Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Αν αυτό είναι ο άνθρωπος»-Επιβιώνοντας από τη βαρβαρότητα στις φυλακές του Ισραήλ «Συγνώμη που επέζησα» γράφει ο Νάσερ Αμπού Σρούρ που ήταν έγκλειστος σε ισραηλινές φυλακές από το 1993 έως το 2026, στο βιβλίο του «Η ιστορία ενός τοίχου» το οποίο γράφτηκε στη φυλακή και αναφέρεται στα βασανιστήρια και τη βαρβαρότητα που υφίστανται οι Παλαιστίνιοι κρατούμενοι από τους Ισραηλινούς.

Μου θύμισε το «Αν αυτό είναι ο άνθρωπος» του Πρίμο Λέβι, του Εβραίου νομπελίστα επιζήσαντα του Ολοκαυτώματος, που αναφέρει τις τεχνικές αποανθρωποποίησης που χρησιμοποιούσαν οι ναζί εναντίον των Εβραίων.

Για την αποανθρωποίηση που επιβάλλουν στους Παλαιστίνιους οι Ισραηλινοί του Νετανιάχου, γράφει ο Νάσερ Αμπού Σρούρ: «Για 31 χρόνια υπέμεινα μια βασανιστική, αν και αμετάβλητη, ρουτίνα σε διάφορες ισραηλινές φυλακές -σημειώνει.

Κάθε μέρα έμοιαζε με επανάληψη της προηγούμενης, όπου κι αν βρισκόμουν.

Τώρα, όλα άλλαζαν εντελώς.

Δεν ήταν πλέον δυνατό να προβλέψω τι θα μπορούσε να συμβεί.

Κάθε ώρα έφερνε χιλιάδες πιθανότητες, όλες κακές.

Το νέο καθεστώς μπορεί να είχε επιβληθεί από τον Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ, τον υπουργό εθνικής ασφάλειας.

Αλλά οι σωφρονιστικές αρχές ενεργούσαν και με δική τους πρωτοβουλία.

Η μεταμόρφωσή τους ήταν πιο σοκαριστική... Πριν από τον πόλεμο, οι φρουροί και οι κρατούμενοι συνυπήρχαν – αν όχι φιλικά, τουλάχιστον χωρίς βία.

Αυτή η ισορροπία ήταν αποτέλεσμα δεκαετιών οργάνωσης.

Αντιμέτωποι με επανειλημμένες διαμαρτυρίες και απεργίες πείνας, η Ισραηλινή Υπηρεσία Φυλακών είχε κάνει παραχωρήσεις – επισκέψεις συγγενών, πρωινή άθληση, εξ αποστάσεως εκπαίδευση, ένα κυλικείο – έστω και μόνο για να διευκολύνει τη δική τους δουλειά.

Θα μπορούσε κανείς να περιγράψει τη συμφωνία μας ως μια ακόμη «ηρεμία σε αντάλλαγμα για ηρεμία». Εγώ ο ίδιος ήμουν φιλικός με ορισμένους φρουρούς.

Όλη αυτή η ιστορία ξεχάστηκε από τη μια μέρα στην άλλη.

Κάθε αίσθηση οικειότητας μεταξύ μας εξαφανίστηκε.

Οι δεσμοφύλακες σταμάτησαν να μας μιλάνε... Οι ανθρώπινες εκφράσεις εξαφανίστηκαν από τα πρόσωπά τους, τα οποία έγιναν ψυχρά σαν πέτρα.

Ήταν σαν να έπαιρναν νέα πρόσωπα.

Όταν ρώτησα έναν φρουρό, έναν Δρούζο, γιατί οι συνάδελφοί του συμπεριφέρονταν παράξενα, απάντησε: «Κάνε ό,τι λέμε! Από τώρα και στο εξής, δεν πρόκειται να ζητήσουμε συγγνώμη! Τέλος στο έλεος!» Αν η αδιαφορία ήταν οδυνηρή, η βία ήταν τρομακτική.

Τρεις μήνες μετά την έναρξη του πολέμου, η ταυτότητα «φρουρός» αφαιρέθηκε από το μπροστινό μέρος των στολών και αντικαταστάθηκε με τη λέξη «πολεμιστής» – με μεγάλα γράμματα.

Αυτή η νέα περσόνα είχε άμεσο αποτέλεσμα.

Οι πολεμιστές συμπεριφέρονταν σαν να είχαν αναλάβει θανατηφόρες αποστολές στην πρώτη γραμμή.

Επιτίθονταν σε κρατούμενους για την παραμικρή παράβαση, πραγματική ή φανταστική.

Μας στόχευαν παντού - στο κεφάλι, στα πόδια, στο στήθος, στο πρόσωπο - και μας επιτίθονταν με τα πάντα: μπαστούνια, γκλομπ, δακρυγόνα, ηλεκτροσόκ, σφαίρες από καουτσούκ και πραγματικά πυρά.

Μερικές φορές όρμησαν στα κελιά, ξυλοκόπησαν κρατούμενους, τους έδεσαν με αλυσίδες και μετά τους έσερναν στην αυλή της φυλακής ξυλοκοπώντας μας αδιάκοπα.

Συχνά, συνοδεύονταν από ένα τεράστιο σκυλί που επιτίθετο σε αλυσοδεμένους κρατούμενους και άφηνε αιμορραγούσες πληγές στο σώμα μας... . Συντρίβοντας τα σώματά μας, οι αρχές της φυλακής διέλυσαν και το ηθικό μας.

Μέσα από το νέο καθεστώς συνεχούς βίας και αυθαίρετης τιμωρίας, μας ενστάλαξαν έναν συντριπτικό και αποβλακωτικό φόβο.

Απολύτως επικεντρωμένοι στην επιβίωσή μας, απομονωθήκαμε ο ένας από τον άλλον, μια διαλυμένη ομάδα ατόμων που ήταν μόνο βιολογικά ζωντανά.

Μας απέκοψαν επίσης εντελώς από τον έξω κόσμο: ούτε τηλεόραση ούτε εφημερίδες.

Ήταν σαν να ζούσαμε σε ένα απομακρυσμένο νησί.

Ο χρόνος δεν προχωρούσε μπροστά, αλλά συσσωρευόταν, στοιβαζόταν, μέχρι που μετατράπηκε σε μια βαριά μάζα που συνέθλιβε τα σώματά μας κάτω από το βάρος του. " Ολόκληρο το κείμενο στο artinews.gr Γιώργος Χ. Παπασωτηρίου (Via Politically Incorrect Greece)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους