Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σσσσσσσσ… Σιωπηηηη Σήμερα λένε πως είναι «γιορτή της δημοκρατίας». Κάμερες. Δηλώσεις. Χειραψίες.

Μεγάλα λόγια για «σεβασμό στη λαϊκή βούληση». Και ο κόσμος να κοιτάζει απορημένος, γιατί ξέρει πολύ καλά πως η βούλησή του μετρά μόνο όταν συμφέρει.

Γιατί όταν η φωνή του λαού δεν βολεύει τους μηχανισμούς, τότε αρχίζει το πραγματικό σύνθημα αυτού του τόπου: «Σσσσσσ… σιωπή.» Σιωπή στην πολιτική.

Σιωπή στην κοινωνία.

Σιωπή ακόμα και μέσα στην Εκκλησία, εκεί όπου θα έπρεπε πρώτα απ’ όλα να υπάρχει αλήθεια και παρρησία.

Μα ποιος τολμά να μιλήσει; Ποιος τολμά να πει ότι ο απλός πιστός αντιμετωπίζεται συχνά σαν διακοσμητικό στοιχείο; Να ανάβει το κερί του, να σκύβει το κεφάλι, να δίνει την παρουσία του — αλλά όταν έρθει η ώρα της ουσίας, της γνώμης, της αγωνίας, της αντίρρησης… ξαφνικά να θεωρείται αόρατος.

Και αν επιμείνει; Τότε αρχίζουν τα τηλεφωνήματα.

Οι πιέσεις.

Οι “συστάσεις”. Οι κύκλοι της «καλής κοινωνίας» που αποφασίζουν ποιος επιτρέπεται να μιλά και ποιος πρέπει να εξαφανιστεί ευγενικά από το κάδρο.

Γιατί εδώ δεν αγαπούν την αλήθεια.

Αγαπούν την εικόνα.

Την εικόνα του ευσεβούς.

Την εικόνα του δημοκράτη.

Την εικόνα της ενότητας.

Αρκεί κανείς να μην ταράζει τα νερά.

Κι έτσι, όσοι φωνάζουν για δικαιοσύνη βαφτίζονται “ακραίοι”. Όσοι ζητούν διαφάνεια γίνονται “ενοχλητικοί”. Κι όσοι δεν υποκύπτουν στη σιωπή, αντιμετωπίζονται σαν απειλή.

Για ποια δημοκρατία μιλούν λοιπόν; Για εκείνη που ο πολίτης ψηφίζει αλλά δεν ακούγεται; Για εκείνη που ο πιστός αγαπά την Εκκλησία αλλά βλέπει να τον αντιμετωπίζουν σαν αριθμό; Για εκείνη που οι λίγοι αποφασίζουν και οι πολλοί απλώς καλούνται να χειροκροτήσουν; Η αλήθεια είναι πως δεν φοβούνται την οργή του κόσμου.

Τη συνήθισαν.

Αυτό που πραγματικά φοβούνται είναι κάτι άλλο: Να σταματήσει ο κόσμος να φοβάται. Γιατί τότε το «Σσσσσσ… σιωπή» δεν θα αρκεί πια για να καλύψει όσα όλοι βλέπουν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους