Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κυριακή, 24 Μαΐου 2026 ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΑΠΟΒΛΑΚΩΣΗ…(Ε΄) Γράφω στη χθεσινή μου ανάρτηση: Το ωραίο είναι πως ο Γιώργος Κιμούλης και η κυρία Ζάννα Αρμάου δεν μας λένε από ποια γλώσσα μεταφράζουν, την Ζουλί του Στρίντμπεργκ, και αντλούν όλα αυτά τα χαριτωμένα… Από πού; Απ’ τα σουηδικά, τα γαλλικά, τα γερμανικά, τα κινέζικα.

Σίγουρα από κάπου αντλούν όλη αυτή την παράνοια… Πριν δούμε όμως τον Στρίντμπεργκ αλά Κιμούλη-Αρμάου, Ας δούμε τι λέει σύμφωνα με την δική μου προσέγγιση… Λέει λοιπόν: * «…Την θλιβερή μοίρα της Δεσποινίδας Julie την έχω αναπτύξει με μια ολόκληρη σειρά από καταστάσεις: τα βασικά ένστικτα της μάνας - η εσφαλμένη ανατροφή που της έδωσε ο πατέρας – η ιδιοσυγκρασία της και οι υποβολές του αρραβωνιαστικού πάνω στο αδύναμο εκφαυλισμένο μυαλό της - και λίγο ή πολύ: η πανηγυρική ατμόσφαιρα της νύχτας του μεσοκαλόκαιρου - η απουσία του πατέρα - η έμμηνος ρύση της -- η επίδραση της έξαψης του χορού - το λυκόφως της νύχτα - η έντονη αφροδισιακή επίδραση των λουλουδιών - και τελικά η σύμπτωση, που σπρώχνει αυτούς τους δύο μαζί σε ένα απομονωμένο δωμάτιο, συν την ασίγαστη ενεργητικότητα του ερεθισμένου άντρα. - Αυτή την πολλαπλότητα των κινήτρων, θέλω να καυχιέμαι σαν εκσυγχρονισμό. - Δεν πιστεύω στους μονοδιάστατους χαρακτήρες.

Και οι από έδρας συνοπτικές αποφάσεις των συγγραφέων πάνω στους ανθρώπους: αυτός είναι βλάξ, αυτός είναι βάναυσος, αυτός είναι ζηλιάρης, αυτός είναι σπαγκοραμμένος και πάει λέγοντας, θα έπρεπε να καταδικάζονται από τους νατουραλιστές, που ξέρουν πόσο πλούσιο είναι το πολυσύνθετο της ψυχής, και που γνωρίζουν καλά, πως «το ελάττωμα» έχει μια πίσω πλευρά, που σε μεγάλο βαθμό προσιδιάζει στην αρετή. - Αυτή την προσέγγιση, του να βλέπεις δηλαδή τους ανθρώπους απλοϊκά, την συναντάμε ακόμα και στον μεγάλο Μολιέρο. - Ο Αρπαγκόν είναι αποκλειστικά και μόνο ΦΙΛΑΡΓΥΡΟΣ, ενώ θα μπορούσε να είναι κι ένας εξίσου θαυμάσιος χρηματιστής, ένας έξοχος πατέρας ή ένας καλός κοινοτικός παράγοντας.

Και, το τελείως παράλογο! Το «κουσούρι», η φιλαργυρία του, είναι άκρως επωφελές για τον μέλλοντα γαμπρό του και την κόρη του που τον κληρονομούν! Γ’ αυτό αντί να τον κατηγορούν θα πρέπει να περιμένουν λίγο μέχρι να καταπέσει στο κρεβάτι.…» * Μπορεί ο Στρίντμπεργκ να γράφει μανιφέστο αλλά δεν πάει να πει πως είχε χάσει το καυστικό του χιούμορ.

Ισχυρίζεται, λοιπόν, πως κακώς ο Μολιέρος έβαλε την κόρη του και τον μέλλοντα γαμπρός του να τον ελεεινολογούν και να τραβάνε τα μαλλιά τους για την τσιγκουνιά του, γιατί το ελάττωμα του τελικά θα τους βγει σε καλό, φτάνει να περιμένουν λίγο…! Τι να περιμένουν; Το ότι του γέρου τα ψωμιά, που θα πάει,, θα τελειώσουν… εννοεί ο μεγάλος Σουηδός συγγραφέας… Γι’ αυτό: «De få vänta lite på att (han ) komma i säng. = θα πρέπει να περιμένουν, (να κάνουνε υπομονή), μέχρι να καταπέσει στο κρεβάτι.…» Κι όταν ο γέρος καταπέσει, καταλήξει στο κρεβάτι, θα ξανασηκωθεί; Οι έλληνες Μεταφραστές της Ζουλί, μηδενός εξαιρουμένου,. δεν το έπιασαν το «υπονοημένο» και μεταφράζουν στα «κουφά»… Ουσιαστικά, όλοι, αντιγράφουν την πρώτης μετάφραση του Στρίντμπεργκ στα ελληνικά (1899) από τον Γιάνη (με ένα νι) Καμπύση: «Η Δεσποινίς Τζούλια» Σε βλαχο-μαλλιαρή διάλεκτο, που αφού την χτενίσουν πρώτα και την φέρουν στην δημοτική… Όλες οι μεταφράσεις της Ζουλί και το λέω μετά λόγου γνώσεως, είναι κλεψίτυπα στηριγμένα στην πρώτη μετάφραση του Γιάννη Καμπύση… Έτσι Κιμούλης και Αρμάου πέφτουν στην λούμπα και δήθεν μεταφράζουν κάτι που κλέβουν και το θεωρούν σιγουράκι, γιατί νομίζουν ότι έχουν πιάσε τον αυθεντικό Στρίντμπεργκ απ’ τα μαλλιά.

Και αντιγράφουν την κοτσάνα… Ότι η κόρη και ο γαμπρός του ΦΙΛΑΡΓΥΡΟΥ : «ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΩΣΠΟΥ ΝΑ ΠΑΝΕ ΓΙΑ ΥΠΝΟ. (;) Το γράφω με κεφαλαία γιατί με μικρά που γράφεται στο πρόγραμμα του Γιάννη Μπέζου και Ναταλίας Τσαλίκη, που ανέβασαν την κλεψίτυπη Ζουλί, δεν τους πέρασε απ’ τον νου πως αυτή ήταν μια ξεκρέμαστη αρλούμπα… Νεώτερα ες αύριον… Καλή μας Νύχτα…!!!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους