[451 Logo]
 Μόνο Top News & Social
 Επικαιρότητα
 Αθλητικά
 Οικονομία
 Ροή

«Όταν ο Ουρανός Αγγίζει την Ψυχή» Υπάρχουν νύχτες που ο ουρανός σκύβει τόσο χαμηλά στη γη, ώστε μπορείς ν’ ακούσεις την ανάσα του Θεού μέσα στη σιωπή. Όχι με τ’ αυτιά. Μα με εκείνη τη μυστική πληγή...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Όταν ο Ουρανός Αγγίζει την Ψυχή» Υπάρχουν νύχτες που ο ουρανός σκύβει τόσο χαμηλά στη γη, ώστε μπορείς ν’ ακούσεις την ανάσα του Θεού μέσα στη σιωπή.

Όχι με τ’ αυτιά.

Μα με εκείνη τη μυστική πληγή της ψυχής που μόνο ο Δημιουργός γνωρίζει να αγγίζει.

Και τότε αρχίζει το θαύμα.

Ένα φως αθέατο κατεβαίνει απαλά σαν έλεος πάνω στα κουρασμένα βλέφαρα, σαν χέρι πατρικό επάνω σε παιδί που έκλαψε πολύ.

Οι τοίχοι της καρδιάς ανοίγουν, οι παλιοί φόβοι γονατίζουν, και οι λησμονημένες προσευχές επιστρέφουν σαν λευκά περιστέρια.

Η νύχτα γίνεται ναός.

Τα αστέρια ανάβουν σαν καντήλια αιώνια μπροστά στον αόρατο Θρόνο, κι η ψυχή, γυμνή από θόρυβο και εγωισμό, στέκεται επιτέλους ενώπιον του Θείου όπως στέκεται το κύμα μπροστά στη θάλασσα που το γέννησε. «Μη φοβάσαι», ψιθυρίζει μια φωνή βαθιά σαν ουρανός.

Και μέσα σ’ εκείνο το άγιο σκοτάδι όλοι οι πόνοι αρχίζουν να λιώνουν σαν κερί μπροστά στην Ανάσταση του φωτός.

Οι ενοχές σβήνουν.

Οι πληγές ησυχάζουν.

Τα δάκρυα γίνονται διάφανα σαν αγιασμένο νερό.

Κάποιος περπατά δίπλα σου. Δεν Τον βλέπεις, μα Τον αναγνωρίζει η καρδιά σου.

Από την ειρήνη.

Από τη γαλήνη που αφήνει πίσω Του.

Από εκείνη την άπειρη τρυφερότητα που κανένας άνθρωπος δεν μπόρεσε ποτέ να σου χαρίσει ολοκληρωτικά.

Και τότε καταλαβαίνεις: Δεν είσαι ένα ξεχασμένο πλάσμα μέσα στο σύμπαν.

Είσαι η ανάσα του Θεού.

Είσαι μια σπίθα αιώνια κρυμμένη μέσα σε σώμα θνητό.

Είσαι μια προσευχή που ακόμη δεν ολοκληρώθηκε.

Η νύχτα σε σκεπάζει σαν ιερό πέπλο.

Οι άγγελοι περνούν αθόρυβα πάνω από το προσκέφαλό σου.

Ο χρόνος σταματά να σε πληγώνει.

Και κείνη την ύστατη στιγμή. ο χρόνος παύει πια να ματώνει την καρδιά σου.

Και λίγο πριν κλείσεις τα βλέφαρά σου, την ιερή εκείνη ώρα, που η νύχτα μοιάζει να γονατίζει μπροστά στο αιώνιο φως, η ψυχή σου λυτρώνεται από κάθε βάρος.

Ανεβαίνει σιωπηλά ανάμεσα στη γη και στ’ αστέρια, σαν αχνή φλόγα καντηλιού μέσα σε ουράνιο ναό, και αφήνεται γαλήνια στην απέραντη, άφθαρτη αγκαλιά του Θεού. © By Mina Boulekou

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους


Όροι Χρήσης
Update cookies preferences