Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καθώς το γήπεδο της Λεωφόρου οδεύει προς το τέλος του και διάφορα ντοκιμαντέρ/αφιερώματα άρχισαν να εμφανίζονται, είπα κι εγώ να θυμηθώ κάποια από τα πολλά γεγονότα που έζησα σε αυτό το γήπεδο: Όταν κάποια στιγμή προς το τέλος της συναυλίας του Bob Dylan έπεσαν μερικές κροτίδες/στρακαστρούκες κοντά στη σκηνή, όλη η μπάντα του τρομοκρατημένη οπισθοχώρησε στο βάθος του stage όμως ο ίδιος εντελώς ατάραχος έμεινε στη θέση του και συνέχισε κανονικά Ότι για το μέγεθος των ονομάτων – David Bowie, Lou Reed, Elvis Costello- ο κόσμος ήταν τόσο λίγος (απίστευτο μου φαίνεται ακόμη), που πλησίασα τόσο κοντά στη σκηνή που σχεδόν τους άγγιξα. Ο Costello έπαιξε με ντάλα ήλιο ακριβώς απέναντι του και έψαχνε γυαλιά ηλίου (μάθημα ταπεινοφροσύνης προς τα ελληνικά γκρουπ που συχνά κάνουν νάζια ποιος θα παίξει πρώτος και αν θα ‘νε ακόμη μέρα, κλπ. κλπ.) Για να κάνουν προπόνηση τα ΜΑΤ, γιατί δεν βλέπω πραγματικά άλλο λόγο, έφαγα τις πρώτες μου κλομπιές στη συναυλία των Status Quo.

Ακόμη δεν το πιστεύω ότι έφαγα ξύλο για τους Status Quo.

Μεγάλη η χάρη σας παιδιά… Για να μην χαλάσει το χορτάρι (που πάντα ρημάδι ήταν σε αυτό το γήπεδο) στρίμωξαν τους Talking Heads στην άκρη του γηπέδου, δεν άφησαν κανέναν να πατήσει στον αγωνιστικό χώρο και είμασταν όλοι σαν φυλακισμένοι Για τα 100 χρόνια του Παναθηναϊκού ο Θοδωρής Μανίκας κανόνισε να φέρουμε λίγο από το πνεύμα των αγγλικών γηπέδων με dj sets πριν από τους αγώνες κι έτσι παίξαμε ο ίδιος ο Μάνιξ, ο Χρήστος Δασκαλόπουλος, ο Αντώνης Βιλιώτης, εγώ και άλλοι.

Αλλά εδώ είναι Βαλκάνια κι αυτά τα «ξενόφερτα κόλπα» δεν είναι για τους Έλληνες φιλάθλους. Ας είναι… Το κάναμε όμως

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους