Με αφορμή κάποιες κριτικές που εκδηλώθηκαν προς τη Μ.Κ. — και στο νηφάλιο μέρος τους τις θεωρώ απολύτως θεμιτές — αξίζει να θυμόμαστε το εξής: Η πολιτική και η εξουσία «ανταμείβουν» συχνά...

Πλήρες Κείμενο:

Με αφορμή κάποιες κριτικές που εκδηλώθηκαν προς τη Μ.Κ. — και στο νηφάλιο μέρος τους τις θεωρώ απολύτως θεμιτές — αξίζει να θυμόμαστε το εξής: Η πολιτική και η εξουσία «ανταμείβουν» συχνά χαρακτηριστικά που στην ιδιωτική ζωή ή ακόμη και σε μέρος της κοινωνικής συμβίωσης θεωρούνται προβληματικά.

Ένας ηγέτης (και όχι μόνο στην πολιτική) χρειάζεται σχεδόν αναγκαστικά υψηλή αυτοπεποίθηση, αντοχή στην κριτική και συχνά την αίσθηση ενός ιδιαίτερου — ίσως και ιστορικού — ρόλου.

Γι’ αυτό και σε όλους σχεδόν τους ηγέτες, μικρούς και μεγάλους, διαχρονικά, βρίσκουμε έστω ψήγματα ματαιοδοξίας, έπαρσης, υπεροψίας, εγωκεντρισμού και αυταρέσκειας.

Και βέβαια, σχεδόν πάντα υπάρχουν και οι χειροκροτητές ή οι παρατρεχάμενοι που ενισχύουν τέτοιες τάσεις.

Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο: πού τελειώνει η αυτοπεποίθηση και πού αρχίζει η αλλαζονεία, ο ναρκισσισμός και τελικά η ύβρις — με την αρχαιοελληνική έννοια.

Υπάρχει όμως και μια ακόμη διάσταση: κατά πόσο όλα αυτά συνοδεύονται από χάρισμα, ικανότητα και απτό αποτέλεσμα για τους πολίτες ή τη χώρα τους.

Γιατί χωρίς έρμα, χωρίς ουσιαστικό και μετρήσιμο αποτέλεσμα… βράσε ρύζι! Από την άλλη βέβαια, η Ιστορία μάς θυμίζει ότι ακόμη και εξαιρετικά ικανοί και χαρισματικοί ηγέτες μπορούν να οδηγήσουν λαούς και ολόκληρο τον κόσμο στην καταστροφή.

Σε κάθε περίπτωση, η διαδρομή από τον συμβολισμό, το ηθικό κύρος και τη διάθεση προσφοράς προς την πολιτική εξουσία είναι πάντα πολύ πιο σύνθετη, πιο δύσκολη και πολύ πιο «γλιστερή» απ’ όσο φαίνεται.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους