράγματι εντυπωσιακό πόση ακρότητα, πόση αυταρχική έξαρση και πόση θεσμική εκτροπή ήταν πρόθυμοι ορισμένοι να αποδώσουν στην οδύνη της κ. Καρυστιανού· και πόσο αιφνιδίως ανακαλύπτουν τη θεσμική...

Πλήρες Κείμενο:

Είναι πράγματι εντυπωσιακό πόση ακρότητα, πόση αυταρχική έξαρση και πόση θεσμική εκτροπή ήταν πρόθυμοι ορισμένοι να αποδώσουν στην οδύνη της κ. Καρυστιανού· και πόσο αιφνιδίως ανακαλύπτουν τη θεσμική ευπρέπεια και την ευαισθησία των δημοκρατικών τρόπων, μόλις ένας συγγενής θύματος της 17 Νοέμβρη ψελλίσει κάτι.

Δεν τους ενοχλούν οι σκληρές διατυπώσεις καθαυτές· τους ενοχλούν όταν δεν υπηρετούν τη δική τους πολιτική μυθολογία.

Όταν η οργή μπορεί να ενταχθεί στο προσφιλές τους αφήγημα, βαπτίζεται "πένθος", "ηθική αγωνία", "κραυγή δικαίωσης". Όταν όμως η ίδια οργή προέρχεται από αντίπαλες εμπειρίες, από άλλη μνήμη αίματος, από άλλη πληγή της ιστορίας, τότε μετατρέπεται αίφνης σε "εκτροπή", "χυδαιότητα" και "απειλή κατά του θεσμικού πολιτισμού". Αλήθεια, τί ακριβώς περίμεναν να δηλώσει ο Κώστας Μπακογιάννης ότι θα κάνει, εάν συναντήσει στον δρόμο τον Γιωτόπουλο; Ότι θα τον προσκαλέσει σε τσάι, ότι θα του προσφέρει φοντάν ή ότι θα ανταλλάξουν ευγενικά φιλοφρονήσεις; Είναι τουλάχιστον υποκριτικό να απαιτεί κανείς από έναν συγγενή θύματος τρομοκρατίας την ακαδημαϊκή νηφαλιότητα που ο ίδιος αρνείται να ζητήσει από πρόσωπα τα οποία χρησιμοποιεί πολιτικά.

Αυτό ακριβώς είναι η εργαλειακή ευαισθησία: επιλεκτική, πολιτική, ηθικά αυτάρεσκη και βαθύτατα υποκριτική.

Ευαισθησία που ξυπνά μόνον όταν επιβεβαιώνει την παράταξη, την ιδεολογία ή την αισθητική μας δεν είναι ευαισθησία· είναι προπαγάνδα με μελοδραματικό ένδυμα.

Και βεβαίως, κάποιοι περίμεναν να αντικρίσουν τη νέα Πασιονάρια και βρέθηκαν μπροστά στον λαϊκισμό και την ψέκα του Βελόπουλου, με φούστα.

Ας πρόσεχαν.

Είναι άλλο πράγμα η τραγική αξιοπρέπεια και άλλο η πολιτική εκμετάλλευση της συγκίνησης· άλλο η μνήμη των νεκρών και άλλο η μετατροπή τους σε πολεμοφόδιο.

Είναι αληθές ότι η δημοκρατική πολιτεία εκπλήρωσε το θεσμικό της χρέος: εξάρθρωσε τη "17 Νοέμβρη", οδήγησε τους ενόχους ενώπιον της Δικαιοσύνης, τους δίκασε και τους καταδίκασε με τρόπο απολύτως συμβατό πρός τις εγγυήσεις του κράτους δικαίου.

Με τον τρόπο αυτό απέδειξε την ηθική της υπεροχή έναντι των εχθρών της· δεν μιμήθηκε τη βία τους, δεν διολίσθησε στην εκδίκηση, δεν αντέταξε στην τρομοκρατία μιά συμμετρική βαρβαρότητα.

Επέβαλε τη βαρύτερη ποινή που της επιτρέπει ο δυτικός νομικός πολιτισμός, μιά ποινή που, ακριβώς επειδή απορρέει από τη δημοκρατική έννομη τάξη, διατηρεί την προοπτική της αποφυλάκισης.

Αυτή η προοπτική, όσο οδυνηρή και άν φαντάζει, είναι ακριβώς το σημείο που μας διακρίνει από τους αντιπάλους της δημοκρατίας.

Ωστόσο, δεν πρέπει ποτέ να αναμένει κανείς ότι αυτό μπορεί να το επεξεργαστεί εσωτερικά ένας συγγενής θύματος.

Είτε το θύμα υπήρξε ο Παύλος Μπακογιάννης, είτε ο Θάνος Αξαρλιάν, είτε η Μάρθη, για τους ανθρώπους που έμειναν πίσω καμμία ποινή δεν επαρκεί, καμμία θεσμική απόφαση δεν αναστέλλει την οδύνη, καμμία καταδίκη δεν αίρει την απώλεια.

Η δημοκρατία οφείλει να πράττει κατά τον νόμο· οι συγγενείς των θυμάτων, όμως, κατοικούν σε ένα πένθος όπου κανένας νόμος δεν μπορεί να απαλύνει την απόγνωση...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους