Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Παλαμάς 16 τόμοι Βενέζης 60 έργα ή συλλογές Πολίτης 2 τόμοι Ρίτσος 9 μυθιστορήματα Βιζυηνός 1 τόμος Ρώμας 2 τόμοι Τερζάκης 35 έργα Σικελιανός 5 τόμοι Δέλτα 15 έργα Βρεττάκος 15 έργα Βαλαωρίτης 3 τόμοι Καραγάτσης 50 έργα Ροΐδης 5 τόμοι Σκαρίμπας 45 έργα Σωτηρίου 15 έργα Ψυχάρης 3 τόμοι Κόντογλου 11 τόμοι, Παπαδιαμάντης 5 τόμοι, Εγγονόπουλος 5 τόμοι, Καζαντζάκης 62 έργα, Ελύτης 40 έργα, Καργάκος 60 βιβλία, Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος 36 έργα, Μυριβήλης 60 έργα, Καρκαβίτσας 5 τόμοι Αν το κοιτάξεις ψύχραιμα, αυτός ο κατάλογος είναι ένα ολόκληρο σύμπαν που κάποτε ήταν σχεδόν αυτονόητο κομμάτι της αναγνωστικής μας ζωής.Λέω κάποτε, γιατί σήμερα έχω την αίσθηση ότι έχει αρχίσει να απομακρύνεται όχι από την αξία του, αλλά από την καθημερινότητα του μέσου αναγνώστη(όσοι έχουν απομείνει). Δεν είναι ότι ο Παπαδιαμάντης ή ο Καζαντζάκης έγιναν δύσκολοτεροι ή λιγότερο σημαντικοί.

Είναι ότι δίπλα τους έχει εμφανιστεί ένας τελείως άλλος κόσμος, πολύ πιο γρήγορος, πολύ πιο διεθνής, πολύ πιο “εύκολα προσβάσιμος” και αυτός ο κόσμος έχει ονόματα που λειτουργούν σχεδόν αυτόματα στο μυαλό του σημερινού αναγνώστη. Ο Ιάπωνας Χαρούκι Μουρακάμι, για παράδειγμα, μπορεί να φαίνεται πιο οικείος σε έναν Έλληνα αναγνώστη από τον Θεοτοκά ή τον Βιζυηνό.

Όχι επειδή γράφει καλύτερα, αλλά επειδή έχει περάσει μέσα από ένα παγκόσμιο σύστημα προβολής που τον κάνει να μοιάζει ήδη γνωστό πριν καν τον διαβάσεις.

Το ίδιο ισχύει για τον Νεσμπο ή για τη σύγχρονη σκανδιναβική λογοτεχνία γενικότερα όπου έρχονται με μια αίσθηση οικειότητας που δεν βασίζεται στη γλώσσα ή στην κουλτούρα, αλλά στην παγκόσμια κυκλοφορία τους.

Κάπως έτσι δημιουργείται μια παράξενη αντιστροφή.

Ο ξένος συγγραφέας δεν είναι πια ξένος.

Είναι το πρώτο που συναντάς.

Είναι το δεδομένο.

Ενώ ο δικός σου λογοτεχνικός χώρος όσο πλούσιος κι αν είναι μοιάζει ξαφνικά πιο απαιτητικός, πιο μακρινός, σχεδόν δευτερεύων.

Δεν το λέω με διάθεση νοσταλγίας ή κάποιας ρομαντικής υπεράσπισης του παλιού.

Το λέω περισσότερο σαν παρατήρηση ότι η εγγύτητα στη λογοτεχνία σήμερα δεν έχει να κάνει με το πόσο κοντά σου είναι πολιτισμικά ένας συγγραφέας, αλλά με το πόσο έντονα έχει κυκλοφορήσει μέσα στον παγκόσμιο θόρυβο.

Μέσα σε αυτόν τον θόρυβο, οι δικοί μας σπουδαίοι κλασικοί συγγραφείς σίγουρα δεν έχουν χαθεί ούτε πρόκειται πιστεύω να γίνει ποτέ αυτό ολοκληρωτικά.

Απλώς έχουν σταματήσει να είναι πρώτη επιλογή.

Όχι επειδή δεν μπορούν να σταθούν δίπλα σε κανέναν Μουρακάμι ή Νέσμπο η, αλλά επειδή δεν τους συναντάς πλέον τόσο συχνά έξω από ένα σχολικό πλαίσιο ή μια συνειδητή αναζήτηση.Παρόλαυτα, κάθε φορά που επιστρέφω σε αυτούς και επιστρέφω συχνά,έχω την ίδια εντύπωση ότι δεν είναι καθόλου μακρινοί.

Απλώς απαιτούν κάτι που έχουμε συνηθίσει να αποφεύγουμε λίγο περισσότερο σήμερα χρόνο χωρίς βιασύνη και μυαλό που δεν θέλει απλά να καταναλώσει αλλά τροφή για να σκεφτεί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους