Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η καινούρια μου ζωή, δεν ήρθε με τη μετακόμιση στο νέο μου σπίτι.

Η καινούρια μου ζωή ήρθε με την συνειδητοποίηση πως μέχρι τώρα ήμουν δέσμια της αγάπης του πατέρα μου και όλων των ανθρώπων που με πλαισίωσαν στη ζωή μου.

Αυτή η συνειδητοποίηση ήρθε με την απλή παρατήρηση του εαυτού μου.

Από που να προερχόταν αυτή η δίψα για ελευθερία άραγε; Από που προερχόταν αυτή η απόγνωση, σχεδόν οργή όταν αισθανόμουν ότι περιοριζόταν; Η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα ήρθε σα κόλαφος να μου δώσει το χτύπημα που αρχικά με συνέτριψε.

Έζησα τη ζωή μου ικανοποιώντας τις επιθυμίες των γύρω μου, χωρίς να έχω συνειδητοποιήσει ότι παραμελώ τις δικές μου επιθυμίες και ανάγκες.

Ο λόγος που σας τα γράφω αυτά, είναι ότι μέσα σε αυτές τις λέξεις είμαι σίγουρη ότι πολλοί από εσάς θα βρείτε τη δική σας εμπειρία ζωής.

Το ενδιαφέρον μας για το τι σκέπτονται οι άλλοι για εμάς και το τι θα μας πούνε, ξεκινάει από τότε που γεννιόμαστε και είναι ο τρόπος που έχει υιοθετήσει η φύση για να διασφαλίσει ότι θα είμαστε ως άπειρα παιδιά ασφαλείς.

Κάθε φορά που κάνουμε κάτι σωστό και μας παινεύουν, μπαίνει σε λειτουργία το σύστημα επιβράβευσης του εγκεφάλου μας που εκκρίνει ντοπαμίνη.

Μια ουσία που όταν δεσμεύεται στους νικοτινικούς υποδοχείς μας κάνει να αισθανόμαστε ευφορία.

Τα αισθήματά μας είναι χημεία.

Η νικοτίνη που λαμβάνουν οι καπνιστές, μιμείται ακριβώς αυτή την ουσία, την ντοπαμίνη και γι΄ αυτό το κάπνισμα είναι άκρως εθιστικό.

Ως παιδιά, εθιζόμαστε στην χημεία της χαράς κι αυτός ο εθισμός αποτελεί τον απαραίτητο για την παιδική μας ηλικία, νοητό ομφάλιο λώρο που μας κρατάει κοντά στους γονείς μας.

Κάτι που ως παιδιά δεν αντιλαμβανόμαστε.

Είναι όμως φυσιολογικό να διατηρούμε αυτόν τον ομφάλιο λώρο και ως ενήλικες; Μας βοηθάει να ζήσουμε τη ζωή μας χαρούμενοι; Ή μήπως μας περιορίζει, εμποδίζοντάς μας να ανακαλύψουμε τις δικές μας επιθυμίες και ν΄ αγγίξουμε την ευδαιμονία; Η καινούρια μου ζωή, δεν ξεκίνησε λόγω της μετακόμισης στο νέο μου σπίτι στον ελαιώνα.

Ξεκίνησε με την έναρξη της συνειδητοποίησης πως μέχρι τώρα ήμουν δέσμια των επιθυμιών εκείνων που αγαπούσα.

Όμως αυτή δεν ήταν μια υγιής αγάπη.

Δεν ήταν υγιής γιατί δεν ήμουν ο εαυτός μου.

Ήμουν αυτή που καταλάβαινα πως θέλουν οι άνθρωποι που αγαπούσα να δουν σ΄ εμένα.

Κι αυτός συνειδητοποίησα πως ήταν και ο κύριος λόγος της ανασφάλειάς μου.

Γιατί ακόμα κι όταν δεν συνειδητοποιούμε την αλήθεια, αυτή υπάρχει και παίζει ρόλο.

Αν όχι συνειδητά, τότε υποσυνείδητα.

Μπορούμε να κοροιδεύουμε τον εαυτό μας, όπως μπορούμε να κοροιδεύουμε και τους άλλους.

Μπορούμε αλλά όχι για πάντα.

Όταν μυρίζω ένα λουλούδι δεν σκέφτομαι πια ποιο λουλούδι είναι αυτό.

Γίνομαι εγώ η μυρωδιά του... Δε νοιώθω πια στο πρόσωπό μου τον δυνατό αέρα που λυγίζει τα δένδρα.

Ο αέρας είμαι εγώ... Δεν βλέπω πια το κύμα να ταξιδεύει στη θάλλασα για να φτάσει στην αμμουδιά.

Το κύμα είμαι εγώ.

Δεν γίνομαι κύμα για να φτάσω σε κάποια ακτή.

Γίνομαι κύμα για τη χαρά του να είμαι κύμα... Αυτή είναι η καινούρια μου ζωή. Όχι το σπίτι στον ελαιώνα... Καλό ξημέρωμα και καλή εβδομάδα. Και προπαντός, καλή λευτεριά σε όλους!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους