Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το 1989 υπεγράφη από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού.

Σκοπός της ήταν και είναι, να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται τα παιδιά, αναγνωρίζοντας τα ως ανθρώπινα όντα με ξεχωριστό σύνολο δικαιωμάτων. Η Σύμβαση αναγνωρίζει ότι η παιδική ηλικία είναι μια ευάλωτη περίοδος και τα παιδιά χρειάζονται ειδική προστασία.

Είναι επίσης η πιο ευρέως επικυρωμένη συμφωνία για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην παγκόσμια ιστορία.

Ένα από τα θέματα το οποίο αναφέρεται στην σύμβαση, αφορά την ελευθερία έκφρασης, συνείδησης και θρησκείας του παιδιού, (άρθρο 14, παρ. 1) "τα συμβαλλόμενα κράτη σέβονται το δικαίωμα του παιδιού για ελευθερία σκέψης, συνείδησης και θρησκείας". Λίγο παρακάτω αναφέρεται ότι τα συμβαλλόμενα κράτη σέβονται το δικαίωμα και το καθήκον των γονέων "να καθοδηγούν το παιδί" στην άσκηση των δικαιωμάτων του.

Να το καθοδηγούν, ούτε να το υποχρεώνουν, ούτε να του επιβάλλουν τις απόψεις τους.

Σαφώς και προκύπτουν ερωτήματα. Π.χ. αποτελεί ή όχι η βάφτιση καταπάτηση της ελευθερίας του παιδιού; Σέβεται την ελευθερία της θρησκείας και της συνείδησης του, ή αποτελεί επιβολή; Ξέρω τι θα μου πεις.

Το έχω ξανακούσει.

Ότι όταν μεγαλώσει το παιδί μπορεί να κάνει ότι θέλει.

Τότε τι νόημα έχει η βάφτιση; Γιατί γίνεται, εάν δεν είναι ξεκάθαρη άσκηση εξουσίας; Και έπειτα η πρωινή προσευχή. "Άγιος ο θεός, άγιος ισχυρός", μπλα, μπλα, μπλα.

Καταλαβαίνουν τίποτα από αυτά τα μικρούλια; Γιατί ένα παιδάκι 6 ετών στις 8:15 κάθε πρωί, με την τσαντούλα με το κολατσιό και τα τετράδια του, οφείλει να ζητά συγχώρεση; Γιατί κουβαλάει το προπατορικό αμάρτημα και είναι γεννημένο αμαρτωλό.

Μα φυσικά! Αμαρτωλά 6χρονα που ζητούν ελεημοσύνη.

Τι πιο λογικό; Η θρησκευτική ελευθερία στην Ελλάδα δεν είναι αυτονόητη ούτε για τους ενήλικες, και για τα παιδιά είναι κενό γράμμα.

Τι σημαίνουν στην πράξη όλα αυτά; Όταν ένα παιδί μεγαλώνει μέσα σε θρησκευτικό φόβο, ενοχή, ντροπή, αιώνια τιμωρία και απαγόρευση αμφισβήτησης, αυτό θα του προκαλέσει άγχος, ιδεοψυχαναγκασμούς, φόβο, δυσκολία στην αυτονομία, ντροπή για το σώμα του, τη σκέψη, την σεξουαλικότητα του και σύγχυση γύρω από την προσωπική του κρίση.

Scrupulosity, "Θρησκευτική ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή". Είναι ο υπερβολικός φόβος πως θα αμαρτήσεις, ο φόβος ότι δεν είσαι αρκετά αγνός και θα καείς στην κόλαση. Το International OCD Foundation αναφέρει συμπτώματα όπως φόβο αμαρτίας, φόβο κόλασης, υπερβολική αναζήτηση γύρω από θρησκευτικά πιστεύω και καταναγκαστικές συμπεριφορές.

Από την άλλη, σε πολλές χώρες αναγνωρίζεται στα παιδιά αυξημένη θρησκευτική αυτονομία, Στην Ιαπωνία ειδικά, το 2022, εκδόθηκαν οδηγίες που έλεγαν ότι ο φόβος που φυτεύεται στα παιδιά ότι θα πάνε στην κόλαση, η πίεση για θρησκευτικές πρακτικές, κ.α. εντάσσονται στην ψυχολογική κακοποίηση ή παραμέληση.

Προσωπικά συμφωνώ 1000%. Ο θρησκευτικός φόβος πάνω σε παιδιά δεν μπορεί να θεωρηθεί θεμιτή διαπαιδαγώγηση.

Religious trauma syndrome.

Σε περιβάλλοντα όπου υπάρχουν φόβος, ενοχή, ντροπή, απειλές θεϊκής τιμωρίας και απαγόρευση αμφισβήτησης, θα εμφανιστούν άγχος, ενοχή, φόβος, χαμηλή αυτοεκτίμηση, δυσκολία στη λήψη αποφάσεων, ακραία σκέψη και προβλήματα ταυτότητας.

Διάκριση φαντασίας–πραγματικότητας.

Οι έρευνες δείχνουν ότι τα παιδιά δεν είναι χαζά, ούτε πιστεύουν χωρίς να αμφισβητούν και να προβληματίζονται.

Μαθαίνουν μέσω εμπειριών να ξεχωρίζουν το φανταστικό από το πραγματικό.

Όταν όμως ο γονιός, η γιαγιά, ο δάσκαλος ή ο ιερέας παρουσιάζει στο παιδί ως αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα τον Θεό, τον παράδεισο, την κόλαση, τον διάβολο, την αμαρτία και την συγχώρεση, το παιδί δεν έχει τα ίδια εργαλεία με έναν ενήλικα για να το επεξεργαστεί κριτικά και έτσι η πίστη παύει να είναι ελεύθερη αναζήτηση και γίνεται ψυχικός εκβιασμός.

Φαντάσου, πόσο "αθώο" είναι να λες σε ένα παιδί ότι κάποιος αόρατος Θεός βλέπει κάθε του κίνηση και ακούει κάθε του σκέψη, και ότι οι αμαρτίες του καταγράφονται; Όλα αυτά στην παιδική ψυχή καταγράφονται ως απειλές, και μάλιστα ακούγονται από άτομα που αγαπά και εμπιστεύεται.

Οι πιο κοντινοί του άνθρωποι είναι αυτοί που του φυτεύουν φόβο στην ψυχή.

Και τι μαθαίνει το παιδί; Μαθαίνει να είναι καλό για να μην ντροπιαστεί, να μην τιμωρηθεί και να μην καεί στην κόλαση.

Και η καλοσύνη; Γιατί να μην διδαχθεί το παιδί να είναι καλό επειδή καταλαβαίνει τον πόνο του άλλου, κι όχι υπό απειλή, ενοχή και φόβο, όχι επειδή υπάρχει κάποιος δικαστής ψηλά στον ουρανό, που ακούει την κάθε του λέξη και παρακολουθεί την κάθε του σκέψη.

Γιατί να μην χαρεί την ελευθερία που σου δίνει το να΄σαι καλός από επιλογή, το να είσαι καλός μόνο από ενσυναίσθηση. Τι αδιανόητη καταστροφή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους