Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ήταν κάπου στο 2017. Είχε πέσει στα χέρια μου ένα περιοδικό από κάποια εφημερίδα.

Διάβασα μία συνέντευξη της Γωγώς Μαστροκώστα.

Μιλούσε για τον καρκίνο της, για αυτή τη λέξη που όλοι φοβόμαστε γιατί μπορεί να είμαστε η επόμενη επιλογή του.

Ήμουν 25 ετών τότε και αποφάσισα τρομαγμένη από αυτά που διάβασα να πάω να κάνω τον πρώτο μαστολογικό έλεγχο.

Υπήρχε ένα εύρημα. "Όχι κάτι σοβαρό" είπαν. "Θέλει παρακολούθηση" είπαν. "Αν μεγαλώσει θα κάνουμε βιοψία" είπαν. "Έχεις ιστορικό από τη γιαγιά σου" είπαν.

Εκείνη τη στιγμή αν και φοβήθηκα όσο δεν έχω φοβηθεί ποτέ, σκέφτηκα ότι αυτή η γνωστή σελέμπριτι, αυτή η γυναικάρα των 90s και του πάντα, αυτή που οι άντρες τη φαντασιώνονται και οι γυναίκες τη ζηλεύουν, μου έσωσε τη ζωή.

Γιατί πήγα να εξεταστώ.

Γιατί τώρα ξέρω ότι υπάρχει κάτι που πρέπει να το κοιτάζω κάθε 6μηνο.

Κάθε φορά που ξεκινάω κάτι μεγάλο, όπως τώρα πριν κλείσω το πρώτο μου τουρ, πηγαίνω για εξέταση.

Να δω αν ακόμα ο χρόνος μου μετράει κανονικά και να τον εκτιμήσω λίγο παραπάνω.

Νιώθω να ξαναγεννιέμαι όταν μου λένε ότι είμαι καλά και μπορώ να συνεχίσω τη ζωή μου.

Για καιρό έβλεπα τη Γωγώ στον ύπνο μου.

Την έβλεπα να παίζει ποδόσφαιρο, να μιλάμε, να είναι φίλη μου.

Και κάπως, εκείνη μαζί με τη Γεννηματά είναι (δεν μπορώ να πω ΗΤΑΝ) για μένα δύο γυναίκες που με έχουν καθορίσει ως προς το πώς στάθηκαν απέναντι στον αγώνα τους και έγιναν δύναμη για πολλές από εμάς, αν και κανείς μας δεν περίμενε τον χαμό τους. Σήμερα θρηνώ και για τις δύο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους