Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Εδώ και 30 χρόνια τουλάχιστον στην Ελλάδα έχει υιοθετηθεί πλήρως η πολιτική του κατευνασμού απέναντι στην Τουρκία. Σημίτης, ΕΛΙΑΜΕΠ, Ντόρα, ΓΑΠ, ξέρετε, να μην τα ξαναλέω.

Εκείνη την εποχή, τη δεκαετία του 1990, στον Οικονομικό Ταχυδρόμο γινόταν εκπληκτικές ζυμώσεις και σοβαρός διάλογος.

Υπό την σκέπη του Γιάννη Μαρίνου.

Ούτε κατά το 1% δεν γίνεται αυτό σήμερα, δυστυχώς.

Σε ένα από τα άρθρα είχα διαβάσει μία φράση που μου έμεινε στο νου «Κάθε φορά που τείνουμε χέρι φιλίας στην Τουρκία, μας κόβει κι από ένα δάχτυλο.

Ακόμα να μας πονέσει;» Μιλάμε για τα μέσα με τέλη της δεκαετίας του 1990.

Άλλωστε, η σοβαρή αντιπαράθεση δεν ήταν το φόρτε του Σημίτη.

Έτσι, η πρώτη του πράξη μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 1996 ήταν να χαντακώσει τον ΟΤ. Υποχρεώθηκε ο Μαρίνος να αποχωρήσει και το περιοδικό έγινε ένα απλό γλυκανάλατο ένθετο στο Βήμα.

Η φράση μου κόλλησε και έγινε σημείο αναφοράς για την ανάγνωση της πραγματικότητας.

Για να δούμε, έλεγα, είναι έτσι; θα αποδειχθεί ορθή ανάγνωση από δω και πέρα; θα επιβεβαιωθεί ο συγγραφέας; Συνοπτικά από τότε ακολούθησαν: Ίμια, Μαδρίτη, Οτσαλάν, Ελσίνκι, διπλωματία των σεισμών, ΜΟΕ, γκρίζες ζώνες, υβριδικός πόλεμος, μεταναστευτικό (Αιγαίο, Έβρος), Όπους Ρέις, Τουρκολιβυκό, «θα έρθουμε νύχτα», θαλάσσιος χωροταξικός σχεδιασμός, ηλεκτρικό καλώδιο με Κύπρο, Διακήρυξη των Αθηνών. Γαλάζια Πατρίδα.

Αναρίθμητες οι φορές που επιβεβαιώθηκε.

Σε μία συνέντευξη πριν αρκετά χρόνια ένας Έλληνας μεγαλοδημοσιογράφος είχε πει το εξής (χοντρικά): "ήμουν πάντα υπέρ της ελληνοτουρκικής φιλίας, έχω και αριστερό παρελθόν.

Γνώρισα πολλούς Τούρκους στις επισκέψεις μου εκεί και συμφωνούσαμε σε όλα.

Έλεγα μέσα μου, να με αυτούς μια χαρά θα μπορούσαμε να έχουμε ειρήνη.

Περνούσαν τα χρόνια και επιβεβαίωνα συνέχεια αυτό το μοτίβο, ό,τι κι αν συνέβαινε.

Κάποια στιγμή, στο σπίτι ενός από αυτούς στην Τουρκία, πήγε η κουβέντα στα ελληνοτουρκικά.

Και τότε σαν να έγινε ξαφνικά άλλος άνθρωπος και μου έλεγε τα ίδια με όσα ακούγαμε όλα τα χρόνια από τους πιο ακραίους πολιτικούς τους.

Τότε κατάλαβα ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση να τα βρούμε ποτέ με την Τουρκία». (βέβαια, ο ίδιος και μετά από αυτά συνέχισε δημοσίως να λέει όσα έλεγε και πριν). Τις προάλλες είδαμε και την επαναφορά στην πραγματικότητα του Παπαχελά. «Ζουν σε άλλο κόσμο», μας είπε, όσοι ονειρεύονταν καλές σχέσεις με την Τουρκία.

Μάλλον μιλούσε για τον εαυτό του, την εφημερίδα του, το κανάλι στο οποίο βγαίνει και την κυβέρνηση που υποστηρίζει.

Το μοτίβο στο οποίο με έχει οδηγήσει όλο αυτό είναι το εξής.

Αναλαμβάνει κάποιος την εξωτερική πολιτική της χώρας.

Ξεκινάει με σκοπό να ταΐσει το θηρίο για να εξαγοράσει ειρήνη και χρόνο.

Πιστεύει ότι θα το εξημερώσει.

Μόλις καταλαβαίνει ότι αυτό είναι αδύνατον, έρχεται η ώρα να αποχωρήσει (για άλλους λόγους, πολιτικούς της εσωτερικής σκηνής - κανείς δεν μένει τα πάντα). Και ο επόμενος ξεκινάει από το ίδιο σημείο.

Στις εικόνες σας δείχνω μία σταχυολόγηση από πολύ απλές ερωτοαπαντήσεις για την επανάληψη μαθητών Γυμνασίου στην Αγγλία για τελικό διαγώνισμα της χρονιάς και ειδικότερα για τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Appeasement είναι ο κατευνασμός.

Φτάσαμε λοιπόν στο δια ταύτα.

Υπάρχουν στην Ελλάδα άνθρωποι που καταλαβαίνουν.

Όμως δυστυχώς, αυτοί που διαμορφώνουν την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας μάλλον θα κόβονταν στο διαγώνισμα Γυμνασίου Ιστορίας.

Όταν έφυγε ο Τσάμπερλαιν από πρωθυπουργός της Βρετανίας και πήρε τη θέση του ο Τσώρτσιλ,, η φράση που του είπε ήταν «φύγετε κύριε, αρκετό κακό κάνατε».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους