Γεώργιος Σαράντη Παπασιδέρης (1875-1920) «Ολυμπιονίκης 1896 - Ευεργέτης του Δήμου Κρωπίας» Αποσπάσματα απο το βιβλίο του Γιάννη Πρόφη «Αφιέρωμα» που εκδόθηκε το 2004 απο ΑΩ εκδόσεις & Γιάννη...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τον ευχαριστούμε Θερμά Ο Γεώργιος Σαράντη Παπασιδέρης υπήρξε αναμφίβολα η πλέον σημαντική και χαρισματική προσωπικότητα που ανέδειξε το Κορωπί απο τον 19ο αιώνα μέχρι σημερα.

Γεννήθηκε στο Κορωπί απο γονείς με παλαιά κορωπιωτικη καταγωγή.

Το έτος γέννησης του, σύμφωνα με την εγγραφή του στο μητρώο αρρένων Κοινότητας Κορωπίου, ειναι το 1875.

Αλλα όμως στοιχεια συνηγορούν οτι το πιθανότερο έτος γέννησης του ειναι το 1876.

Το σπίτι του βρισκόταν σε κεντρικό σημείο του χωριού, οπου σημερα εκτείνεται ο πεζόδρομος που φέρει το ονομα του, ακριβώς στον χώρο που βρίσκεται τωρα το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Κορωπίου.

Η παράδοση δεν διασώζει τιποτα σχετικά με την παιδική και εφηβική του ηλικία.

Απο το μαθητολογιο όμως που υπαρχει στο Λύκειο Κορωπίου, πληροφορούμαστε οτι αποφοίτησε απο το Ελληνικό Σχολείο Κορωπίου (Σχολαρχείο) το έτος 1890, σε ηλικια 13 ετών, με τη σπάνια βαθμολογια «άριστα». Τούτο σημαίνει, οτι ο Γεώργιος Παπασιδέρης ειχε προικιστεί «με τη σφραγίδα της δωρεάς». Απο το μαθητολογιο μαθαίνουμε, επισης, οτι κατά το έτος αυτο ηταν ήδη ορφανός απο πατερα.

Το συγκεκριμένο γεγονός μας επιτρέπει να εχουμε τη βεβαιότητα οτι απο πολυ μικρος επωμίστηκε μέρος των ευθυνών του αρχηγού της οικογένειας και οτι θα συμμετείχε ο ιδιος στις αγροτικές εργασίες που απαιτούσε η μεγάλη οικογενειακή του περιουσία, καθώς και στη διαχείριση της.

Η εισαγωγή στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών θα πρεπει να εγινε το έτος 1894, η δε αποφοίτηση του το 1898.

Κατά τη διάρκεια των σπουδών του υπήρξε αθλητής του Εθνικού Γυμναστικού Συλλόγου Αθηνών.

Στις αρχές Μαρτίου του 1896 σε ηλικια 20 ετών έλαβε μέρος στους Α’ Πανελλήνιους Αγώνες, που έγιναν στο Παναθηναϊκό Στάδιο, με σκοπό να προκριθούν αθλητες που θα ελαμβαναν μέρος μετα απο 15 ημερες στους Ολυμπιακους Αγώνες.

Προκρίθηκε σε τρία αγωνίσματα και ειχε τις εξης θεσεις και επιδοσεις: Σφαιροβολία: Δεύτερος, με επίδοση 10,60 μ. Άρση Βαρών: Δεύτερος Δισκοβολία: Τρίτος, με επίδοση 27,80 μ. Υπήρξε επομένως Πανελληνιονίκης και μαλιστα Υπεραθλητής, αφου αγωνίστηκε σε τρία διαφορετικά αθλήματα, πράγμα εξαιρετικά σπάνιο στον κύκλο των συναθλητών του. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, που η διεξαγωγή τους άρχισε στις 25 Μαρτίου 1896, αναδείχτηκε Ολυμπιονίκης και στα τρία προαναφερόμενα αγωνίσματα και κατέλαβε την Τριτη Θέση στη Σφαιροβολία, την Τεταρτη στην Άρση Βαρών και την Πέμπτη στη Δισκοβολία.

Το αποτέλεσμα αυτο κρίνεται αρκετά ικανοποιητικό, αν ληφθεί υπόψη οτι πριν απο λίγες ωρες ειχε καταβάλει εξαντλητικές προσπάθειες στη σφαιροβολία,οπου διακρίθηκε.

Σημερα θα ηταν αδιανόητο να αγωνιστεί κάποιος αθλητής την ιδια ημέρα σε δυο διαφορετικά αθλήματα και , μαλιστα, οταν και τα δυο απαιτούν κατ´εξοχην μεγάλη μυική δύναμη.

Γεγονός παντως ειναι οτι, για κάποια άγνωστη αιτία, υστέρησε έναντι των προ ολίγων ημερών επιδόσεων του.

Ειναι παντως γεγονός οτι μεχρι σημερα το Κορωπί δεν ανέδειξε αλλον ισάξιο του Γ.Σ.Π. αθλητή.

Υπάρχουν ωστόσο δυο σημαντικοί αθλητές που διακρίθηκαν με πανελλήνιες η ανώτερες επιδόσεις, ο Αντώνιος Μ.Πρίφτης («Φεσαρας») και ο Νίκος Ε.Γκικας, ως γνωστός γλύπτης.

Τα τελευταια χρονια όμως ο αθλητισμός στο Κορωπί γνωρίζει άνθιση, με μεγάλη συμμετοχη νέων, και παρουσιάζει άριστα αποτελέσματα.

Ύστερα απο ολιγόχρονη άσκηση του επαγγέλματος του δικηγόρου, ακολούθησε υπαλληλική καριέρα στο Ελεγκτικό Συνέδριο (πριν απο το 1905) και προήχθη στην πολυ σημαντική θεση του Γραμματέα του Ελεγκτικού Συνεδρίου.

Λογω της υπηρεσιακής του απασχόλησης η μόνιμη κατοικία του ηταν στην Αθήνα.

Φαίνεται, όμως, οτι σε κάθε ευκαιρία αργίας η υπηρεσιακής άδειας, διέμενε στο πατρικό του σπίτι, στο Κορωπί.

Εκτός τούτου, η αγαπη του για τη γενέτειρα του προκύπτει και απο τα εξής, τα οποια παραθέτουμε στη συνέχεια: α) Πρωτοστάτησε στην εκτέλεση πολλών κοινωφελών έργων του χωριού, ιδιαίτερα στις τοποθεσίες Αγίου Δημητριου παραλίας, οπου φρόντισε να κτίσει μέσω της Συνιδιοκτησίας σειρά κοινοτικών παραθεριστικών δωματίων,δεντροφυτευοντας επισης την περιοχη ,έργο που εξακολουθεί και σήμερα να ειναι χρήσιμο, και Κιτσι, δαπανώντας μαλιστα και δικά του χρήματα. β) Υπήρξε εκ των ιδρυτικων μελών του Γυμναστικού Συλλόγου «Ο Κεκρωψ» το έτος 1903, που ηταν ένα απο τα πρωτα σωματεία για την διάδοση της αθλητικής ιδέας στην Ελλάδα. γ) Με ενέργειες του ανακάλεσε την αποφαση του τοτε Υπουργείου των Εκκλησιαστικών, με την οποια ειχε δοθεί άδεια κατεδάφισης(!) του ανεκτίμητης ιστορικης και καλλιτεχνικης αξιας ναού της Κοίμησης της Θεοτόκου Κορωπίου («Παναγίας του Κουρσαλα»), περί το έτος 1905, και σ´αυτόν οφείλουμε τη διατήρηση του. δ) Αποκορύφωμα αυτής της αγάπης του για το Κορωπί υπήρξε η διαθήκη του.

Η προσωπικη του ζωή, όμως, εξαιτίας γεγονότων υπήρξε δραματική και καθολου ευτυχής.

Θα έλεγε κανεις οτι ο Γεώργιος Παπασιδερης γεννήθηκε ευνοημένος απο τη μοίρα, αφου ηταν γόνος οικογένειας «νοικοκυραίων», διεθετε έμφυτη ευφυΐα και σωματικό καλος, πηρε ανώτατη μόρφωση και καταξιώθηκε επαγγελματικά και κοινωνικά.

Ολα αυτα ηταν σοβαρές προϋποθέσεις για μια αίσια προσωπική ζωή.

Όμως, εξαιτίας ενός και μονο γεγονότος, τα πράγματα εξελίχθηκαν τελείως διαφορετικά: Ο Γιώργης ως φοιτητής της Νομικής νοίκιασε ενα δωμάτιο σπιτιού στην Αθήνα, για να παρακολουθεί τα μαθήματα.

Εκει γνώρισε τη νεαρή Αντιγόνη, κόρη του ιδιοκτήτη, που την περιγράφουν ως καλλονή, με υψηλό ανάστημα, μελαχροινή, με ευγένεια και καλη ανατροφή.

Ο έρωτας μεταξύ των δυο νέων, που στάθηκε μοιραίος για τη μετέπειτα ζωή τους, υπήρξε κεραυνοβόλος και ο δεσμός που αναπτύχθηκε σταθερός.

Σκοπός τους ηταν να προχωρήσουν σε αρραβώνα, που θα επισημοποιουσαν, και στην Εν καιρω τέλεση του γάμου τους.

Οταν όμως ο Γιώργης ανακοίνωσε στην οικογενεια του τον δεσμό και τον σκοπό του, η απάντηση που πήρε ηταν ενα κατηγορηματικό και απόλυτο ΟΧΙ.

Τούτο σήμαινε οτι αν πραγματοποιούσε την πρόθεση του χωρις την οικογενειακή συγκατάθεση, θα ακολουθούσε πλήρης αποκλεισμός του απο ολόκληρο τον συγγενικό του κύκλο και πιθανότατα και απο την περιουσία του.

Η αρνητική αυτη στάση δεν ηταν πιθανώς προϊόν απόφασης, αποκλειστικά της οικογένειας του, αλλα και του ευρύτερου κύκλου των συγγενών, που την εποχή εκεινη κατάρτιζαν άτυπα «οικογενειακά συμβούλια» και αποφάσιζαν πάνω σε σημαντικά θέματα του συγγενικού κύκλου.

Τέτοια θέματα ηταν τα συνοικέσια, οι απαγωγές, τα κληρονομικά κλπ.

Ενας ενισχυτικός λόγος της δικαιοδοσίας αυτών των «συμβούλων» ηταν, εν προκειμένω, και το γεγονός οτι ο Γιώργης δεν ειχε πατέρα.

Παρ´ολα αυτα θα ανέμενε κανεις απο τον Γιώργη, κρίνοντας τον απο το σύνολο της προσωπικότητας του, να ειχε παρει μια γενναία αποφαση να αγνοήσει τα εμπόδια και τις συνέπειες, με οποιοδηποτε προσωπικό του κόστος, και να προχωρήσει στην τέλεση του γάμου.

Ενα αλλο γεγονός που επιβάρυνε το αδιέξοδο του Γιώργη ηταν οτι απο τη σχέση τους η Αντιγόνη έμεινε έγκυος και γέννησε αγοράκι, πιθανόν μεταξύ των ετών 1905-1910.

Στο μωρο έδωσαν μαλιστα το ονομα Σαράντης, ονομα του πατέρα του Γιώργη.

Απο διαφορετικές πηγες αναφέρεται οτι η Αντιγόνη ερχόταν κάποιες φορές στο Κορωπι, απόντος του Γιώργη, έχοντας και τον μικρο γιο της, και συναντούσε στην εκκλησία της Ανάληψης την «πεθερά» της μετα τη λειτουργία.

Στις ολιγόλεπτες αυτες συναντήσεις η «πεθερά» συνομιλούσε με εγκαρδιότητα με τη «νύφη» και το μικρο εγγόνι της.

Λέγεται επισης οτι η ιδια κατα βάθος δεν ηταν αντίθετη με την ιδέα της πραγματοποίησης του γάμου, ηταν ωστόσο δέσμια των αμείλικτων κοινωνικών κανόνων που της είχαν επιβληθεί και δεν μπορούσε να αποτινάξει.

Ετσι, οταν κάποια φορά, την ημέρα του πανηγυριού της Ανάληψης, η Αντιγόνη μαζι με το παιδί της επιχείρησε να παει στο σπίτι της «πεθεράς» της, για να συζητήσει μαζι της σοβαρά το επίμαχο θέμα του γάμου, βρήκε την αυλόπορτα μανταλωμενη.

Χτύπησε πολλές φορές, αλλα η «πεθερά» της δεν άνοιξε. Η Αντιγόνη αποχώρησε κλαίγοντας.

Κάποιοι κακόβουλοι απέτρεπαν τον Γιώργη να πραγματοποιήσει τον γάμο, προσπαθώντας να τον πείσουν οτι το παιδι της Αντιγόνης δεν ηταν και δικο του παιδι. Ο Γιώργης συναντήθηκε με τον πατερα της Αντιγόνης στο σπίτι της στην Αθήνα γυρω στο 1915.

Στη συναντηση, σύμφωνα με τη διήγηση, ο Γιώργης ειχε καλες προσθέσεις, αλλα κατα τη συζήτηση ο «πεθερός» του τον προσέβαλε.

Αυτος δεν το ανέχτηκε, διέκοψε τη συνομιλία και αποχώρησε.

Ετσι η συναντηση αυτη που αναμενόταν να φερει αίσια αποτελέσματα, τελικά εφερε τα αντίθετα.

Μετά απ´αυτο, τα αδέλφια της Αντιγόνης, που ηταν πανύψηλοι στρατιωτικοί, έστησαν ενέδρα στον Γιώργη, τον ξυλοκόπησαν και τον τραυμάτισαν σοβαρά.

Το γεγονός, ηταν και η αρχή του τέλους του.

Για την τύχη της Αντιγόνης και του μικρού Σαράντη δεν υπάρχουν πληροφορίες, πλην μίας, πολυ αόριστης, που αναφέρει οτι η Αντιγόνη παντρεύτηκε κάποιον στρατιωτικό, άγνωστο όμως τοτε.

Σε ηλικια 40 περιπου ετών (1916) προσεβλήθη απο φυματίωση, πνευμονικής μαλλον φύσεως, που ηταν τοτε σε μεγαλο βαθμό ανίατη και θανατηφόρα ασθένεια.

Ενω ο ιδιος ειχε φροντίσει για την οικοδόμηση της σειράς των παραθεριστικών δωματίων στον Αγιο Δημήτρη Αλυκου,κατα τη διάρκεια της ασθένειας του δεν παραθέριζε σε ενα απο αυτα, αλλα σε δικη του απομακρυσμένη καλύβα, προφανώς λόγω της ευθυκρισίας του να μην μεταδώσει την ασθένεια στους άλλους ενοίκους των δωματίων.

Προβλέποντας οτι θα χάσει τη μάχη με τον θάνατο, συνέταξε στις 25 Μαΐου 1917 ιδιόχειρη διαθήκη, με την οποια δώρισε στην Κοινότητα Κορωπίου και ύστερα του Δήμου, μέσω του Συνεταιρισμού Συνιδιοκτητών, ολόκληρη την κινητή και ακίνητη περιουσία του.

Για τη θεραπεία της ασθένειας του μετέβη στο Νταβός της Ελβετίας και εισήχθη σε ενα απο τα εκει λειτουργούντα νοσηλευτικά κέντρα (σανατόρια), τα οποια φημίζονταν παγκοσμίως ως τα καλυτερα για την αντιμετώπιση της συγκεκριμένης νόσου.

Δεδομένης της πολυ καλής οικονομικής του κατάστασης, τα απαιτούμενα τεράστια έξοδα νοσηλείας δεν αποτελούσαν εμπόδιο.

Δυστυχώς ουτε στην Ελβετία κατέστη δυνατη η θεραπεία του και ο Γεώργιος Παπασιδερης άφησε εκει την τελευταια του πνοή, προφεροντας συνεχως το ονομα της αγαπημενης του Αντιγονης,στις αρχές του 1920, σε ηλικια 44 ετών.

Η σορος του φαίνεται οτι παρέμεινε στην Ελβετία, και εταφη μαλλον στο Νταβος,αφου στο νεκροταφείο Κορωπίου δεν φαίνεται να υπήρξε ποτε τάφος ουτε ο θάνατος του ειναι σημειωμένος στο σχετικό βιβλίο που τηρήται στον ναό της Αναλήψεως, που ηταν η ενορία του.

Το οικόπεδο και το κτίριο του πατρικού του σπιτιού, κατα την διάρκεια της Κατοχής χρησιμοποιήθηκαν ως χώρος παρασκευής και διανομής συσσιτίου σε άπορους.

Απο το 1949 έως το 1967 ο Δημος το ενοικίασε στην οικογενεια Δημοσθενη Παπαβασιλείου.

Κατόπιν στεγάσθηκε για κάποιο διάστημα η φιλαρμονική του Δήμου, ενω στην αυλή στάθμευαν τα φορτηγά, τα απορριμματοφόρα και ο οδοστρωτήρας.

Στην αυλή λειτούργησε επισης και παιδική χαρά με κούνιες.

Γυρω στο 1979 το κτίριο , ο μαντρότοιχος και η αυλόπορτα κατεδαφίστηκαν και το 1990 οικοδομήθηκε το κτίριο του σημερινού Πνευματικού Κέντρου, σε σχεδιο του αρχιτέκτονα Ντινου Μιχαιρινα,που εγκαινιάστηκε το 1992 επι δημαρχιας Ντινου Γκικα.

Μεχρι το έτος 1996 το ονομα του Γεωργίου Παπασιδέρη ηταν άγνωστο στους πολλούς και γνωστο μονο σε κάποιους ηλικιωμένους ανθρώπους, οι οποίοι τον ήξεραν ως δωρητή και ευεργέτη της Κοινότητας η του Δήμου.

Προς τιμήν του εφερε το ονομα του η οδός που διερχόταν μπροστα απο το σπίτι του (νυν πεζόδρομος), η δε φωτογραφια του ηταν αναρτημένη σε κάποιο γραφείο η διάδρομο του Δημαρχείου.

Την αθλητική του δραστηριότητα (και την ιδιότητα του Ολυμπιονίκη, που ηταν εντελώς άγνωστη) εφερε στο φως ο εκ Παιανίας πανεπιστημιακός καθηγητής της σωματικής αγωγής κ. Θωμάς Γιαννάκης, μολις το 1996 στην τοπικη εφημερίδα «Αττικος Κυρηκας» άρθρο που περιελάμβανε κυρίως την αθλητική δραστηριότητα του αείμνηστου συμπατριώτη μας στους Ολυμπιακούς Αγωνες του 1896 και συντομότατο βιογραφικό.

Ο ανωτέρω βρήκε το ονομα του Γ.Σ.Π. στην αθλητική βιβλιογραφία και εφερε στη δημοσιότητα τα σχετικά στοιχεια. Ο Δημος μας και οι κάτοικοι του Κορωπίου του οφείλουν ευχαριστίες.

Μέχρι τοτε ο Γ.Σ.Π. ηταν γνωστός μονο με την ιδιότητα του δωρητή της περιουσίας του στον Δήμο, ενω η αθλητική του ιδιότητα παρέμενε εντελώς άγνωστη.

Μετα το δημοσίευμα του κ. Θωμά Γιαννάκη το 1996, η προβολή της προσωπικότητας του αείμνηστου συμπατριώτη μας και η απόδοση τιμών απο τον Δήμο Κρωπίας υπήρξε συνεπής και αδιάλειπτη: 1) Επι δημαρχίας Κων/νου Γκικα, το 1998, Φιλοτεχνήθηκε η προτομή του Γ.Σ. Παπασιδέρη απο τον γλύπτη Κων/νο Γεωργίου, η οποια τοποθετήθηκε μπροστά απο το κτίριο του Πνευματικού Κέντρου.

Την ίδια χρονια στις 29 Μαρτίου 1998 διοργανώθηκε διάλεξη στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου με θέμα Γ.Σ.Παπασιδέρης και ομιλητές τους Θωμά Γιαννάκη και Γιάννη Πρόφη. 2) Επι δημαρχίας Πέτρου Παπαγιαννοπουλου, το 2001 καθιερώθηκε ο θεσμός τέλεσης ετήσιων αθλητικών αγωνων στο Κορωπι με την ονομασια «Παπασιδέρεια», προς τιμήν του συμπολίτη Ολυμπιονίκη και ευεργέτη της πόλης μας, με πρόταση της Καλομοίρας Γεωργακοπούλου. 3) Επι δημαρχιας Θεόδωρου Αθανασοπουλου δόθηκε το 2003 στο Δημοτικό Στάδιο Κορωπίου η ονομασία «ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΤΑΔΙΟ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Σ. ΠΑΠΑΣΙΔΕΡΗΣ» 4) Τα Παπασιδερεια καθιερώθηκαν το 2001 και γινονται κάθε χρόνο.

Συνολικά και Επιγραμματικά το «Καλός Καγαθος» εκφράζεται με τις εξής ήδη διαπιστωμένες ιδιότητες και δραστηριότητες του: Α) Υπήρξε αριστούχος μαθητής. Β) Διακεκριμένος αθλητής. Γ) Επιστήμονας με ανώτατη παιδεία. Δ) Ευεργέτης της Κοινότητας Κορωπίου Ε) Γνωστης και θεματοφύλακας των ιστορικών και καλλιτεχνικών αξιών του τόπου του, σε εποχή που, λογω έλλειψης παιδείας, βασίλευε η αμάθεια. ΣΤ) Πρωτοστάτης στην εκτελεση κοινωφελών και εξωραιστικων έργων στο Κορωπί. Ζ) Ειχε «περιβαλλοντικά» ενδιαφέροντα. Η) Εμπνευστής της αθλητικής ιδέας στη γενέτειρα του. Θ) Διαπνεοταν απο πνεύμα κοινωνικής αλληλεγγύης και φιλανθρωπίας, οπως φανερώνει η δια διαθήκης του προίκιση απόρων κοριτσιών. Κρίνοντας Τελος τον Γεώργιο Παπασιδέρη απο το σύνολο της προσωπικότητας του και των κοινωνικών δραστηριοτήτων του, θα μπορούσαμε να πούμε οτι ισχύει και γι ´αυτόν, τουλάχιστον σχετικά με τον τόπο μας, το λεγόμενο για όλες τις χαρισματικές προσωπικότητες, οτι «προηγήθηκε της εποχής του κατα εναν αιώνα». Το Κορωπί του οφείλει αιώνια μνήμη...🌹🌹

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους