Βεβαίως τον κόσμο τον άλλαξαν και τα κινήματα κι εκείνοι που δεν κυβέρνησαν, αλλά αγωνίστηκαν, αν και είναι λίγο παράδοξο να επικαλούμαστε ανθρώπους όπως τον Μαρξ που δεν είχαν άλλη επιλογή, καθώς...
Βεβαίως τον κόσμο τον άλλαξαν και τα κινήματα κι εκείνοι που δεν κυβέρνησαν, αλλά αγωνίστηκαν, αν και είναι λίγο παράδοξο να επικαλούμαστε ανθρώπους όπως τον Μαρξ που δεν είχαν άλλη επιλογή, καθώς έζησαν σχεδόν όλη τη ζωή τους στην παρανομία και την εξορία.
Τον κόσμο τον άλλαξαν όμως, και μάλιστα ριζικά –τον έκαναν αγνώριστο, και τα κόμματα του εργατικού κινήματος που επιδίωξαν να σχηματίσουν μαζικές λαϊκές πλειοψηφίες, να κερδίσουν εκλογές και να κυβερνήσουν (αφού πρώτα επιδίωξαν να κάνουν τον καπιταλισμό δημοκρατικότερο διεκδικώντας ψήφο για τους εργάτες, όπως ζητούσε ο Μαρξ). Έφτιαξαν κοινωνικά κράτη, ρύθμισαν την αγορά εργασίας, έβαλαν τα συνδικάτα σε θέσεις εξουσίας, πολλαπλασίασαν τα κοινωνικά δικαιώματα, έχτισαν τις πιο δημοκρατικές και εξισωτικές κοινωνίες που γνωρίσαμε.
Τόσο πιο εξισωτικές μάλιστα, όσο πιο πολλά χρόνια έμειναν στην εξουσία.
Δεν αλλάζουν και σήμερα τη χώρα τους οι Σοσιαλιστές, οι Ριζοσπάστες αριστεροί και οι πράσινοι που κυβερνούν με τον Σάντσεθ; Ή πιο πριν οι αριστεροί και οι κομμουνιστές που στήριξαν τον Κόστα; Αλήθεια, δεν άλλαξε την Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ; Δεν άλλαξαν την ελληνική αυτοδιοίκηση οι δεκάδες συνεργασίες αριστερών και ΠΑΣΟΚ ή ΕΔΑ και Κέντρου παλιότερα; Η συζήτηση για την «κυβερνώσα αριστερά» (όρος που εξάλλου χρησιμοποιούσαν συχνά στον ΣΥΡΙΖΑ στελέχη που σήμερα βρίσκονται στη Νέα Αριστερά) προέκυψε από μια ελληνική ιδιαιτερότητα: α) την αμείλικτη πλειοψηφικότητα του εκλογικού συστήματος, που κάνει πρακτικά αδύνατο να σχηματίσει συμμαχική κυβέρνηση το δεύτερο κόμμα με το τρίτο --όπως εύκολα μπορεί να συμβεί στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες.
Και β) την ύπαρξη ενός σχετικά ισχυρού αριστερού κόμματος, του ΚΚΕ, που αρνείται εξ ορισμού οποιαδήποτε κυβερνητική συνεργασία, φαινόμενο μοναδικό στην Ευρώπη.
Κι όχι μόνο αυτό, αλλά γίνεται και μοντέλο συμπεριφοράς για άλλα μικρότερα αριστερά κόμματα.
Εξ ου και η ανάγκη μιας αριστεράς που να διαφοροποιείται ρητά στο ζήτημα της κυβερνητικής ευθύνης και να επιδιώκει να διευρυνθεί όσο χρειάζεται ώστε: αφενός να μη χρειάζεται τη στήριξη του ΚΚΕ και των μικρών ΚΚΕ για να επιτύχει οτιδήποτε και αφετέρου να γίνει πρώτο κόμμα, όρος αναγκαίος για να κυβερνήσει. (Εντωμεταξύ ο Βαρουφάκης για το μεγαλύτερο μέρος της δημόσιας παρουσίας του, μέχρι πριν λίγα χρόνια, ήταν ένας ενδιαφέρων κεϋνσιανός σοσιαλδημοκράτης...)
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους