Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Παρακαλούμε ή να κάνετε κοινοποίηση ή να αναφέρεστε στην πηγή της ανάρτησης-μετάφρασης) Συνέντευξη του Engin Akyürek στον Hakan Gence για την εφημερίδα «Hürriyet Pazar»: Engin Akyürek.: «Η σιωπή έχει δύναμη, το πιστεύω αυτό» Είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς ηθοποιούς της Τουρκίας.

Η φήμη του, χάρη στο ταλέντο του, έχει ξεπεράσει προ πολλού τα σύνορα της χώρας.

Τα τελευταία χρόνια βρίσκεται στο προσκήνιο τόσο για την υποκριτική του όσο και για τα βιβλία που έχει γράψει.

Τώρα εξέδωσε το νέο του βιβλίο «İsimsiz», στο οποίο έχει συγκεντρώσει 22 διηγήματά του.

Συναντάμε τον Engin Akyürek και μιλάμε για τη ζωή του, την υποκριτική του, τη συγγραφική του δραστηριότητα, τον έρωτα και τον κόσμο του: «Νομίζω ότι έχω περάσει σε μια περίοδο όπου είμαι σε θέση να αναλάβω δράση, έχω την ενέργεια να κάνω ό,τι λέω, να διηγούμαι περισσότερες ιστορίες και να δημιουργώ.

Είμαι καλά.» Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από την τελευταία μας συνέντευξη.

Η συζήτηση μαζί του με ενθουσιάζει κάθε φορά.

Παρά το μεγάλο του όνομα, έχει μια στάση απαλλαγμένη από εγωισμό και χωρίς υπερβολές.

Είναι κάποιος με τον οποίο μπορείς να κάνεις βαθιές συζητήσεις.

Με το χαμόγελό του σε κάνει να νιώθεις καλά, ενώ εκπέμπει θετική ενέργεια γύρω του.

Ξεκινάμε τη συζήτηση με τον Engin Akyürek... --Στην παρουσίαση του νέου βιβλίου με τίτλο «İsimsiz-Ανώνυμος» αναγράφεται: «Είναι ιστορίες για ανθρώπους που αναζητούν τη θέση τους σε μια ζωή που δεν τους ανήκει, για ξεχασμένα ονόματα και ανείπωτες εξομολογήσεις». Τι θέλετε να πείτε με αυτές τις ιστορίες; Είναι δύσκολο να απαντήσω.

Ίσως αυτές οι ιστορίες να είναι και οι δικές μου προσωπικές εξομολογήσεις, η οπτική μου για τη ζωή, πράγματα που με προβληματίζουν κάπως.

Φυσικά δεν είναι αληθινές, είναι ιστορίες που έχω φανταστεί, ή ίσως και που έχω βιώσει συναισθηματικά.

Προσπαθώ να εκφράσω μέσα από αυτές τις ιστορίες αυτά που θα ήθελα να πω δυνατά στην πραγματική ζωή.

Αυτές οι ιστορίες γράφτηκαν σε διάστημα τριών ετών.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου με απασχολούσαν λίγο αυτά τα θέματα, και σε κάποιο βαθμό συνέβησαν στη ζωή μου. --Υπάρχουν κάποιες ανείπωτες εξομολογήσεις που δεν έχετε κάνει ποτέ στη ζωή σας; Ίσως τις εκφράζω γράφοντας.

Μερικές φορές, κάτι που θέλω να πω εισχωρεί μέσα στην ιστορία.

Ίσως κάνω αυτές τις εξομολογήσεις γράφοντας, λέγοντας ιστορίες.

Μπορεί να ανακαλύψετε κάτι χειροπιαστό διαβάζοντας αυτές τις ιστορίες; Δεν ξέρω.

Αλλά μπορείτε να καταλάβετε πώς βλέπω τη ζωή και την ανθρωπότητα από την αίσθηση που αποπνέουν.

Μια από τις φράσεις του βιβλίου είναι η εξής: «Κάθε άνθρωπος κουβαλάει μια ιστορία, μερικές από τις οποίες δεν έχουν όνομα». --Λοιπόν, ποιο όνομα θα είχε η δική σας ιστορία; Αν έπρεπε να περιγράψω τον εαυτό μου με μια λέξη, θα έλεγα «σιωπή». Νομίζω ότι μου αρέσει η σιωπή και η μεταφορά της. --Τι εννοείτε; Η σιωπή είναι μια δυνατή λέξη.

Μπορεί να μην αντέχεις να μένεις σε ένα πολύ ήσυχο μέρος, μάλιστα μπορεί να σε ενοχλεί.

Αλλά η σιωπή έχει δύναμη, το πιστεύω αυτό.

Τα ζώα και η φύση εμφανίζονται συχνά στις ιστορίες του βιβλίου. --Έχετε χρησιμοποιήσει επίσης μια φωτογραφία γάτας στο εξώφυλλο.

Τι είδους σχέση έχετε μαζί τους; Τελευταία, με απασχολούν λίγο αυτά τα θέματα.

Όχι μόνο οι γάτες και τα σκυλιά· οι άνθρωποι, η φύση, τα δέντρα... Ζούμε σε μεγάλες πόλεις.

Αλλά πόση σχέση έχουμε με τη φύση; Πόσο μπορούμε να προστατεύσουμε τη φύση, τι είδους σχέση έχουμε με τα ζώα; Σκέφτηκα ότι η γάτα συνοψίζει με μεταφορικό τρόπο την ταυτότητα του βιβλίου.

Η γάτα είναι, κατά τη γνώμη μου, ένα πολύ ιδιαίτερο ζώο.

Το διαπιστώνω παρατηρώντας τη δική μου γάτα. --Τι έχετε παρατηρήσει; Αν δημιουργήσεις μια πραγματικά σωστή σχέση μαζί τους, τότε είναι γάτα για 24 ώρες.

Ποτέ δεν σταματά να είναι γάτα.

Το ίδιο ισχύει και για τους σκύλους.

Στην πραγματικότητα, μας λένε κάτι με την ύπαρξή τους.

Εμείς, για παράδειγμα, μπορούμε να είμαστε πραγματικά ο εαυτός μας για 24 ώρες; Μπορούμε να παραμείνουμε πιστοί στον εαυτό μας; Η γάτα δεν σταματά ποτέ να είναι γάτα, να είναι ο εαυτός της. --Τα γραπτά σας είναι σαν σενάρια.

Θέλετε να κάνετε μια ταινία ή τηλεοπτική σειρά από αυτά; Φτιάξαμε μια σειρά με τίτλο «Kaçış» βασισμένη σε μια ιστορία που έγραψα.

Θέλω να συνεχίσω και στο μέλλον· στην πραγματικότητα, όταν γράφω, σκέφτομαι και λίγο οπτικά.

Κάποιες από αυτές μπορεί να γίνουν και ταινίες μικρού μήκους. ----Η γραφή στο βιβλίο είναι υπέροχη.

Πώς είναι τόσο καλά τα τουρκικά σου; Διαβάζεις πολύ; Ευχαριστώ.

Δεν ξέρω αν διαβάζω πολύ, αλλά ναι, μου αρέσει να διαβάζω.

Ειδικά το πρωί, όταν ξυπνάω, αντί να κοιτάξω αμέσως το κινητό μου, αφιερώνω μία-δύο ώρες στον εαυτό μου. --Συνήθως οι άνθρωποι διαβάζουν πριν κοιμηθούν.

Εσείς ξυπνάτε νωρίς; Δεν έχω διαβάσει ποτέ ξαπλωμένος, δεν μου αρέσει αυτή η αίσθηση.

Το να διαβάζω ξαπλωμένος το βλέπω ως έλλειψη σεβασμού.

Διαβάζω τα σενάρια με σοβαρότητα.

Για παράδειγμα, όταν πρόκειται να διαβάσω έναν πολύ καλό συγγραφέα, αν φοράω κάτι ακατάλληλο, αλλάζω και βάζω ένα πιο σωστό πουκάμισο ή μπλουζάκι.

Επίσης, το να διαβάζω σε φωτεινό χώρο μου κάνει καλό.

Ούτε μου αρέσει να γράφω στο σκοτάδι.

Είναι πολύ καταθλιπτικό.

Όταν διαβάσω το πρωί αυτά που έγραψα το βράδυ, δεν μου αρέσουν πολύ.

Μου φαίνονται πολύ προσωπικά.

Αλλά δεν είμαι λογοτέχνης, οπότε δεν θα κάνω μεγάλες δηλώσεις για το θέμα.

Ούτε έχω αυτοπροτείσδιοριστεί ποτέ ως συγγραφέας.

Απλώς αφιερώνω χρόνο στον εαυτό μου με βάση τους δικούς μου ρυθμούς. --Ποιοι συγγραφείς σας αρέσουν; Ο Paul Auster.

Φυσικά, ο Yaşar Kemal είναι ένας συγγραφέας που αγαπώ πολύ.

Μου αρέσει πολύ ο Ahmet Hamdi Tanpınar.

Μου αρέσει ο Barış Bıçakçı, τα μυθιστορήματά του και τα διηγήματά του.

Είμαι απόφοιτος του τμήματος Ιστορίας, οπότε διαβάζω και ιστορικά βιβλία.

Προσπαθώ να παρακολουθώ τα νέα βιβλία που κυκλοφορούν σε διάφορους τομείς που με ενδιαφέρουν. --Τι σημαίνει για εσάς η υποκριτική σε αυτό το σημείο της καριέρας σας; Πρώτα απ’ όλα, είναι το επάγγελμά μου.

Όσο η υγεία μου το επιτρέπει, είναι μια δουλειά που θα κάνω μέχρι το τέλος της ζωής μου.

Η υποκριτική, σε κάποιο σημείο, καταλαμβάνει το κέντρο της ζωής σου και πολλά πράγματα στη ζωή αρχίζουν να διαμορφώνονται γύρω από αυτήν.

Το αποτέλεσμα είναι ότι, ό,τι και να γίνει, οι άνθρωποι σε αναγνωρίζουν στο δρόμο ως ηθοποιό.

Εντάξει, αν δεν ήμουν ηθοποιός, θα ήμουν πάλι ο ίδιος άνθρωπος, αλλά η υποκριτική με έφερε σε ένα πιο ανθρώπινο επίπεδο, με έκανε πιο ενσυναίσθητο.

Με έκανε πιο πνευματικό, με βοήθησε να κατανοήσω πολλά συναισθήματα.

Δηλαδή, εκτός από τα ορατά στοιχεία του επαγγέλματος, μου πρόσφερε πολλά από ανθρώπινη άποψη.

Με διαμόρφωσε, με βοήθησε να γνωρίσω τον εαυτό μου νωρίτερα.

Υπό αυτή την έννοια, χρωστάω πολλά στο επάγγελμα μου, έχω ένα χρέος ευγνωμοσύνης προς αυτό και το παίρνω στα σοβαρά και το εκτιμώ. --Υπάρχουν πολλές τηλεοπτικές σειρές σας που καθιερώθηκαν ως cult. (H λέξη cult xρησιμοποιείται στην ποπ κουλτούρα για ταινίες, βιβλία ή μουσική που έχουν μικρό αλλά φανατικό κοινό.

Συνήθως περιγράφει κάτι το ασυνήθιστο, underground ή εκκεντρικό ή χρησιμοποιείται προσδιορίζοντας την έντονη αφοσίωση σε ένα πρόσωπο ή ιδέα (λατρεία).) Οι σειρές που γυρίσατε στις αρχές της δεκαετίας του 2000 εξακολουθούν να έχουν μεγάλη τηλεθέαση τόσο από το τουρκικό κοινό όσο και στο εξωτερικό.

Ποιο πιστεύετε ότι ήταν το μυστικό τους; Λέγαμε τις σωστές ιστορίες, οι οποίες ήταν πολύ ενδιαφέρουσες και μετέδιδαν όμορφα τα συναισθήματα.

Η τηλεόραση έχει να κάνει εν μέρει με το συναίσθημα.

Αυτές οι παραγωγές δεν δημιουργήθηκαν με σκοπό να παρακολουθηθούν στο εξωτερικό.

Αναπτύχθηκαν με ένα φυσικό τρόπο.

Και είχαν απήχηση στο κοινό.

Επίσης, η Τουρκία είναι μια ιδιαίτερη χώρα, σε κάθε γωνιά της υπάρχει μια ιστορία.

Οι χαρακτήρες είναι πολύ ενδιαφέροντες.

Υπάρχουν συναισθήματα εδώ.

Υπάρχει ιστορία και, από αυτή την άποψη, έχει επιτυχία στο εξωτερικό.

Τα συναισθήματα που περιγράφει μια άλλη χώρα, εμείς τα περιγράφουμε με πολύ διαφορετικό τρόπο.

Όταν τα εκφράζεις με μια παγκόσμια γλώσσα, τότε προσελκύεις το ενδιαφέρον του ξένου κοινού. --Άρα το μυστικό ήταν η ιστορία... Ναι, η ιστορία.

Πρέπει να επιστρέψουμε στην αφήγηση.

Γιατί εκεί δεν υπήρχε κάποιος κανόνας, ήταν κάτι εντελώς ενστικτώδες.

Χρησιμοποιήθηκαν επίσης τα χαρακτηριστικά της αφηγηματικής του Yeşilçam (της χρυσής εποχής του τουρκικού κινηματογράφου). Έχουμε ακόμα πολύ όμορφες ιστορίες, και πρέπει να βρούμε τον τρόπο να τις αφηγηθούμε με τον καλύτερο και πιο σωστό τρόπο. --Έχετε υποδυθεί πολλούς διαφορετικούς χαρακτήρες.

Αν μπαίνατε σε ένα δωμάτιο και τους βλέπατε όλους εκεί, ποιον θα αγκαλιάζατε πρώτα; Δύσκολη ερώτηση.

Γιατί πιστεύω ότι αυτοί οι χαρακτήρες, αν δεν πέθαναν στο τέλος της ιστορίας, ζουν ακόμα.

Για παράδειγμα, φαντάζομαι τον «Sancar Efe» να περιπλανιέται στο Bodrum και τον «Mustafa Bulut» στη Mardin.

Είναι ευτυχισμένος ο «Kerim» με τη «Fatmagül» ή όχι; Δεν ξέρω.

Μπορεί να χώρισαν, δεν ξέρουμε.

Αλλά τον φαντάζομαι στο σιδηρουργείο.

Νομίζω ότι θα αγκαλιάζα τον χαρακτήρα του Kerim.

Το αίσθημα ενοχής, η συνείδηση και η αγάπη του σε όλη την ιστορία με έχουν επηρεάσει πολύ... --Πότε ξεκίνησε το γράψιμο και η συγγραφική δραστηριότητα; Όταν ήμουν στην 5η τάξη του δημοτικού, είχαμε πάει εκδρομή.

Ο δάσκαλος μας ζήτησε να γράψουμε μια έκθεση για όσα είδαμε στην εκδρομή.

Πήγα σπίτι και έγραψα μια κάπως μυθοπλαστική αφήγηση του ταξιδιού μου.

Όταν την διάβασα στην τάξη, όλοι γέλασαν, αλλά εμένα μου άρεσε.

Αυτή ήταν η στιγμή που ένιωσα καλά με το γράψιμο, η στιγμή που είπα: «Α, αυτό μου άρεσε». --Αναλύετε πολύ τόσο τους χαρακτήρες που υποδύεστε όσο και τις ιστορίες που γράφετε.

Και τα συναισθήματα βρίσκονται πάντα στο προσκήνιο.

Ως κάποιος που εστιάζει τόσο πολύ στα συναισθήματα, πόσο πιστεύετε ότι οι άνθρωποι έχουν χάσει τα συναισθήματά τους στις μέρες μας; Κάποια από τα αρχικά συναισθήματα έχουν ξεθωριάσει. --Τι εννοείτε; Όλα έγιναν πολύ μαύρα ή πολύ άσπρα.

Κι όμως, υπάρχουν πολλά μεταξύ του μαύρου και του άσπρου.

Νομίζω ότι τα χάσαμε αυτά.

Κάποια πράγματα έγιναν μονότονα.

Ή μισούμε ή αγαπάμε πολύ και όμως, ενδιάμεσα υπάρχουν και άλλα όμορφα συναισθήματα. --Πώς φτάσαμε εδώ; Οι ρυθμοί της ζωής είναι πολύ γρήγοροι.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η σύγχρονη ζωή, η διαβίωση, η πίεση που ασκείται στους ανθρώπους να δείχνουν όσο το δυνατόν καλύτεροι... -- Γράφετε επίσης για τις σχέσεις στα βιβλία σας.

Τι πιστεύετε ότι έχει αλλάξει στις σχέσεις σήμερα; Πολλά έχουν αλλάξει.

Πόσο όμορφο ήταν τελικά το να καταβάλλεις προσπάθεια για να γνωρίσεις κάποιον.

Νομίζω ότι αυτό έχει χαθεί.

Όταν βλέπεις 250 φωτογραφίες κάποιου, νιώθεις σαν να τον γνωρίζεις, αλλά στην πραγματικότητα δεν τον γνωρίζεις.

Παλιά, για να βρεις κάποιον, πήγαινες στα μέρη που σύχναζε, περπατούσες στους δρόμους που περπατούσε.

Υπήρχε μια προσπάθεια, που τώρα δεν υπάρχει πια.

Αυτό δεν αφορά μόνο τις σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών, αλλά έχει επηρεάσει και τις φιλίες και τους οικογενειακούς δεσμούς.

Δεν πρέπει να αποδίδουμε τα πάντα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όμως χωρίς να το καταλάβουμε οι συνήθειές μας έχουν αλλάξει. --Ήσουν πάντα όμορφος; Νομίζω ότι δεν ήμουν, και δεν ξέρω αν είμαι όμορφος τώρα.

Η ομορφιά είναι σχετική.

Ποτέ σε όλη μου τη ζωή δεν έχω κοιτάξει στον καθρέφτη και δεν έχω πει στον εαυτό μου «Είμαι όμορφος». Υπάρχει πραγματικά κάποιος που το λέει αυτό; Δεν ξέρω. --Αν ήμουν στη θέση σου, θα έλεγα... Δεν θα έλεγες ότι δεν είσαι.

Θα έλεγες ότι είσαι.

Θα ένιωθες γεμάτος ενέργεια.

Για παράδειγμα, έπαιξα σε μια ταινία με τίτλο «Bir Küçük Eylül Meselesi». Εκεί ο χαρακτήρας είχε καθοριστεί ως άσχημος.

Θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω προσθετικό μακιγιάζ, θα μπορούσα να παραμορφώσω περαιτέρω τον χαρακτήρα που υποδυόμουν.

Οι γύρω μου μου έλεγαν: «Δεν είσαι άσχημος, γιατί υποδύεσαι έναν τέτοιο χαρακτήρα;». Σκέφτηκα το εξής: αυτός ο άντρας, όταν κοιτάζει τον καθρέφτη, δεν αγαπάει τον εαυτό του.

Μπορεί να είσαι ο πιο όμορφος ή ο καλύτερος άνθρωπος στον κόσμο, αλλά όταν κοιτάς τον καθρέφτη, μπορεί να μην αγαπάς τον εαυτό σου.

Έχει να κάνει λίγο με την αυτοεκτίμηση.

Η ομορφιά, κατά τη γνώμη μου, είναι ένα επίθετο, κάτι που λέει κάποιος άλλος.

Το σημαντικό είναι το εξής: όταν κοιτάζεις τον καθρέφτη, είσαι ικανοποιημένος με τον εαυτό σου; --Αγαπάς τον εαυτό σου; Αγαπώ τον εαυτό μου.

Θυμώνω με τον εαυτό μου μερικές φορές, αλλά αγαπώ τον εαυτό μου περίπου 300 ημέρες από τις 365. --Γιατί θυμώνεις με τον εαυτό σου; Μερικές φορές μαλώνω με τον εαυτό μου και αναρωτιέμαι «γιατί το έκανα αυτό έτσι;». Υπάρχει και μια πλευρά μου που τσακώνεται με τον εαυτό μου σε επαγγελματικό επίπεδο.

Όταν δουλεύω, θυμώνω πολύ με τον εαυτό μου, οργίζομαι· μπορεί να πω «θα μπορούσε να ήταν καλύτερο», «γιατί δεν το έκανα έτσι;» και άλλα παρόμοια. --Σε ποια φάση της ζωής σας βρίσκεστε τώρα; Αν με ρωτούσατε πριν από πέντε χρόνια, θα έλεγα ότι βρισκόμουν σε μια φάση όπου παρατηρούσα, κοιτούσα και παρακολουθούσα περισσότερο.

Τώρα πιστεύω ότι έχω περάσει σε μια φάση όπου αναλαμβάνω δράση, έχω την ενέργεια να κάνω όσα λέω, διηγούμαι περισσότερες ιστορίες και δημιουργώ.

Τα πάω καλά. --Έχετε κάποιες εσωτερικές ανακαλύψεις για τον εαυτό σας; Κάτι τέτοιο συνέβη κατά τη διάρκεια της πανδημίας όταν σκεφτόμουν πράγματα όπως: «Δεν μπορούμε να πάμε ούτε για καφέ, δεν μπορούμε να βγούμε στο δρόμο.

Δεν μπορούμε ούτε τα πιο απλά πράγματα να κάνουμε.

Όταν τελειώσει η πανδημία, μάλλον θα γίνουμε πιο ταπεινοί και θα αφήσουμε στην άκρη τον εγωισμό μας με το συναίσθημα του "Κοίτα, δεν είμαι νεκρός, είμαι ζωντανός, ζω"». --Λοιπόν , τι συνέβη; Συνέβη το αντίθετο.

Στην επόμενη περίοδο, νομίζω ότι το αίσθημα ενσυναίσθησής μας μειώθηκε κάπως και νιώθω ότι γίναμε πιο εγωκεντρικοί. --Πώς είναι η σχέση σας με το εγώ σας; Όλοι έχουμε εγώ, αλλά με κάποιο τρόπο πρέπει να το εκπαιδεύσουμε.

Αν το αφήσουμε να κάνει ό,τι θέλει, αν αρχίσει να μας ελέγχει, δεν θα μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε.

Εδώ και χρόνια υποδύεστε ερωτευμένους άντρες στην οθόνη.

Έχετε γράψει ιστορίες που αφηγούνται τον έρωτα.

Τι ορισμό δίνετε στον έρωτα; Αλλάζει, αλλά προς το παρόν, επιτρέψτε μου να πω το εξής: μπορεί να αισθανθείτε ότι έχετε ερωτευτεί κάποιον κάτι το οποίο είναι φυσιολογικό.

Είναι κάτι που νιώθει η καρδιά σας, το αισθανόσαστε.

Αλλά πιστεύω ότι αυτό που θα κάνει αυτό το συναίσθημα πραγματικό είναι το να μπορείτε να είστε ο εαυτός σας όταν είστε μαζί του... Τότε θα είστε ερωτευμένοι πραγματικά. --Υπάρχει κάποιος πρόσωπο στην καρδιά σας; Όχι... Αλλά θα ήταν καλό να υπάρχει, έτσι δεν είναι; Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να συμβεί. --Θα μπορούσε, αλλά δεν πειράζει αν δεν συμβεί... Έχω παρατηρήσει κάτι: Είμαι παιδί γονέων που αγαπούσαν ο ένας τον άλλον.. Μεγάλωσα σε μια καλή, γεμάτη αγάπη οικογένεια.

Φυσικά, όλοι έχουμε ανάγκη να αγαπάμε, να αγαπιόμαστε και να νιώθουμε αποδοχή.

Αλλά όταν δεν έχεις τόσο μεγάλη ανάγκη για ένα τέτοιο συναίσθημα, η κατάσταση παίρνει μια κάπως ρομαντική τροπή.

Συναντήσεις, τυχαίες συγκυρίες, το να ανακαλύπτεις συνεχώς κάποιον, στην πραγματικότητα ψάχνεις κάτι σαν σκηνή από ταινία και αυτό είναι που σε κάνει να νιώθεις καλά. --Τι είδους άνθρωπος μπορεί να σας κάνει να ερωτευτείτε; Μην λέτε όμως μόνο «ψυχή», και η εμφάνιση έχει σημασία... Η εμφάνιση είναι φυσικά σημαντική.

Θα ήταν παράλογο να το αρνηθούμε.

Μπορώ όμως να πω το εξής: πρέπει να έχει μια ιστορία. --Γιατί είναι τόσο σημαντική η ιστορία του; Επειδή, αν έχει ιστορία, έχει τον δικό του κόσμο, το δικό του παρελθόν, τους δικούς του αγώνες, έχει κάτι να πει.

Πρέπει να έχει τις δικές του επιλογές.

Πρέπει να είναι κάπως ικανοποιημένος με τον εαυτό του.

Μου είναι δύσκολο να επικοινωνήσω με ανθρώπους που τσακώνονται συνεχώς και δεν είναι ικανοποιημένοι με τον εαυτό τους. --Έχετε άλλα πρότζεκτ εκτός από το βιβλίο; Ναι, αυτό το καλοκαίρι θα γυρίσουμε τη δεύτερη σεζόν του «Enfes Bir Akşam». Ο χαρακτήρας μου είναι διαφορετικός από εμένα.

Η σειρά είχε επιτυχία και θα γυριστεί με μια υπέροχη ομάδα. --Πώς περνάει μια μέρα όταν δεν έχετε τίποτα να κάνετε; Πάτε στο γυμναστήριο ή κάνετε ψώνια; Δεν μου αρέσει τα ψώνια.

Αυτό που με κουράζει περισσότερο είναι να πηγαίνω σε ένα κατάστημα για να αγοράσω κάτι.

Έτσι, απλώς αγοράζω τα ίδια πράγματα σε διαφορετικά χρώματα και αυτό είναι όλο.

Η καθημερινότητά μου αλλάζει λίγο.

Μπορώ να βρω πολλά πράγματα για να περάσω καλά.

Όταν ξυπνάω, διαβάζω κάτι στο σπίτι για δύο ώρες περίπου με απαλή μουσική.

Αν έχω ενέργεια, πηγαίνω στο γυμναστήριο, αλλιώς πίνω έναν καφέ και τρώω με τους φίλους μου στην περιοχή του Kalamış και της Bağdat Caddesi. Ή πηγαίνω στους γονείς μου. Διαβάζω σενάρια, γράφω διηγήματα. https://www.hurriyet.com.tr/kelebek/hurriyet-pazar/sessizligin-bir-gucu-var-ona-inaniyorum-43182330

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους