Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν άνθρωποι που έμαθαν να ζουν μέσα στο λίγο τόσο βαθιά, ώστε κάποια στιγμή το λίγο έπαψε να μοιάζει με στέρηση και έγινε τρόπος ύπαρξης.

Έγινε το μέτρο της αγάπης που περίμεναν, της φροντίδας που άντεχαν να ζητήσουν, του χώρου που πίστεψαν πως δικαιούνται μέσα στον κόσμο.

Λίγη τρυφερότητα.

Λίγη προσοχή.

Λίγος σεβασμός.

Λίγη αλήθεια.

Λίγη παρουσία.

Λίγη αγκαλιά που ποτέ δεν έμενε αρκετά ώστε να ζεστάνει πραγματικά την ψυχή.

Και κάπως έτσι, το λίγο άρχισε να φορά το πρόσωπο του φυσιολογικού.

Άνθρωποι που μάθαιναν να ευγνωμονούν τα ψίχουλα για να αντέξουν την πείνα τους.

Σχέσεις μισές.

Λέξεις μισές.

Βλέμματα που δεν έφταναν ποτέ ως την καρδιά.

Ζωές γεμάτες θόρυβο και κατανάλωση, μα εσωτερικά άδειες από ουσία.

Μια εποχή που αγοράζει ασταμάτητα πράγματα για να μη χρειαστεί να κοιτάξει την έλλειψη που τη διαπερνά.

Γιατί το λίγο δεν είναι πάντα φτώχεια υλική.

Είναι συναισθηματική εγκατάλειψη που έγινε καθημερινότητα.

Είναι να συνηθίζεις να μην σε ακούν πραγματικά.

Να μη σε βλέπουν.

Να μη σε κρατούν όταν σπας.

Να απολογείσαι ακόμη και για τις ανάγκες σου.

Να μικραίνεις τον εαυτό σου για να χωράς στις αντοχές των άλλων.

Και το πιο τραγικό είναι πως κάποτε παύεις να εξεγείρεσαι.

Δεν ουρλιάζεις πια.

Δεν απαιτείς.

Μόνο προσαρμόζεσαι.

Λες: «Έτσι είναι οι άνθρωποι.» «Έτσι είναι οι σχέσεις.» «Κανείς δεν μένει πραγματικά.» «Η αλήθεια τρομάζει.» Και αρχίζεις να πείθεσαι πως το λίγο είναι το μόνο που υπάρχει.

Μα βαθιά μέσα στην ψυχή, υπάρχει πάντα ένας λυγμός που δεν ησυχάζει.

Ένας πόνος που ξέρει.

Που θυμάται πως κάποτε η καρδιά δεν γεννήθηκε για το λίγο.

Δεν πλάστηκε για μισή αγάπη, μισή παρουσία, μισή αλήθεια.

Δεν δημιουργήθηκε για να επιβιώνει διαρκώς σε συναισθηματική ανομβρία.

Κι έτσι έρχεται κάποια στιγμή το ράγισμα.

Όχι εκείνο που καταστρέφει.

Εκείνο που αποκαλύπτει.

Το ράγισμα όπου ο άνθρωπος κοιτάζει κατάματα τη ζωή του και ψιθυρίζει με τρόμο: «Πότε συμβιβάστηκα τόσο;» «Πότε έμαθα να θεωρώ πολυτέλεια το αυτονόητο;» «Πότε έγινα τόσο διψασμένος, που λίγες σταγόνες μου φαίνονταν ωκεανός;» Και πονά αυτή η στιγμή.

Πονά αφόρητα.

Γιατί τότε δεν θρηνείς μόνο όσα δεν πήρες.

Θρηνείς κυρίως όσα έπεισες τον εαυτό σου ότι δεν άξιζες.

Όμως μέσα σε αυτό το σπάσιμο κρύβεται και κάτι ιερό.

Η αλήθεια.

Η αλήθεια πως η ψυχή δεν πεθαίνει όσο ακόμη πονά.

Όσο ακόμη αναζητά το αληθινό.

Όσο ακόμη συγκινείται μπροστά σε μια καθαρή αγκαλιά, σε ένα βλέμμα που δεν φοβάται να μείνει, σε μια ανθρώπινη παρουσία που δεν μετρά την αγάπη με σταγονόμετρο.

Και ίσως η μεγαλύτερη επανάσταση σήμερα να είναι αυτή: να αρνηθεί κανείς το λίγο.

Να μη δεχτεί άλλο σχέσεις που τον αφήνουν μισό.

Να μη μάθει να ζει διαρκώς πεινασμένος για αγάπη.

Να μη φοβάται την αυθεντικότητα επειδή έγινε σπάνια.

Γιατί όσο κι αν ο κόσμος συνηθίζει το λίγο, η καρδιά συνεχίζει κρυφά να λαχταρά το ολόκληρο.

Και αυτή η λαχτάρα, όσο κι αν πονά, είναι ίσως το πιο ζωντανό κομμάτι μας. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους