Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καλά μας λέω: Οι πιο φοβισμένοι άφοβοι. Αγέρωχοι προχωρούμε στις χημειοθεραπείες, με μαντήλια, σκουλαρίκια, κραγιόν….Η ψυχή μας το ξέρει.

Να δείχνουμε «δυνατή» για εκείνον, για το παιδί, για τα παιδιά.

Κάποτε αποφοιτούμε. Μετά; Κάθε έξι μήνες στην αρχή.

Με σφιγμένο στομάχι κάθε φορά. Ουφ! Αντε! Σε έξι μήνες πάλι.

Αργότερα μια φορά τον χρόνο η επανεξέταση.

Δεύτερο ουφ! Μα πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού. Εννοείται! Εν τω μεταξύ ένα σωρό άνθρωποι μπαίνουν στη μάχη.

Πόσοι!!!Απλώνεις το χέρι, ξαναζείς μέσα από εκείνους τον αγώνα.

Γίνεσαι η αγκαλιά, γίνεσαι αυτός που ξέρει στο πετσί του.

Τους καμαρώνεις ως φοιτητες.

Πανεπιστήμιο ο καρκίνος του εαυτού σου.

Σε μελετας, σε νοιάζεσαι, σε ακούς βαθύτερα.

Αν όχι τώρα, πότε.

Παραλλήλως η επιστήμη προχωρεί.

Για κάθε νέο επίτευγμα κάνεις χαρά! Ο καρκίνος , το βλέπεις γύρω σου, δεν οδηγεί σε θάνατο.

Αυτά είναι παλιά.

Μια τεράστια κοινότητα επιζώντων!! Χαίρεσαι, τους χαίρεσαι, σε χαίρεσαι.

Κι όμως έρχεται η Γωγω. Ωπ! Παγώνει η εικόνα.

Πονάς δικό σου άνθρωπο κι ας μην τη γνώρισες ποτέ. Κρίμα.

Απέραντο κρίμα! Οι πιο φοβισμένοι άφοβοι σε κλαίνε, ωραία μου κυρία.

Τι αγώνα καλέστηκες να δώσεις! Καλό σου ταξίδι στη γαλήνη. Την έφτασες την κόρη σου 17 ετών. Σε νοιωθουμε βαθιά, σε πονάμε βαθύτερα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους