Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θαργήλια σήμερα, β' ημέρα με το Γενέθλιον του Απόλλωνος Δηλίου. Eτελέσαμε με την Θυμέλη Λατρευτική Κοινότητα κατά τα πάτρια.

Στην β´ ημέρα των Θαργηλίων, τονίζεται η γονιμικότητα του Απόλλωνος ως φως που κανει τις σοδειές να θάλλουν και περιλαμβανει ποικίλες εκδηλώσεις, που ξεκινούν με «αγώνες κυκλικών χορών». Στην προκειμένη περίπτωση, στα «Θαργήλια», δεν εχόρευαν απλώς κυκλικούς χορούς (αυτούς ποy σήμερα ονομάζομε Συρτό, Καλαματιανό, Τσάμικο, Ηπειρώτικο κ.λπ.), αλλά γίνονταν αγώνες ανδρών σε έναν κύκλο.

Σε αυτούς τους αγώνες υπήρχαν και χορηγοί.

Όπως μας πληροφορεί ο Αριστοτέλης, σε κάθε κύκλο χορού έπρεπε να υπάρχουν χορευτές από δύο συγκεκριμένα γένη (φυλές): «…εις Θαργήλια δε, δυοίν φυλαίν είς». Αφιερώνοταν επίσης στον Θεόν ο θάργηλος: Ήταν ἡ προσφορὰ τῶν πρώτων καρπῶν καί φρούτων, δηλαδὴ ένα ψωμί από σπόρους κριθαριού, οι πρώτων καρποί καὶ άλλων σιτηρων ποὺ ονομαζοταν Θάργηλος.

Το λεξικό Σουίδα αναφέρει ότι ο νικητής των αγώνων ελάμβανε ως βραβείο έναν τρίποδα, τον οποίον αφιέρωνε στον Ναό του Απόλλωνος στην Αθήνα, έργο του Πεισιστράτου: «Ιερόν Απόλλωνος Αθήνησιν, υπό Πεισιστράτου γεγονός, εις ό τους τρίποδας ετίθεσαν, οι τώ κυκλίω χορώ νικήσαντες τά Θαργήλια». Το Ιερό αυτό ευρίσκετο στις όχθες του ποταμού Ιλισσού που επερνούσε από το ρέμα της Καλλιρρόης που έχει δυστυχώς μπαζωθεί ... O τελετουργικός κύκλος των Θαργηλίων Τα Θαργήλια είναι μια εορτή κοινή για όλους τους Ίωνες και δίδει την ονομασία της στον μήνα Θαργηλιώνα, τον προτελευταίο μήνα του έτους των Ιώνων.

Στο κλίμα του Αιγαίου, το έτος δεν τελειώνει με τον χειμώνα αλλά με τη ζέστη του καλοκαιριού που σβήνει όλη τη βλάστηση.

Έτσι, η εορτή και ο μήνας πηγαίνουν πολύ πίσω, τουλάχιστον πριν από τη στιγμή που κάποτε, στο τέλος της Εποχής του Χαλκού ή στην αρχή της Εποχής του Σιδήρου, οι ηπειρωτικοί Ίωνες εγκαταστάθηκαν κατά μήκος του Αιγαίου στη δυτική ακτή της Μικράς Ασίας και πήραν μαζί τους το ιερό ημερολόγιο τους από τα εδάφη της καταγωγής τους.

Η κύρια ημέρα των Θαργηλίων είναι η εβδόμη ισταμένου του Θαργηλίου μηνός, η ιερή ημέρα που οι Ίωνες θεωρούν το γενέθλιον ήμαρ του Απόλλωνος, ενώ την έκτη ισταμένου του Θαργηλιώνος εορτάζουν το γενέθλιον ήμαρ της Αρτέμιδος.

Μετά τον τελετουργικό καθαρμό της έκτης ημέρας, η έβδομη ημέρα είναι η ημέρα της ανανέωσης και της αφθονίας.

Νέοι άρτοι κριθής ψήνονται και μεταφέρονται στον ναό του Απόλλωνα πυθίου με μια άλλη πομπή, μαζί με χύτρους που περιέχουν πολτό βρασμένο από τα πρώτα, ανώριμα κριθάρια και με θαλλούς που είναι κοσμημένοι με μαλλί, αρτίδια, καρπούς και μικρούς καδίσκους με ελαιόλαδο και μέλι• μετά την πομπή, αυτοί οι θαλλοί κρεμιούνται πάνω από την θύρα της οικίας. Στην Αθήνα, το νέο πυρ ανάβει από την ιερή εστία στους Δελφούς και χρησιμοποιείται για να αναζωπυρώσει τη δημόσια εστία στο μέγαρο της Βουλής από όπου στη συνέχεια οι Αθηναίοι έπαιρναν το δικό τους νέο πυρ για τις εστίες των οικιών τους, όπως και οι ναοί.

Το νέο πυρ είναι το πιο ισχυρό τελετουργικό σύμβολο ανανέωσης και ανήκει σε πολλές εορτές της Πρωτοχρονιάς στην πάτρια Ελλάδα καθώς και σε άλλες στιγμές ριζικής ανανέωσης• μετά την κρίση του Περσικού Πολέμου, οι ελληνικοί βωμοί πήραν το νέο πυρ ξανά από τον δελφικό βωμό.

Σε μια τελετουργική κίνηση που θυμίζει τα Σπαρτιατικά Υακίνθια με την αντίθεση στους εορτασμούς, της θλίψης την πρώτη μέρα και της ευφορίας τη δεύτερη, ο κύκλος των Θαργηλίων εκπροσωπεί την ανανέωση μετά τον καθαρμό της πόλης από το κακό και ετοιμάζεται να υποδεχθεί τους νέους καρπούς της ιερής κριθής που θα θρέψουν το επερχόμενο νέο έτος τα «βλαστάρια» των Αθηναίων.

Το τελετουργικό των Θαργηλίων δεν καθάρει απλώς την πόλη, αλλά προσθέτει νέα και χειροπιαστά αγαθά, από καρπούς σιτηρών, φρέσκο-ευωδιαστούς άρτους, μέλι μέχρι και νέο πυρ.

Το πυρ προέρχεται από τα δύο μεγάλα κέντρα πυρφορίας στην αρχαιότητα, τη Δήλο και τους Δελφούς.

Το ιερό πυρ στη Δήλο προέρχεται από τον κεράτινο βωμό του Απόλλωνος και συνδέεται με τη λατρεία του Απόλλωνα Πυθίου το ίδιο και στην Αθήνα.

Το ιερό πυρ που έρχεται από τους Δελφούς συνοδεύει η ιέρεια που ονομάζεται πυρφόρος.

Η μεταφορά του ιερού πυρ από ένα βωμό σε έναν άλλο ή από ένα ιερό σε άλλο τόπο ίσως αποτελεί μια μυστική πράξη που εγκαθιστά ή εκφράζει την στενή συγγένεια μεταξύ δύο θεών και τόπων λατρείας• και αυτή είναι η πρόθεση της τελετουργίας της μεταφοράς της φλόγας μεταξύ Αθήνας και Δελφών, εφόσον έτσι οι Ιωνικοί πληθυσμοί εκφράζουν λατρευτικά τη συγγένεια τους προς τον Απόλλωνα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους