Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τεχνικά μιλώντας: Ας κάνουμε έναν ακόμα εμφύλιο! Τώρα η δική μου ματιά, άλλωστε ποιος είμαι εγώ, δεν έχει καμία μεγάλη σημασία, αλλά θέλω να σας πω μερικά πράγματα.

Όταν στις αρχές του 2014 εντάχθηκα στο δυναμικό του Κόκκινου άφησα πίσω μου δεκαέξι χρόνια δουλειάς στον ιδιωτικό τομέα, περίπου τα δώδεκα από αυτά στο πολιτικό ρεπορτάζ με χρέωση τα κόμματα της Αριστεράς.

Σε αυτά τα χρόνια, από τα 26 μέχρι τα 40 μου, κάλυψα και καταγράψα πολλούς μεγάλους και μικρότερους εμφύλιους κυρίως στο χώρο του ΣΥΝ και μετά στο ΣΥΡΙΖΑ, σκέτο, ΕΚΜ και Προοδευτική Συμμαχία.

Χωρίς να προέρχομαι πολιτικά από αυτόν τον χώρο, σε κάθε μεγάλο ή μικρότερο εμφύλιο πάντα είχα μία τεχνικού και δημοσιογραφικού εδώ που τα λέμε, απορία.

Σε τι εξυπηρετεί το γενικό στόχο για το κοινό καλό και το δημόσιο συμφέρον.

Σε τι εξυπηρετεί αυτό που είναι καλό και συμφέρει τους πολλούς καλούς ανθρώπους.

Καταλαβαίνω πως επειδή δεν έχω την πολιτική παιδεία και την πολιτική διαπαιδαγώση αυτών που είναι βουρ στον πατσά για έναν ακόμα εμφύλιο, είχα μία δυσκολία να ερμηνεύσω την κρίση στον ΣΥΡΙΖΑ το 2009, που ο Αλαβάνος ήθελε να βγάλει από την μέση τον Τσίπρα, ενώ αυτός τον είχε βάλει στο κέντρο, ή τη διάσπαση του ΣΥΝ το 2010, όταν ιδρύθηκε η ΔΗΜΑΡ ως μπακ απ του Βενιζέλου, ενώ οι πολλοί καλοί άνθρωποι βυθιζόταν στη φτώχεια και την απελπισία με τον Βενιζέλο να εκπροσωπεί τους άνετους.

Ή στο συμβιβασμό του 2015.

Κακός ο συμβιβασμός προφανώς - μικρός λαός άλλωστε και πολεμά δίχως σπαθιά και βόλια - αλλά γιατί η πρώτη σκέψη ήταν μία ακόμα διάσπαση, ένας ακόμα εμφύλιος που ακόμα καίει από την Κεντρώα Κωνσταντοπούλου και τον Κενσυανιστή Βαρουφάκη.

Γιατί δεν υπήρχε η αντίληψη της μετάβασης στο σημείο που θα μπορούσε να εφαρμοστεί το σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για το κοινό καλό και το δημόσιο συμφέρον; Ή γιατί κάποιοι που είχαν αυτή ακριβώς την αντίληψη τότε, τώρα παριστάνουν πως από το 2015 ήταν αντάρτες στην Τσιάπας και στο Κομπάνι όπως...ήταν ο Σακελλαρίδης; Η αξιοπιστία της Αριστεράς, που θα πρέπει να αντιληφθεί πως πάει ντουγρού για σύγκρουση με το παγόβουνο που χτύπησε ότι υπήρχε Αριστερά του Κέντρου στην Πορτογαλία, δεν έχει να κάνει με τις σαχλαμάρες στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης.

Δεν έχει να κάνει με έναν νέο εμφύλιο, με κάτι ΕΓΩ, με κάτι ιδιοτέλειες, με κάτι πόζες, με το να μείνουμε σε ένα οχυρό από το οποίο έχουν περάσει από πάνω οι αντίπαλοι.

Η αξιοποιστία της Αριστεράς έχει να κάνει με το αν έχει να πάει κάπου αυτούς και αυτές που θέλει να οδηγήσει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους