Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η χαρά που δεν γεννιέται από τον κόσμο Την Κυριακή πριν από την Πεντηκοστή, η Εκκλησία μας τιμά τους Αγίους Πατέρες της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου.

Και το Ευαγγέλιο που ακούμε εκείνη την ημέρα δεν είναι καθόλου τυχαίο. Ο Χριστός, λίγο πριν από το Πάθος Του, σηκώνει τα μάτια στον ουρανό και προσεύχεται: «Πάτερ, ἐλήλυθεν ἡ ὥρα…» Είναι η αρχή της λεγόμενης Αρχιερατικής Προσευχής. Ο Κύριος προσεύχεται στον Πατέρα Του για τους μαθητές Του.

Για εκείνους που Του δόθηκαν.

Για εκείνους που θα μείνουν μέσα στον κόσμο, με τους φόβους, τους πειρασμούς, τις δοκιμασίες τους.

Δεν μιλά απλώς για τον Θεό.

Μιλά στον Πατέρα Του.

Και αυτό από μόνο του ανοίγει μπροστά μας όλο το βάθος της πίστης μας. Ο Χριστός δεν είναι ένας σοφός δάσκαλος που είπε μερικά όμορφα και δυνατά λόγια.

Δεν είναι ένας απλός προφήτης.

Είναι ο Υιός του Θεού.

Εκείνος που βρίσκεται αιώνια σε κοινωνία με τον Πατέρα και ήρθε στον κόσμο για να μας φανερώσει αυτή τη ζωή.

Γι’ αυτό και οι Πατέρες της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου δεν μαζεύτηκαν για να λύσουν μια θεωρητική διαφωνία.

Δεν διαφώνησαν για λέξεις χωρίς σημασία.

Φύλαξαν την αλήθεια του Χριστού.

Γιατί από το ποιος είναι ο Χριστός εξαρτάται η σωτηρία του ανθρώπου. Αν Τον μικρύνουμε, αν Τον κάνουμε απλώς ένα σπουδαίο πρόσωπο της ιστορίας, έναν απεσταλμένο, έναν ηθικό δάσκαλο, τότε αλλάζει όλη η πίστη.

Ένας τέτοιος Χριστός μπορεί να μας συγκινήσει.

Μπορεί να μας δώσει ένα παράδειγμα.

Μπορεί να μας πει τι είναι σωστό.

Αλλά δεν μπορεί να μας ενώσει με τον Θεό. Οι Πατέρες κράτησαν αυτό που παρέλαβε και ζει η Εκκλησία: ότι ο Χριστός είναι «Θεός ἀληθινός ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ». Όχι κάτι λιγότερο.

Όχι κάτι περίπου.

Όχι ένας Χριστός φτιαγμένος κάθε φορά στα μέτρα της εποχής.

Στην ίδια προσευχή ο Χριστός λέει και κάτι ακόμη, πολύ βαθύ: «Αὕτη δέ ἐστιν ἡ αἰώνιος ζωή, ἵνα γινώσκωσί σε τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεόν, καὶ ὃν ἀπέστειλας Ἰησοῦν Χριστόν.» Συνήθως, όταν ακούμε «αιώνια ζωή», το μυαλό μας πηγαίνει αμέσως στο μετά.

Στο τι θα γίνει μετά τον θάνατο.

Όμως εδώ ο Χριστός μιλά αλλιώς.

Η αιώνια ζωή δεν είναι απλώς μια ατελείωτη συνέχεια της ύπαρξής μας.

Δεν είναι να παραταθεί για πάντα η ζωή όπως την ξέρουμε τώρα, με τις αγωνίες, τα κενά και τους φόβους της.

Αιώνια ζωή είναι να γνωρίζουμε τον Θεό.

Όχι να ξέρουμε απλώς πληροφορίες για Εκείνον.

Όχι να έχουμε μερικές θρησκευτικές γνώσεις και να θεωρούμε ότι τελειώσαμε. Να Τον γνωρίζουμε σημαίνει να ζούμε σε κοινωνία μαζί Του.

Μέσα στην Εκκλησία.

Στην προσευχή. Στη Θεία Ευχαριστία.

Στη μετάνοια.

Στην αγάπη που κοστίζει.

Στον μικρό, καθημερινό αγώνα που κανείς δεν βλέπει.

Αυτό το ξεχνούμε εύκολα.

Πολλές φορές η πίστη μάς φαίνεται σαν υποχρέωση.

Σαν βάρος.

Σαν ένας κατάλογος από πράγματα που πρέπει να κάνουμε για να είμαστε εντάξει.

Όμως ο Χριστός εδώ δεν μιλά για μια ζωή στεγνή και φοβισμένη.

Μιλά για κοινωνία.

Για σχέση.

Για φως που μπαίνει μέσα στον άνθρωπο σιγά σιγά.

Και ύστερα κάνει κάτι που συγκινεί: προσεύχεται για τους μαθητές Του. «Περὶ αὐτῶν ἐρωτῶ…» Λίγο πριν από τον Σταυρό, δεν κλείνεται στον πόνο Του.

Δεν στρέφεται μόνο σε αυτό που έρχεται.

Προσεύχεται για τους δικούς Του.

Για αυτούς που θα φοβηθούν.

Που θα σκορπίσουν.

Που δεν θα σταθούν όπως ίσως νόμιζαν ότι θα σταθούν.

Κι αυτό έχει μεγάλη παρηγοριά. Ο Χριστός ξέρει την αδυναμία των ανθρώπων Του.

Δεν την αγνοεί.

Δεν την κρύβει κάτω από ωραίες λέξεις.

Δεν τους ζητά να φανούν ήρωες μέσα σε μια στιγμή.

Τους κρατά όμως στην προσευχή Του.

Κάπου εδώ μπορούμε να δούμε κι εμάς.

Δεν μπαίνουμε στην Εκκλησία επειδή είμαστε δυνατοί.

Μπαίνουμε επειδή χωρίς τον Χριστό δεν μπορούμε να σταθούμε.

Δεν πλησιάζουμε τον Θεό τακτοποιημένοι, άψογοι, έτοιμοι για παρουσίαση.

Πολλές φορές πλησιάζουμε κουρασμένοι, μπερδεμένοι, μισοί.

Με πράγματα που δεν ξέρουμε καν πώς να τα πούμε.

Κι όμως, ο Χριστός δεν μας βλέπει σαν χαμένη υπόθεση.

Μας κρατά.

Στο τέλος της περικοπής λέει: «ἵνα ἔχωσι τὴν χαρὰν τὴν ἐμὴν πεπληρωμένην ἐν αὐτοῖς.» Θέλει η χαρά Του να είναι μέσα μας πλήρης.

Όχι μια χαρά πρόχειρη, που εξαρτάται από το αν όλα πήγαν καλά σήμερα.

Όχι μια χαρά που ανάβει για λίγο και σβήνει μόλις εμφανιστεί η πρώτη δυσκολία.

Μιλά για τη δική Του χαρά.

Τη χαρά που γεννιέται από την κοινωνία με τον Πατέρα.

Τη χαρά που περνά μέσα από τον Σταυρό και δεν χάνεται μέσα στον θάνατο.

Αυτή την αλήθεια φύλαξαν οι Πατέρες.

Όχι μια ψυχρή διατύπωση.

Όχι ένα θεολογικό σύνθημα για να το επαναλαμβάνουμε χωρίς να μας αγγίζει.

Φύλαξαν την πίστη της Εκκλησίας, γιατί μέσα σε αυτή την πίστη υπάρχει η ζωή μας. Ο Χριστός είναι αληθινός Θεός.

Δεν στέκεται απέναντί μας σαν ένας μακρινός δάσκαλος, αλλά μας ενώνει με τον Πατέρα.

Προσεύχεται για τους δικούς Του.

Δεν μας αφήνει μόνους στην αδυναμία, στον φόβο, στη σύγχυση.

Και μας φανερώνει πως η αιώνια ζωή δεν είναι μια ιδέα για αργότερα.

Είναι κοινωνία μαζί Του από τώρα. Μια ζωή που μέσα στην Εκκλησία γίνεται σιγά σιγά φως, ειρήνη και χαρά που δεν τελειώνει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους