Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ Η νύχτα που ο Πειραιάς δεν κοιμήθηκε — κι μαζί του μια ολόκληρη Ελλάδα — δεν ήταν μια απλή νύχτα. Εκατομμύρια Έλληνες σε ολόκληρο τον κόσμο δε κοιμήθηκαν.

Ήταν μια έκρηξη ψυχής.

Το λιμάνι και όλες οι πόλεις της Ελλάδας καιγόντουσαν από φως.

Από κόκκινες φωτοβολίδες.

Από μάτια βουρκωμένα.

Από καρδιές που χτυπούσαν όλες μαζί σαν μία τεράστια ανθρώπινη καρδιά πάνω από τη θάλασσα.

Οι σειρήνες των πλοίων δεν ακούγονταν σαν μηχανές.

Ακούγονταν σαν σάλπισμα λαού.

Σαν μια βαθιά ανάσα ζωής που έβγαινε από χιλιάδες στήθη και ανέβαινε στον ουρανό του Πειραιά σαν προσευχή.

Δεν ήταν απλώς ένα παιχνίδι.

Δεν ήταν μόνο καλάθια, ούτε μια πορτοκαλί μπάλα που έγραφε κύκλους στο παρκέ.

Ήταν οι άνθρωποι που για μία νύχτα νίκησαν τη φθορά.

Ήταν ο εργάτης που όλη μέρα πάλευε με τον ιδρώτα.

Η μάνα που μετρούσε τα ευρώ πριν περάσει το κατώφλι του σούπερ μάρκετ.

Ο άνεργος που προσπαθεί να μη λυγίσει μπροστά στα παιδιά του.

Ο ηλικιωμένος που κουβαλά μια μοναξιά πιο βαριά κι από πέτρα.

Το παιδί που μεγάλωσε μέσα σε εποχές φόβου, αβεβαιότητας και σιωπηλής αγωνίας.

Κι όμως… Απόψε όλοι έγιναν ένα ποτάμι.

Μια σημαία που ανέμιζε μέσα στη νύχτα.

Μια φλόγα που δεν την έσβηνε τίποτα.

Άγνωστοι αγκαλιάζονταν σαν χαμένοι αδελφοί που ξαναβρέθηκαν έπειτα από χρόνια.

Χέρια υψώνονταν στον ουρανό.

Δάκρυα έτρεχαν χωρίς ντροπή.

Γιατί υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος δεν αντέχει άλλο να είναι μόνος.

Και ψάχνει μια αφορμή να ανοίξει την καρδιά του, να ξεσπάσει, να εκτονώσει το βάρος που κουβαλά τόσα χρόνια και να πιστέψει — έστω για μία νύχτα — πως κάτι μαγικό υπάρχει ακόμη στον κόσμο.

Και τότε φωνάζει: «Ζούμε! Ακόμα ζούμε!» Κοίτα τους δρόμους… Μηχανάκια. Σημαίες. Τραγούδια.

Καπνογόνα που βάφουν τον ουρανό κόκκινο, σαν να άνοιξε ξαφνικά η καρδιά της πόλης και να πλημμύρισε φως.

Κοίτα τα παιδιά που ανεβαίνουν στους ώμους των πατεράδων τους.

Αυτή δεν είναι απλώς χαρά.

Είναι μνήμη που γεννιέται.

Είναι μια στιγμή που θα τη θυμούνται όταν μεγαλώσουν, όπως θυμόμαστε όλοι εκείνες τις σπάνιες νύχτες που ο κόσμος έμοιαζε πιο ανθρώπινος.

Και το κύπελλο; Το κύπελλο δεν είναι μέταλλο.

Είναι ο καθρέφτης μέσα στον οποίο ένας ολόκληρος λαός είδε για λίγο το πρόσωπό του φωτισμένο.

Είναι το δικαίωμα του ανθρώπου να ξεχνά για λίγο τον πόνο.

Να αφήνει κάτω τα βάρη.

Να τραγουδά.

Να κλαίει.

Να αγκαλιάζει.

Να γίνεται ξανά παιδί.

Αυτός είναι ο υγιής αθλητισμός.

Όχι το μίσος.

Όχι η βία.

Όχι ο φανατισμός που τυφλώνει.

Αλλά η μεγάλη, καθαρή συγκίνηση που ενώνει ανθρώπους από διαφορετικές γειτονιές, διαφορετικές ηλικίες, διαφορετικές ζωές, κάτω από την ίδια σημαία της χαράς.

Και ο Πειραιάς απόψε δεν κοιμήθηκε. Η Ελλάδα απόψε δεν κοιμήθηκε. Εκατομμύρια Έλληνες σε ολόκληρο τον κόσμο δε κοιμήθηκαν.

Γιατί υπάρχουν νύχτες που οι πόλεις δεν ξεκουράζονται. Ονειρεύονται.

Και μέσα στους δρόμους του, ανάμεσα σε τραγούδια, δάκρυα και κόκκινες φλόγες, ένας ολόκληρος λαός θυμήθηκε πως, όσο βαριά κι αν είναι η ζωή, όσο κι αν σκοτεινιάζουν οι καιροί, η ψυχή του ανθρώπου θα βρίσκει πάντα έναν τρόπο να σηκώνεται όρθια και να τραγουδά απέναντι στο σκοτάδι. ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους