Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Μαρία Γιαγιάννου καλείται συχνά να μιλήσει για βιβλία μου διότι αναζητώ το πολύτιμο βλέμμα της.

Όταν το ρίχνει στα κείμενά μου, αναδύεται το νόημα φρέσκο και λαμπερό σαν να έχει μόλις βγει απ' το μπάνιο, τυλιγμένο με αφράτο μπουρνούζι. (Μα τι λέω; Ας τα πει καλύτερα η ίδια στο πρώτο σχόλιο.

Εδώ ένα μικρό απόσπασμα). "Από τον τίτλο κιόλας αυτό το βιβλίο είναι ένα βιβλίο-εκμαγείο που επιθυμεί να δώσει σχήμα σ’ έναν αποχαιρετισμό.

Είναι μια αναμνηστική φωτογραφία τη στιγμή που το μάτι συλλαμβάνει το φευγαλέο και ψυλλιάζεται τη φύση του, και λέει: τώρα, τώρα είναι η αποφασιστική στιγμή (όπως τη βάφτισε ο Καρτιέ Μπρεσσόν) για να γίνει το κλικ, τώρα είναι η στιγμή ν’ αρπάξεις τη ζωή (που μάλλον εδώ σημαίνει νιότη) και να τη φυτέψεις στην ανάμνηση.

Carpe diem, αλλά όχι για να ζήσεις – carpe diem για να θυμάσαι ότι έζησες.

Είναι λιγάκι μελαγχολικό, αλλά μυρίζει ωραία. Η Μαρούτσου τούς αγαπάει τους κήπους.

Θα τη δείτε συνήθως να υπάρχει ως κήπος και η ίδια.

Δεν είναι τυχαίο ότι διαλέγει συχνά αμφίεση λουλουδιού.

Η παντοτινή άνθιση και το εφήμερο είναι μαζί δεμένα – είναι η ίδια η φυτική φύση της λογοτεχνίας.

Και η Μαρούτσου είναι λογοτεχνία, γιατί είσαι ό,τι τρως.

Ο τρόπος της να αδράχνει τη μέρα είναι να τη γράφει.

Όλο της το έργο είναι ένα ημερολόγιο, αλλά -όπως σε κάθε συγγραφέα που τιμά και γνωρίζει τη μυθοπλασία, έτσι και σ’ αυτή τη συγγραφέα- το ημερολόγιο δεν φαίνεται και δεν μας αφορά, παρά μόνο ως ανθολόγιο, ως βοτανολόγιο ή ως συνταγή κηπουρικής.

Αφορά μόνο το υπέδαφος των κήπων της, που μπορούν να τρέφονται ήσυχα και σιωπηλά από τις μετεγγραφές ενός βίου".

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους