Και όμως αυτό είναι το ερώτημα: Ποιος θα νικήσει τον Μητσοτάκη ; Διάβασα το ενδιαφέρον άρθρο του Γιώργου Σταθακη στο K Report με τίτλο «Ποιος θα νικήσει τον Μητσοτάκη;» Ο αρθρογράφος- ένας από τους...

Πλήρες Κείμενο:

Και όμως αυτό είναι το ερώτημα: Ποιος θα νικήσει τον Μητσοτάκη ; Διάβασα το ενδιαφέρον άρθρο του Γιώργου Σταθακη στο K Report με τίτλο «Ποιος θα νικήσει τον Μητσοτάκη;» Ο αρθρογράφος- ένας από τους πιο σοβαρούς Υπουργούς της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ - θεωρεί το ερώτημα περίπου αποπροσανατολιστικό , το δε άρθρο του συνολικά αποπνέει μια δυσπιστία ως προς την δυνατότητα επιτυχίας του εγχειρήματος Τσίπρα. «Το πραγματικό πρόβλημα» γράφει είναι ότι χρειάζονται μεγάλες τομές για να ξεκολλήσει η στάσιμη οικονομία να διανεμηθεί δικαιότερο πλούτος να ισοπεδωθεί αυθαιρεσία και η περιβαλλοντική υποβάθμιση να λειτουργήσει το κράτους δικαίου να γίνουν βαθιές μεταρρυθμίσεις το κοινωνικό κράτος και την διοίκηση να ενισχυθεί ο δικαιωματικός χάρτης και να αναπροσαρμοστεί ριζικά η εξωτερική πολιτική με βάση τις νέες διεθνείς προκλήσεις» Δύσκολο φαντάζομαι θα διαφωνήσει κάποιος με αυτό το γενικό προγραμματικό πλαίσιο κοινής αποδοχής στον προοδευτικό χώρο , αλλα μόλις συμφωνήσει αυτόματα θα αναρωτηθεί «Ποιος μπορεί να το εφαρμόσει και κατά συνέπεια ποιος μπορεί να νικήσει το Μητσοτάκη για να το εφαρμόσει». Όσους ελιγμούς και παραλληλουε δρόμους να ακολουθήσεις είναι αδύνατον τελικά να αποφύγεις αυτό το ερώτημα αν θέλεις να ασκήσεις πολιτική και να μη χαθείς μέσα στην μετάφραση και την γενικολογία.

Το ερώτημα δεν παραπέμπει μόνο, σε μια αντιπαράθεση προσώπων - που πάντα. έχει την σημασία της - αλλά κυριως στην δυνατότητα να υπάρξει εναλλακτική , πειστική προγραμματικά πρόταση.με κοινωνική κινητοποίηση.

Λείπει το αφήγημα , επισημαίνει ο Σταθάκης , όπως η αλλαγή το 81 ο εκσυγχρονισμός του Σημίτη το 1996 η ελπίδα του ΣΥΡΙΖΑ το 2015 . Τότε δηλαδή που ο Τσίπρας έβαλε το θέμα της κυβερνώσας αριστεράς όταν για τους περισσότερους ήταν σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Ναι , πράγματι λείπει.

Και λοιπόν; Μόνο εδώ λείπει; Δεν έχουμε όλοι διαπιστώσει την υποχώρηση της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς; Δεν έχουμε συνείδηση ότι είμασταν σε άμυνα , ότι πρώτα έπρεπε να σώσουμε οτιδήποτε αν σώζεται και να ετοιμαστούμε για την αντεπίθεση ; Μόνο που δεν υπάρχει πλέον συνταγή , τον δρόμο θα τον φτιάξουμε περπατώντας.

Και επειδή δεν είμαστε σε συνθήκες εργαστηρίου και λάθη θα γίνουν και μπρος πίσω και τελείως νέα πρόσωπα θα δοκιμαστούν και τελείως νέα σχήματα σε σχέση με τις παραλλαγές του κόμματος νέου τύπου που ήταν το βασικό μοντέλο για όλα τα σχήματα της Αριστεράς που υπηρετήσαμε.

Το κόμμα μέτωπο η το κόμμα παράταξη δεν είναι κάτι παράδοξο στην Λατινική Αμερική . Τα τρία ρεύματα σε ένα , που ανιχνεύει το μανιφέστο Σιακανταρη θα δοκιμαστούν στην πράξη.

Έτσι είναι πάνω κατω και το Δημοκρατικό Κόμμα των ΗΠΑ όπου η αριστερή του πτέρυγα κερδίζει εντυπωσιακά έδαφος εκτοπίζοντας σιγά σιγά την δεξιά πτέρυγα προσέχοντας ταυτόχρονα να μην δημιουργήσει αποσυσπείρωση η ακόμα χειρότερα διάσπαση.

Δεν ξέρω τι ακριβώς θα είναι οργανωτικά το σχήμα Τσίπρα.

Αυτό για το οποίο είμαι σίγουρος είναι ότι σύσσωμη η αντιπολίτευση σπατάλησε τον χρόνο που είχε στην διάθεση της και κάθε προσπάθεια ετεροχρονισμένης προσπάθειας εκλογικής ενότητας μπρος στον κίνδυνο της εκλογικής ήττας είναι καταδικασμένη σε παταγώδη αποτυχία.

Αν για το σχήμα Τσίπρα υπάρχουν κίνδυνοι και ρίσκο για όλα τα άλλα υπάρχει η βεβαιότητα του αδιεξόδου.

Το διαπιστώνει εμμέσως και ο Σταθάκης γράφοντας ότι « ως γνωστόν κόμματα που έχουν καταρρεύσει δύσκολα επανέρχονται σε πρώτο ρόλο». Άρα ορθώς στην αφετηρία ο Τσίπρας , θέλοντας να παίξει πρώτο ρόλο προσανατολίζεται σε καινούργιο σχήμα αφήνοντας πίσω του τα κόμματα της Αριστεράς που κατά κοινή παραδοχή δεν μπόρεσαν και κατέρρευσαν.

Αυτή η απόπειρα αναπόφευκτα στην μεταβατική περίοδο γεννά αμηχανία, ερωτηματικά , ακόμα και αδικίες . Όμως μας βγάζει από τον βάλτο, ανανεώνει την ελπίδα ενώ υπάρχει χρόνος για διορθωτικές κινήσεις όπου χρειάζονται.

Τα παραπάνω ισχύουν εφόσον βέβαια μας ενδιαφέρει μια μεγάλη νικηφόρα δημοκρατική παράταξη , τώρα και όχι στο αόριστο μέλλον.

Αν ενδιαφέρει ένα καθαρό ως προς την ταυτότητα του κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστερας, τότε αλλάζει η συζήτηση.Αλλά ήδη υπάρχουν δυο τέτοια κόμματα, το ΚΚΕ και το κόμμα Βαρουφάκη και είμαι βέβαιος ότι μια τέτοια προοπτική ουδόλως συγκινεί τον Σταθάκη.

Τούτων δεδομένων μου κάνει εντύπωση ότι η ανάλυση του Σταθάκη , με πολλές σωστές επισημάνσεις για τις αδυναμίες των κομμάτων της αντιπολίτευσης - φαίνεται να συμβιβάζεται με την εικόνα μιας στατικής και περίπου δεδομένης κατάστασης . Μιας παγωμένης φωτογραφίας που έτσι θα παραμείνει μέχρι τις εκλογές γιατί δεν υπάρχει δυναμική ικανή να την ανατρέψει.

Και για να πάμε κατευθείαν στην ουσία , αμφισβητεί εμμέσως πλην σαφώς την δυνατότητα του Τσίπρα να γίνει εμβρυουλκός και επιταχυντής εξελιξεων.

Με μια τέτοια αποδοχή μιας ασάλευτος πραγματικότητας λογικό είναι να ξεκινάει την προσέγγιση του με την διαπίστωση ότι « ακόμα κανείς δεν μπορεί να νικήσει τον Μητσοτάκη» επειδή « η απήχηση της ΝΔ μπορεί να έχει περιοριστεί στο 30% (70% δηλώνουν δυσαρεστημένοι), ίσως και χαμηλότερα, όμως στην κατακερματισμένη αντιπολίτευση κανείς δεν πλησιάζει το 30%.» Εδώ νομίζω ότι υπάρχει λάθος στην πολιτική αλλά και την αριθμητικη προσέγγιση.

Τα κόμματα μαμούθ του δικομματισμού του παρελθόντος ανήκουν στο παρελθόν. Στην Ευρώπη ισχύει εδώ και χρόνια , στην Κύπρο που είχε χτες εκλογές ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ παλεύουν για το 24- 25 % ,αε αυτό τον δρόμο χωρίς πλέον αυτοδυναμίες μπήκε ανεπίστρεπτα και το ελληνικό πολιτικό σύστημα.

Η κατάκτηση της δεύτερης θέσης στις επικείμενες εκλογές - που ο Σταθάκης θεωρεί ρεαλιστικά την οροφή για το κόμμα Τσίπρα - δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητος στόχος.

Γράφει ο Γιώργος «Σε κάθε περίπτωση οι πρώτες δημοσκοπήσεις θα δείξουν την εμβέλεια του νέου εγχειρήματος.

Εάν κινείται στα όρια των επιδόσεων του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή στο 15-17%, ο Τσίπρας κινδυνεύει, όπως και ο Ανδρουλάκης, να παγιδευτεί στο «με μία ψήφο». Εάν κινηθεί παραπάνω ίσως το εγχείρημα να αποκτήσει νόημα» Όλη αυτή η παράγραφος είναι προβληματική γιατί αντιμετωπίζει την σημερινή πραγματικότητα με την πολιτική αριθμητική του 2015.

Με την κατάσταση στην οποία βρίσκονται Αριστερά και ΠΑΣΟΚ αυτή την στιγμή ένα ποσοστό 15% με 17% που οδηγεί κατά πάσα πιθανότητα στην δεύτερη θέση δεν είναι μια καταγραφή «στα όρια των επιδόσεων του ΣΥΡΙΖΑ». Είναι ένα εφαλτήριο - και όχι παγίδευση- για την πρώτη θέση σε δεύτερο χρόνο, δίνει την πρωτοβουλία των κινήσεων στον Τσίπρα στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο, θέτει το ΠΑΣΟΚ μπροστά σε σκληρά διλήμματα.

Προφανώς αν κινηθεί στο 20% και πάνω θα είναι ακόμα καλύτερα , όμως σε κάθε περίπτωση το εγχείρημα έχει ήδη αποκτήσει νόημα απλώς και μόνο δημιουργώντας ανακατατάξεις και ελπίδες.

Με την δυναμική που θα αναπτυχθεί τότε αθροιστικά το ποσοστό των δημοκρατικών δυνάμεων του παρελθόντος ( ΣΥΡΙΖΑ +ΠΑΣΟΚ ) με νέα σχήματα και διαφορετική κατανομή θα είναι σε θέση να εκτοπίσει την ΝΔ . Μπορώ να κατανοήσω επιφυλάξεις, για το εγχείρημα Τσίπρα.

Όμως λίγους μήνες πριν από τις εκλογές οι πολίτες όλο και πιο έντονα θα αναζητούν απάντηση στο υπαρκτό ερώτημα Ποιος μπορεί να νικήσει τον Μητσοτάκη , που είναι συνώνυμο με το ερώτημα «Ποιος μπορεί να βελτιώσει την ζωή μου;» Στην πολιτική κινείσαι με αυτό που υπάρχει και έχει το συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι των άλλων.Αν ο Τσίπρας «συγκρινόμενος με τους άλλους αρχηγούς, είναι όντως ο καλύτερος» όπως γράφει ο Σταθάκης τότε το υπαρκτό ερώτημα έχει ήδη απαντηθεί Το σημείο στο οποίο θα συμφωνήσω πλήρως με τον Σταθάκη είναι το εξής «Οι παραγωγικές ηλικίες και η νεολαία είναι το επίμαχο θέμα των επόμενων εκλογών.

Εδώ όμως χρειάζεται κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα, που θα ταυτιστεί με ένα «μεγάλο αφήγημα» ρήξεων και αλλαγών.

Αυτό παραμένει μέχρι στιγμής το πρόβλημα της Κεντροαριστεράς». Όμως και πάλι από τις υπάρχουσες προτάσεις , με δεδομένο ότι δεν υπάρχει σήμερα - και εκ του αποτελέσματος ίσως καλύτερα που δεν υπάρχει - ένα κίνημα αγανακτισμένων η πρόταση Τσίπρα είναι πλησιέστερη προς αυτή την αγωνία και αυτόν τον προσανατολισμό.. Μπορεί να μην έχει την σαρωτική έκφραση της περιόδου 2012 2015 έχει όμως περισσότερες πιθανότητες να αποδειχθεί συνεκτικότερη και πιο ανθεκτική . Δημοσιεύτηκε στο News24/7

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους