Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τις τελευταίες μέρες παρακολουθώ πλήθος ανθρώπων να μιλούν για μια πειραγμένη φωτογραφία λες και είδαν ξαφνικά την αποκάλυψη του κόσμου.

Έναν ουρανοξύστη πίσω από τον Παρθενώνα, λίγες βαριές λέξεις, λίγο θυμό, λίγη αισθητική απόγνωση, πολύ AI και αμέσως άρχισε η γνωστή λιτανεία «η Αθήνα χάθηκε», «έρχεται η βαρβαρότητα», «μας τελείωσαν». Kάπου εκεί σκέφτηκα πόσο παράξενα λειτουργούμε πια.

Δεν μας συγκινεί σχεδόν τίποτα όταν συμβαίνει πραγματικά δίπλα μας παρά μόνο όταν χωράει σε κάδρο, έστω και ψηφιακό.

Μια πόλη μπορεί να σαπίζει για χρόνια αθόρυβα και κανείς να μη μιλά.

Άνθρωποι να εξαντλούνται, να μη βγαίνει ο μήνας, να χάνονται μέσα σε μια καθημερινότητα χωρίς ανάσα, να αδειάζει η ζωή από νόημα, και όλα αυτά να θεωρούνται φυσιολογικά.

Αλλά μια εικόνα αρκετά θεατρική να είναι ικανή να γεννήσει χιλιάδες «στοχαστές» μέσα σε ένα βράδυ.

Το πιο κουραστικό δεν είναι καν η υπερβολή.

Είναι αυτή η ανάγκη να ανήκουμε όλοι κάπου, να επαναλαμβάνουμε τον ίδιο τόνο, τις ίδιες λέξεις, την ίδια αγανάκτηση.

Σαν να φοβόμαστε να μείνουμε μόνοι με μια σκέψη που δεν έχει ήδη εγκριθεί από το πλήθος.Βλέπεις ξαφνικά ανθρώπους που μέχρι χθες δεν κοιτούσαν ούτε ένα μπαλκόνι της πόλης τους να γράφουν σαν εξόριστοι ποιητές του τέλους της Δύσης.

Όχι γιατί κάτι κατάλαβαν βαθύτερα, αλλά γιατί η εποχή μάς έμαθε να νιώθουμε μέσα από έτοιμες φόρμες.

Δεν ξέρω αν ο πύργος τελικά είναι όμορφος ή άσχημος, άλλωστε δεν έφτασε ακόμη στο τέλος του.

Ξέρω όμως ότι όλη αυτή η φρενίτιδα γύρω του λέει περισσότερα για εμάς παρά για το ίδιο το κτίριο.

Για την ανάγκη μας να μετατρέπουμε τα πάντα σε παράσταση.

Για την ευκολία με την οποία τρέχουμε όλοι προς το ίδιο θέμα, την ίδια οργή, την ίδια δραματική φράση, λες και περιμένουμε να μας δοθεί ένας ρόλος για να υπάρξουμε.

Μέσα σε όλο αυτό υπάρχει κάτι απολύτως θλιβερό άνθρωποι που δεν αντέχουν ούτε λίγη σιωπή να μιλούν ασταμάτητα για πολιτισμό.

Άνθρωποι που δεν έχουν χρόνο να κοιτάξουν πραγματικά έναν δρόμο, ένα δέντρο, ένα πρόσωπο, ξαφνικά όλοι να μιλούν για την «ψυχή της πόλης». Όλα πλέον γίνονται γρήγορα, νευρικά, αντανακλαστικά.

Η σκέψη έγινε στιγμιαία αντίδραση,η αγανάκτηση έγινε κοινωνικό ένδυμα.

Το να έχεις άποψη έγινε σημαντικότερο από το να έχεις επίγνωση.

Τελικά το πιο αστείο της υπόθεσης είναι οτι ψάχνουμε όλοι το τέρας μέσα σε μια πειραγμένη φωτογραφία, ενώ το τέρας μεγάλωνει εδώ και δεκαετίες ήσυχα μέσα στον τρόπο που μάθαμε να ζούμε.

Στην ανάγκη να συμμετέχουμε διαρκώς σε έναν θόρυβο.

Στην αδυναμία να ξεχωρίσουμε το ουσιαστικό από το εντυπωσιακό.

Στην ευκολία με την οποία το πλήθος αλλάζει κατεύθυνση μόλις κάποιος υψώσει λίγο περισσότερο τη φωνή. Τελικά το παραμύθι έχει δράκο... Απλώς δεν κατοικεί στο Ελληνικό. ✍ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους