Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κριτική μιας έκθεσης Επισκέφθηκα την έκθεση «Αλέξης Ακριθάκης. Μια γραμμή κύμα» στο Μουσείο Μπενάκη και απόλαυσα τα περίπου 250 έργα που εκτίθενται εκεί. Ο Α. Ακριθάκης (1939-1994) υπήρξε μια ξεχωριστή περίπτωση δημιουργικού, αντισυμβατικού καλλιτέχνη που έζησε μποέμικα και με ένταση την εποχή του, μετακινούμενος στην Ευρώπη (έζησε στην Αθήνα, στο Παρίσι, στο Δυτ.

Βερολίνο), πειραματιζόμενος επίμονα και διαρκώς με υλικά και τεχνικές.

Όπως έγραψε σε ένα εκπληκτικής διεσδυτικότητας σημείωμα του ο Δημήτρης Μαρωνίτης, με αφορμή την πρώτη, μετά τον θάνατο του καλλιτέχνη, αναδρομική έκθεση στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης: «Ξαναγυρίζω στον Ακριθάκη και στα θαυμαστά χειροτεχνήματα μιας σπάταλα ξοδεμένης ζωής, που κόπηκε δραματικά και πρόωρα· από όπου όμως βγήκε τέχνη ακέραιη.

Μιλάμε για επίμονη, μανιακή δουλειά, που τίποτε δεν την έκοψε· κυλούσε συνεχώς σαν το ποτάμι, που δεν είναι ποτές του το ίδιο, κατά που δίδασκαν οι παλαιοί γραμματισμένοι/κι ωστόσο μένει πάντα το ίδιο σώμα, το ίδιο στρώμα και το ίδιο Σημείο/ ο ίδιος προσανατολισμός». (Το Βήμα, 25/1/1998) Μεγάλο δείγμα αυτής της τέχνης του Ακριθάκη εκτίθεται και στην έκθεση του Μουσείου Μπενάκη The Benaki Museum που ολοκληρώνεται σήμερα.

Είναι, όμως, πολύ κρίμα που η έκθεση αυτή παρουσιάζεται ουσιαστικά χωρίς επιμέλεια: πουθενά δεν υπάρχει ένα συγκροτημένο βιογραφικό του καλλιτέχνη, δεν υπάρχουν ενότητες σχετικά με την καλλιτεχνική του πορεία (τα χρόνια του Παρισιού, του Βερολίνου, κλπ), δεν υπάρχουν αναφορές σε επιδράσεις, σχολές, σχέσεις, επιρροές.

Τα έργα του Ακριθάκη βρίσκονται «πεταμένα», τρόπον τινά, στον εκθεσιακό χώρο.

Δεν υπάρχουν αφηγηματικά ή καλλιτεχνικά νήματα για να ακολουθήσει ο επισκέπτης, προκειμένου να κατανοήσει και να γνωρίσει σε βάθος την τέχνη του Ακριθάκη.

Σε πολλά έργα οι λεζάντες δεν έχουν καν μεταφραστεί στα ελληνικά (παραμένουν οι τίτλοι σε γερμανικά, γαλλικά, ή αγγλικά). Η συγκεκριμένη έκθεση, εν ολίγοις, έχει στηθεί με προχειρότητα και επιμελητική ανεπάρκεια, κάτι που δεν αντιστοιχεί ούτε στο ίδιο το έργο του καλλιτέχνη, ούτε στον θεσμό που την φιλοξενεί. (Θα πει κανείς ότι υπάρχει και ένας κατάλογος της έκθεσης που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Άγρα και ότι εκεί μπορούν να βρουν οι ενδιαφερόμενοι επιπλέον στοιχεία.

Θα αντιτείνω ότι η έκθεση θα πρέπει να λειτουργεί επαρκώς από μόνη της, δεν μπορεί ο καθένας και η καθεμιά να αγοράζει τον κατάλογο, κόστους 60 ευρώ). Η αναδρομική έκθεση στο ΜΜΣΤ, το 1998, που μεταφέρθηκε μετά στην Εθνική Πινακοθήκη, όπου είχα την τύχη να την δω, αν και πραγματοποιήθηκε πολύ λίγα χρόνια μετά τον θάνατο του καλλιτέχνη, θυμάμαι καλά ότι ήταν επαρκής από την άποψη της τεκμηρίωσης και της επιμέλειας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους