Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ζαν Πολ Μαρά- Jean Paul Marat, η «φωνή» της Γαλλικής Επανάστασης, γεννήθηκε σαν σήμερα το 1743. Γαλλόφωνος Ελβετός γιατρός, πολιτικός, εκδότης, συγγραφέας, ρήτορας και επαναστάτης, ένας από τους ηγέτες του κόμματος των «Ορεινών» Ιακωβίνων της Γαλλικής Επανάστασης, υπερασπιστής και μάρτυρας της απόλυτης ελευθερίας του λόγου.

Πριν την Γαλλική Επανάσταση είχε εκδώσει στην Αγγλία (στα αγγλικά) το «Ένα φιλοσοφικό Δοκίμιο για τον Άνθρωπο», «A philosophical Essay on Man», 1773, με το οποίο απαντούσε στο προ 15ετίας έργο «De l' Esprit» του Ελβέτιου και τις «Αλυσίδες της σκλαβιάς», «Chains of Slavery», 1774.

Το 1780 ο Μαρά εξέδωσε στο Νεσατέλ ένα νομικό έργο, το «Plan de legislation criminelle», στο οποίο, φανερά επηρεασμένος από τον φιλόσοφο Ζαν Ζακ Ρουσώ, πρότεινε 12μελές σώμα δικαστών για εξασφάλιση δικαιότερων αποφάσεων και ίδια, δίχως κοινωνικές διακρίσεις, εφαρμογή των ποινών.

Από το 1788 έδειξε εντονότατο ενδιαφέρον προς την πολιτική θεωρία και στις αρχές του επόμενου έτους εξέδωσε την 62σέλιδη μπροσούρα του «Προσφορά στην Πατρίδα» («Offrande a la Patrie», Φεβρουάριος 1789), η οποία μετά το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης ακολουθήθηκε από τις «Το Σύνταγμα» («La Constitution», Ιούνιος 1789) και «Πίνακας των κακών του συντάγματος της Αγγλίας» («Tableau des vices de la Constitution d'Angleterre», Σεπτέμβριος 1789). Επιθυμώντας να παίξει καθοριστικό ρόλο στην ιδεολογική διαμόρφωση του δημοκρατικού κινήματος, προχώρησε στην συνέχεια στην μαχόμενη δημοσιογραφία.

Το 1789 ίδρυσε την εφημερίδα «Παρισινός Δημοσιογράφος», την οποία μετονόμασε μετά από λίγο σε «Φίλο του Λαού» («L'Ami du Peuple») και υπηρέτησε την επανάσταση με φλογερά άρθρα.

Κατήγγειλε τις ραδιουργίες των αριστοκρατών και των υπόλοιπων «εχθρών της Επανάστασης», στους οποίους ενέτασσε και τον Λαφαγιέτ.

Με την ανακήρυξη της Δημοκρατίας στις 22 Σεπτεμβρίου 1792 εξελέγη μέλος της Κομμούνας του Παρισιού και επίσης βουλευτής των «Ορεινών» στην Συμβατική Εθνοσυνέλευση, ενώ, ως συνέχεια του «Φίλου του Λαού», εξέδωσε στις 25 Σεπτεμβρίου την «Εφημερίδα της Γαλλικής Δημοκρατίας» («Journal de la Reublique Francaise»), με την οποία προέτρεψε και συνέβαλε πολύ, παρά την αντίθεση σε κάτι τέτοιο των κυρίαρχων εκείνη την εποχή δεξιών «Γιρονδίνων», στην καρατόμηση του έκπτωτου βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ και της Μαρίας Αντουανέττας, στις 21 Ιανουαρίου 1793.

Στις αρχές του Σεπτεμβρίου του 1792, ο Μαρά προέτρεψε τον επαναστατημένο όχλο να σκοτώσει όλους τους επισκόπους και τους φιλοβασιλικούς που βρίσκονταν φυλακισμένοι σε φυλακές του Παρισιού.

Το γεγονός αυτό έμεινε γνωστό ως «Σφαγές του Σεπτεμβρίου». Οι φυλακισμένοι εχθροί της επανάστασης, άπαντες σφαγιάστηκαν.

Υπήρξε ήδη από τον Ιανουάριο του 1790 μέλος της «Λέσχης των Κορδελιέρων», καθώς και από την ανακήρυξη της Δημοκρατίας στέλεχος της περίφημης «Λέσχης των Ιακωβίνων». Στους δύο μήνες που ακολούθησαν την άδοξη πτώση των «Γιρονδίνων» (των οποίων προεγράφησαν 29 στελέχη, που άλλα αυτοκτόνησαν και άλλα καρατομήθησαν), ο Μαρά, που πιστώθηκε με το μεγαλύτερο ποσοστό δόξας για την ανατροπή εκείνη, υπήρξε ένας από τους τρεις πολιτικά ισχυρότερους άνδρες της Δημοκρατίας, μαζί με τους Ροβεσπιέρο και Νταντόν, αν και εν γένει οι «Ορεινοί» («Montagnards») κρατούσαν αποστάσεις από το άτομό του, λόγω της ανατρεπτικής του επικινδυνότητας.

Ο ίδιος, καθώς η δερματική του νόσος είχε χειροτερεύσει, άρχισε να απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από το πολιτικό προσκήνιο, καθώς τις περισσότερες ώρες από το εικοστετράωρό του ήταν υποχρεωμένος να τις περνάει στο λουτρό του, μουλιάζοντας σε ανάμεικτο με φάρμακα νερό και τελικά, στις 13 Ιουνίου 1793 εκεί, μέσα στο λουτρό του, δολοφονήθηκε με μαχαιριές από μία θαυμάστρια των «Γιρονδίνων» που είχε έλθει επί τούτου από την αντεπαναστατική Καέν (Caen), την 25χρονη Σαρλότ Κορνταί ντ’ Αρμάν (Charlotte Corday). Ζαν Πολ Μαρά: Φίλος του λαού ή αιμοσταγής δικτατορίσκος; Διαβάστε εδώ: https://www.maxmag.gr/afieromata/zan-pol-mara/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους