Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν κάποια κείμενα που δεν γράφονται με μελάνι, αλλά με αίμα, οργή και απύθμενο πόνο.

Ένα τέτοιο κείμενο μοιράστηκε η Μαρία Ντόλκα, η μάνα της 18χρονης Αναστασίας Παπαγγέλη που χάθηκε τόσο άδικα στα Τέμπη, απευθυνόμενη στη Μαρία Καρυστιανού. ​Δύο γυναίκες που μέχρι εκείνο το μοιραίο βράδυ είχαν μια ήρεμη, υγιή καθημερινότητα.

Η μία στο ιατρείο της, η άλλη στο σπίτι της, να καμαρώνουν τα παιδιά τους, τα «δροσερά λουλούδια» τους, να ανοίγουν τα φτερά τους για το μέλλον.

Δεν γεννήθηκαν πολιτικοί, δεν επιδίωξαν τα φώτα της δημοσιότητας, δεν φαντάστηκαν ποτέ ότι το τρένο που επιβιβάστηκαν τα σπλάχνα τους ήταν ένα κινούμενο φέρετρο, θυσία στον βωμό του κέρδους και της πολιτικής ανικανότητας. ​Σήμερα, η μάνα της Αναστασίας στέκεται στο πλευρό της μάνας της Μάρθης.

Μετά τη λάσπη, τις επιθέσεις και την προκλητική απουσία των υπευθύνων από τα εδώλια της Λάρισας, η Μαρία Ντόλκα σπάει τη σιωπή της από το «ήσυχο διαμέρισμά» της για να δώσει πνοή και δύναμη στον αγώνα της Μαρίας Καρυστιανού. ​«Μαρία, μην σταματάς.

Φάτους τα σωθικά.

Με όποιον τρόπο.

Όσο μπορείς.

Όσο αντέχεις.

Κι η μάνα αντέχει.

Αυτή δίνει πνοή, ζωή στο παιδί της, κι όταν της το δολοφονούν, γίνεται λύκαινα.» ​Απέναντι σε ένα σύστημα που κουνάει το δάχτυλο, που κρύβει στοιχεία, που προστατεύει «γόνους» και αδειάζει τις ψυχές των Ελλήνων, αυτές οι δύο μάνες γίνονται η συνείδηση όλων μας. ​Δεν είναι πια μόνο η Μαρία και η Μαρία.

Είναι η φωνή της Αναστασίας, της Μάρθης και των 57 ψυχών που ζητούν δικαίωση.

Είναι οι μάνες που δεν θα επιτρέψουν στη σαπίλα να σκεπάσει την αλήθεια. ​Μαρία Ντόλκα, Μαρία Καρυστιανού, είμαστε μαζί σας. Με κάθε κόστος. Γιατί το χρωστάμε στα παιδιά που δεν πρόλαβαν να ζήσουν. Ντολκα Μαρια

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους