Μιχάλης Τσιντσίνης (ΑΡΘΡΟ, ανανεωμένο, εφημ. Καθημερινή): ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: ΛΙΜΝΟΘΑΛΑΣΣΕΣ Τον Βελόπουλο τον ορίζουμε ως τέρμα Δεξιό που τον ψηφίζουν τέρμα Δεξιοί, αν και ο ίδιος δηλώνει πρώην...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όμως, σχεδόν ένας στους δέκα ψηφοφόρους του κόμματός του φαίνεται, σύμφωνα με ορισμένες μετρήσεις, να προτιμά τη Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Τι σόι Δεξιοί είναι αυτοί οι ψηφοφόροι που μεταπηδούν σε ένα σχήμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς; Κυριάκος Βελόπουλος: Λιμνοθάλασσες-1Οι ορισμοί αυτοί της πολιτικής ανάλυσης είναι βιασμοί.

Είναι βίαιοι εξορθολογισμοί μιας πραγματικότητας που διαρκώς βρίσκονται «πιο μπροστά» από τη στατιστική που επιχειρεί να την ταξινομήσει.

Τι ήταν η κτηνοτρόφος από τον Έβρο που εξελέγη ευρωβουλευτής με το κόμμα του Βελόπουλου ''Ελληνική Λύση''; Ήταν δεξιά που την επέλεξε με ιδεολογικά κριτήρια ένα δεξιό ακροατήριο; Αν βιαζόταν κανείς να δώσει απάντηση, θα έλεγε ότι επρόκειτο μάλλον για ψηφοφόρους καχύποπτους με το σύστημα, που ήθελαν απλώς να καταψηφίσουν αυτό που αποστρέφονται, χωρίς να έχουν συνειδητά κατασταλάξει σε θετική επιλογή.

Ο ανταγωνισμός γι’ αυτή την ψήφο –των δυσανεξιών που περιμένουν ακόμη την άρθρωσή τους– είναι ήδη πολύ ισχυρός.

Στην αντισυστημική ''λιμνοθάλασσα'' αλιεύουν η Ζωή, ο Βελόπουλος, η Λατινοπούλου (''Φωνή Λογικής'') και η Καρυστιανού (Ελπίδα για τη Δημοκρατία...''). Αυτό το κοινό δυσκολεύονται όμως –παρά τα ρητορικά τους σχήματα– να προσεγγίσουν το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Αριστερά (τα δυο τελευταία σίγουρα γιατί είναι στο παραπέντε διάλυσής τους για τα... μάτια του Τσίπρα, το κόμμα του οποίου ανοίγει πανιά οσονούπω). Είναι κόμματα που έχουν το στίγμα του «συστημικού», γιατί σαν τέτοια διακυβέρνησαν (τα δυο τελευταία ενσωματωμένα στην ''Κυβερνώσα Αριστερά'' του πρώην αριστερού Τσίπρα, ο οποίος τώρα εκπέμπει ως... σοσιοαλδημοκράτης με εμπροσθοφυλακή την ''Ιθάκη'' του.

Και, πιθανότατα, γι’ αυτό δεν μπορούν να εκπροσωπήσουν «αυθεντικά» την αντικυβερνητική δυσαρέσκεια.

Ο ανταγωνισμός στην αγορά του εθνικολαϊκισμού είναι στο φόρτε του.

Αυτός ο αόρατος φράκτης όμως εμποδίζει την ποθούμενη κυριαρχία από τον Αλέξη Τσίπρα.

Ως τι θα επιστρέψει. άραγε, ο πρώην πρωθυπουργός στις 26 του τρέχοντα μήνα;, ημέρα ανακοίνωσης του κόμματός του (αφού τα χρώματά του ήδη τα αποκάλυψε: είναι αυτά της FC Barcelona); Ως έμπειρος –σοφότερος από τις ήττες– διαχειριστής του συστήματος; Ή ως χαρισματικός βετεράνος του αντισυστηματικού ρεύματος – ένα ταλέντο της διαμαρτυρίας που δεν έχει ακόμη εξαντληθεί; Στην περίπτωση του έτερου πρώην πρωθυπουργού (Αντώνη Σαμαρά) - που φαίνεται ότι ζυγίζει την πιθανότητα ενός αυτόνομου ρεσάλτου στη σκηνή - τα διλήμματα αυτά φαίνεται να έχουν λυθεί: Ο Σαμαράς δοκιμάζει να επιστρέψει ως αρματoλός των ακρωρειών της Δεξιάς.

Είναι ένα διάβημα που βασίζεται στην εικασία πως υπάρχουν εκεί έξω πούροι Δεξιοί που αναζητούν ιδεολογικό, εθνολαϊκιστικό καταφύγιο (τύπου Καμμένου) έξω απ' την ΝΔ. Αν όντως υπάρχουν τέτοιοι ψηφοφόροι, που αισθάνονται ότι το σύστημα ξεπουλάει τους ίδιους και την πατρίδα, πόσο λογικό (ή πιθανό) είναι όμως να επιλέξουν τον «πρωθυπουργό των Μνημονίων»; Τον πρωθυπουργό που παρά την υποτροπή του στην κανονιοφόρο γλώσσα, όταν είχε εκείνος την ευθύνη, δεν επιδόθηκε στον τορπιλισμό «πειρατών» στο Αιγαίο, ούτε στον ανασκολοπισμό ψευταλέξανδρων στη Γεγευλή; Ο Βελόπουλος (και ο Καμμένος) αντέδρασαν προ έτους στο σενάριο να ανοίξει ο ανταγωνισμός στην αγορά του εθνικολαϊκισμού.

Αντέδρασαν, θυμίζοντας το παρελθόν.

Η ανησυχία τους είναι μάλλον υπερβολική.

Οι κανονικοί Βελόπουλοι είναι πιο πειστικοί πλασιέ από εκείνους που θυμήθηκαν όψιμα να βελοπουλίσουν... kathimerini.gr Επιμέλεια και επικαιροποίηση άρθρου: Κρινιώ Καλογερίδου

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους