Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ποίηση: Κώστας Πατινιός (Λευκωσία Κύπρος) Τίτλος ποιήματος "Φοβάμαι τους ποιητές" "Φοβάμαι τους ποιητές γιατί με μύησαν στο σινάφι τους και με κατάντησαν σαν τα μούτρα τους." Μου έμαθαν να βλέπω πληγές στους τοίχους, να εξαργυρώνω τον πόνο μου σε στίχους.

Φοβάμαι τους ποιητές γιατί μου κλέψαν τον ύπνο τις νύχτες, με κάναν να ψάχνω για αθώους σε ξενύχτες.

Μου 'δωσαν μια πένα αντί για ασπίδα, και να 'μαι τώρα, να πνίγομαι σε μια σελίδα.

Μην τους πιστεύεις, κυνηγούν τα φαντάσματα! (Μακριά απ' αυτούς!) Μεταμορφώνουν τα ερείπια σε θαύματα! Σου κλέβουν το μυαλό, σου καίνε την καρδιά, και σε αφήνουν να ψάχνεις τη γιατρειά.

Φοβάμαι τους ποιητές γιατί φοράνε τα ράκη τους σαν στέμματα.

Με μάθανε να ξεχωρίζω τα όμορφα ψέματα.

Εκείνοι ζουν στον κόσμο τους, ψηλά στα σύννεφά τους, κι εγώ ξεκάρφωτος εδώ, να τραγουδώ τα πάθη τους.

Ήμουν κι εγώ ένας άνθρωπος απλός, μέχρι που με βρήκε ο πρώτος ο ρυθμός... (Και τώρα πια... δεν έχει επιστροφή!) Μην τους πιστεύεις, κυνηγούν τα φαντάσματα! (Φοβάμαι τους ποιητές!) Μεταμορφώνουν τα ερείπια σε θαύματα! Σου κλέβουν το μυαλό, σου καίνε την καρδιά, και σε αφήνουν να ψάχνεις τη γιατρειά. Φοβάμαι τους ποιητές... Γιατί με κατάντησαν... (Ακριβώς σαν τα μούτρα τους.)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους