Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσεις να μιλάς στον εαυτό σου σαν να τελείωσε η ζωή σου επειδή τελείωσε ένας άνθρωπος.

Το ξέρω ότι δεν είναι τόσο απλό.

Το ξέρω ότι υπάρχουν μέρες που σηκώνεσαι κανονικά, πας στη δουλειά, απαντάς σε μηνύματα, γελάς ακόμη και σωστά στις παρέες, κι όμως μέσα σου αισθάνεσαι σαν κάποιος να τράβηξε αθόρυβα το ρεύμα από τη ζωή σου.

Και το πιο σκληρό είναι ότι μετά τα σαράντα δεν σου επιτρέπεται εύκολα να διαλυθείς.

Περιμένουν από εσένα να είσαι ψύχραιμη, ώριμη, «δυνατή». Οι γυναίκες της ηλικίας σου μαθαίνουν να κλαίνε αθόρυβα για να μη δυσκολεύουν κανέναν.

Και ξέρεις κάτι που δεν λέγεται συχνά; Μετά από μια ηλικία οι γυναίκες δεν φοβούνται μόνο τη μοναξιά.

Φοβούνται την αορατότητα.

Φοβούνται εκείνη τη στιγμή που θα μπουν κάπου και δεν θα τις κοιτάξει κανείς με επιθυμία.

Τη στιγμή που θα κοιτάξουν μια νεότερη γυναίκα μέσα στον ίδιο χώρο και θα αισθανθούν ξαφνικά πως ο χρόνος έγινε ορατός πάνω στο σώμα τους.

Και υπάρχει μια τεράστια ντροπή γύρω από αυτό, γιατί η κοινωνία επιτρέπει στους άνδρες να γερνούν, στις γυναίκες όμως ζητά να παραμένουν διαρκώς επιθυμητές χωρίς ποτέ να ομολογούν ότι τις πληγώνει όταν πάψουν να αισθάνονται έτσι.

Και κουράστηκες.

Πόσο κουράστηκες να είσαι εκείνη που αντέχει.

Να κρατά οικογένειες, παιδιά, σχέσεις, γονείς, δουλειές, ψυχικά ερείπια άλλων ανθρώπων.

Να είσαι πάντα αυτή που «θα το διαχειριστεί». Ξέρεις όμως τι συμβαίνει σε πολλές γυναίκες μετά τα σαράντα; Μια μέρα ξυπνούν και συνειδητοποιούν ότι πέρασαν χρόνια φροντίζοντας τους πάντες χωρίς κανείς να ρωτήσει πραγματικά ποιος κρατά εκείνες όταν καταρρέουν . Και τότε εμφανίζεται αυτή η βαθιά, σχεδόν υπαρξιακή εξάντληση.

Όχι επειδή δεν έχουν αγάπη να δώσουν, αλλά επειδή δεν αντέχουν άλλο να είναι το καταφύγιο όλων ενώ οι ίδιες μένουν άστεγες μέσα τους.

Και θέλω να σου πω κάτι δύσκολο: δεν πενθείς μόνο έναν άνδρα.

Πενθείς και όλες τις πιθανότητες που χάθηκαν μαζί του.

Τη ζωή που φαντάστηκες.

Τα χρόνια που επένδυσες.

Τη γυναίκα που ήσουν όταν ακόμη πίστευες ότι «αυτή τη φορά ίσως μείνουν όλα όρθια». Κάποιες γυναίκες μετά τα σαράντα κουβαλούν μέσα τους σιωπηλά παιδιά που δεν γεννήθηκαν ποτέ, σπίτια που δεν κατοικήθηκαν ποτέ, εκδοχές ζωής που δεν θα υπάρξουν πια.

Αυτό είναι το πραγματικό βάρος της ηλικίας: όχι οι ρυτίδες, αλλά τα μέλλοντα που έκλεισαν χωρίς θόρυβο.

Και πρόσεξέ με τώρα γιατί εδώ βρίσκεται ο μεγάλος κίνδυνος: να αφήσεις την απογοήτευση να σε κάνει συναισθηματικά μικρότερη.

Να αρχίσεις να λες «δεν πειράζει», «δεν χρειάζομαι πολλά», «καλά είμαι και μόνη μου», μόνο και μόνο επειδή φοβάσαι άλλη μία διάψευση.

Πολλές γυναίκες μετά από μια μεγάλη πληγή δεν παύουν να έχουν ανάγκη τον έρωτα.

Παύουν να πιστεύουν ότι δικαιούνται ακόμη να τον ζητούν.

Κι έτσι αρχίζουν να ζουν σε μια ζωή χαμηλής έντασης, χωρίς μεγάλες προσδοκίες, χωρίς πολύ πάθος, χωρίς πολύ πόνο.

Μόνο που μαζί με τον πόνο μειώνεται σιγά-σιγά και η ζωντάνια.

Και σταμάτα να ντρέπεσαι επειδή ακόμη θέλεις να σε ποθούν.

Δεν είναι ματαιοδοξία αυτό.

Είναι βαθιά ανθρώπινη ανάγκη να αισθάνεσαι ότι κάποιος σε κοιτά και σε επιλέγει μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει διαρκώς.

Το τραγικό είναι ότι πολλές γυναίκες έχουν μάθει να μιλούν για τα πάντα εκτός από αυτή την ανάγκη.

Λες και μετά από κάποια ηλικία πρέπει να μεταμορφωθούν μόνο σε ήρεμες, αυτάρκεις υπάρξεις χωρίς σώμα, χωρίς λαχτάρα, χωρίς επιθυμία.

Αλλά η ψυχή πεθαίνει όταν αρχίζει να απολογείται για την ανάγκη της να αγαπηθεί.

Η ζωή δεν τελείωσε.

Δεν τελείωσε επειδή κουράστηκες.

Δεν τελείωσε επειδή κάποιος δεν μπόρεσε να σε αγαπήσει όπως άξιζες.

Δεν τελείωσε επειδή το σώμα αλλάζει ή επειδή ο χρόνος περνά πιο γρήγορα απ’ όσο αντέχει η καρδιά.

Απλώς τώρα η ζωή γίνεται πιο αληθινή.

Χωρίς τις ψευδαισθήσεις της νεότητας.

Χωρίς τη βεβαιότητα ότι όλα θα διορθωθούν μόνα τους.

Να συνεχίζεις να ανοίγεις την καρδιά σου ενώ γνωρίζεις ακριβώς πόσο εύκολα μπορεί να συντριβεί ξανά.

Να μη γίνεις κυνική μόνο και μόνο για να επιβιώσεις.

Να μη μετατρέψεις την αξιοπρέπειά σου σε συναισθηματικό τάφο.

Γιατί στο τέλος πολλές γυναίκες δεν χάνονται από τη μοναξιά.

Χάνονται επειδή έμαθαν να ζουν χωρίς να ζητούν τίποτα, μέχρι που κάποια μέρα δεν θυμούνται πια πώς είναι να αισθάνεσαι πραγματικά ζωντανή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους