ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ Ηλίας Μπιτσάνης ΣΤΟ ΤΑΣΟ ΚΟΥΛΑΜΠΑ 62 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΦΕΥΓΙΟ ΤΟΥ . "Κλείνουν σήμερα 62 χρόνια από την ημέρα που έφυγε από τη ζωή ο Τάσης Κουλαμπάς, εξέχουσα φυσιογνωμία του αριστερού και...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μικρό αφιέρωμα στον «ξεχασμένο» αγωνιστή καθώς φέτος κλείνουν 90 χρόνια από τη μεγάλη εξέγερση των σταφιδοπαραγωγών της Μεσσηνίας, της οποίας υπήρξε οργανωτής και ηγέτης.

Γεννήθηκε στο Χαρακοποιό το 1897, ο πατέρας του ήταν δάσκαλος και οι παππούδες του μεγαλοκτηματίες σταφιδοπαραγωγοί.

Η οικογένεια είχε και ελαιοτριβείο το οποίο έκανε μηχανοκίνητο με τα πιο σύγχρονα μηχανήματα το 1928.

Πήρε μέρος στη μικρασιατική εκστρατεία όπου ήρθε σε επαφή με τις κομμουνιστικές ιδέες όπως ο ίδιος αφηγείται.

Μετά την καταστροφή επέστρεψε το χωριό και στα τέλη του 1922 συναντήθηκε με τον Λούη Τσικλητήρα και λίγο αργότερα οι δυό τους μαζί με το Ζαχαρία Κουρέτα δημιούργησαν ένα ιδιότυπο τοπική αγροτικό κόμμα και έβαλαν στόχο να δημιουργήσουν τμήματα κατά χωριό.

Δραστηριοποιήθηκε στο συνεταιρισμό και αργότερα εκλέχτηκε μέλος της διοίκησης της Ενωσης Μεσσηνίας.

Γύρω στα 1925 εντάχθηκε στο ΚΚΕ και δραστηριοποιήθηκε σε όλη τη Μεσσηνία.

Εγινε γνωστός σε όλους με τον πύρινο λόγο του στο συνέδριο της Βρωμόβρυσης (Αμφιθέα) το 1928 και έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στο μεγάλο συλλαλητήριο στο Νησί (Μεσσήνη) το 1930.

Εκεί ξεκίνησαν και οι διώξεις, φυλακίσεις και εκτοπίσεις σε νησιά κάθε τόσο με αφορμή κάποια κινητοποίηση των σταφιδοπαραγωγών.

Σε μια από τις μεταγωγές μάλιστα όπως είχε αφηγηθεί στην οικογένεια, το έσκασε κολυμπώντας.

Υποψήφιος του ΚΚΕ και των μετωπικών σχημάτων του τη δεκαετία του 1930, στάλθηκε στη Θεσσαλία για την οργάνωση αμπελουργικού συνεδρίου το 1934.

Μεθοδικός και οργανωτικός στη δουλειά του, δεινός ρήτορας και εξαιρετικός διπλωμάτης, άριστος γνώστης των βαθύτερων προβλημάτων των σταφιδοπαραγωγών, αναδείχθηκε σε ηγέτη τους.

Μετά τις μεγάλες κινητοποιήσεις το καλοκαίρι του 1934, η ηγεσία του κόμματος αποφάσισε τη μετακίνηση του Κουλαμπά πάλι στη Μεσσηνία, με σκοπό την οργάνωση της πάλης των σταφιδοπαραγωγών καθώς η κατάσταση γινόταν εκρηκτική.

Με τα χαρίσματα που προαναφέρθηκαν αλλά και τη στροφή του ΚΚΕ στην πολιτική των συμμαχιών το 1934, κατόρθωσε να δημιουργήσει μια σοβαρή ομάδα αποτελούμενη από κομμουνιστές και αριστερούς αγροτιστές, η οποία και οργάνωσε το σταφιδικό συνέδριο των Γαργαλιάνων τον Ιούλιο του 1935, από το οποίο εκλέχτηκε και μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής.

Αυτή στα τέλη Αυγούστου οργάνωσε τη μεγάλη κινητοποίηση των σταφιδοπαραγωγών της Δυτικής Μεσσηνίας, που οι δυνάμεις καταστολής έβαψαν στο αίμα χτυπώντας εν ψυχρώ διαδηλωτές στην Πύλο.

Για την καταστολή της εξέγερσης κηρύχθηκε στρατιωτικός νόμος και έφθασαν στην περιοχή μεγάλες δυνάμεις στρατού και χωροφυλακής ενώ κινητοποιήθηκαν η αεροπορία και το ναυτικό.

Για ένα περίπου χρόνο ο Κουλαμπάς διωκόμενος κρυβόταν σε διάφορα σημεία της δυτικής Μεσσηνίας τα οποία οι διώκτες δεν κατάφεραν να εντοπίσουν καθώς οι χωρικοί τον περιέβαλαν με αγάπη και εκτίμηση.

Ταυτόχρονα οργάνωνε μαζί με άλλους το σταφιδικό συνέδριο του Πύργου που έγινε τον Ιούλιο του 1936.

Βρήκε τον τρόπο να εισχωρήσει στο συνέδριο και να μιλήσει στους παραβρισκόμενους, αιφνιδιάζοντας την χωροφυλακή που είχε ζώσει το χώρο.

Συνελήφθη, εκτοπίστηκε στη Φολέγανδρο και στη συνέχεια το καθεστώς Μεταξά τον μετέφερε στην Ακροναυπλία μαζί με άλλα στελέχη του ΚΚΕ και της αριστεράς.

Τα όργανα της δικτατορίας τον παρέδωσαν στους Γερμανούς και το 1942 μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο της Λάρισας. Τον Αύγουστο του 1943 μεταφέρθηκε στο Χαϊδάρι από το οποίο δραπέτευσε την άνοιξη του 1944 μαζί με άλλους από συνεργείο που έβγαινε για έργα στον Πειραιά.

Γύρισε στην Πελοπόννησο και ανάλαβε δράση ως γραμματέας του ΕΑΜ σε όλη την περιφέρειά της.

Στην διάρκεια της κατοχής η οικογένειά του γνώρισε διώξεις και τελικά το θάνατο από τους ταγματασφαλίτες και τους Γερμανούς.

Ο αδελφός του Θόδωρος εκτελέστηκε στο Χαρακοποιό κατά την επιχείρηση «Ερωδιός» που είχαν εξαπολύσει κατακτητές και ταγμνατασφαλίτες τον Απρίλιο του 1944.

Στην επιχείρηση συνελήφθη η αδελφή του Ελένη η οποία μεταφέρθηκε στην Τρίπολη και εκτελέστηκε την πρωτομαγιά του 1944. Ο Κουλαμπάς μετά την απελευθέρωση εργάστηκε για την ενοποίηση των οργανώσεων του Αγροτικού Κόμματος στην Πελοπόννησο και το Μάη του 1946 εκλέχτηκε στο Πολιτικό Γραφείο του κόμματος.

Τότε κυκλοφόρησε και το περίφημο βιβλίο (μαζί με τον Παπαχατζή) με τίτλο «Ποιοι μας τρώνε τη σταφίδα» ως έκδοση του Αγροτικού Κόμματος.

Συνελήφθη στην Πάτρα και οδηγήθηκε στην εξορία, Ικαρία, Αη Στράτη και Μακρόνησο.

Επαθε πάρεση και αφέθηκε ελεύθερος με τα «μέτρα επιείκειας». Εκλέχτηκε στη Διοικούσα Επιτροπή της ΕΔΑ στην οποία συμμετείχε μέχρι το θάνατό του.

Οπαδός των «ελιγμών» ήρθε ανοιχτά σε σύγκρουση με την ηγεσία του κόμματος όντας αντίθετος με την αυτοτελή κάθοδο τόσο το 1952 (συναντήθηκε με δική του πρωτοβουλία με τον Πλαστήρα) όσο και το 1963 (απείχε από τον εκλογικό αγώνα). Το 1958 στο μεγάλο εκλογικό άλμα της αριστεράς εκλέχτηκε βουλευτής Μεσσηνίας.

Το 1964 πήγε στο ετήσιο μνημόσυνο του Γρηγόρη Λαμπράκη στην Κερασίτσα Αρκαδίας και επιστρέφοντας στην Αθήνα έπαθε έμφραγμα στο δρόμο, μεταφέρθηκε στον Ευαγγελισμό όπου και κατέληξε.

Μικρό αφιέρωμα τιμής στον Τάση Κουλαμπά, μια σπουδαία προσωπικότητα του αγροτικού κινήματος που ξεχνιέται καθώς ουσιαστικά έχει φύγει ο κόσμος που τον γνώρισε και «αραιώνουν» εκείνοι που μεγάλωσαν ακούγοντας να μιλάνε γι’ αυτόν οι παλιοί αριστεροί… "

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους