[451 Logo]
 Μόνο Top News & Social
 Επικαιρότητα
 Αθλητικά
 Οικονομία
 Ροή

Το ονόμαζαν «το βουνό του θανάτου». Όσοι ζούσαν στο Γκελούρ, στην αγροτική Ινδία της δεκαετίας του ’60, το ήξεραν: πίσω από εκείνο τον βραχώδη τοίχο βρισκόταν η πόλη, το νοσοκομείο, η ζωή. Μια μέρα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το ονόμαζαν «το βουνό του θανάτου». Όσοι ζούσαν στο Γκελούρ, στην αγροτική Ινδία της δεκαετίας του ’60, το ήξεραν: πίσω από εκείνο τον βραχώδη τοίχο βρισκόταν η πόλη, το νοσοκομείο, η ζωή.

Μια μέρα, η σύζυγος ενός πολύ φτωχού αγρότη, του Ντασράθ Μάντζι, έπεσε και τραυματίστηκε σοβαρά.

Το μοναδικό μονοπάτι προς τους γιατρούς είχε μήκος πάνω από πενήντα χιλιόμετρα, ανάμεσα σε πέτρες και σκόνη.

Δεν έφτασε ποτέ.

Πέθανε στον δρόμο. Ο Ντασράθ έμεινε μόνος, με τον πόνο.

Αντί να παραδοθεί, πήρε ένα σφυρί και ένα καλέμι.

Και άρχισε να χτυπά το βουνό.

Οι κάτοικοι τον πέρασαν για τρελό: «Δεν θα τα καταφέρεις ποτέ.

Θα χρειαστούν αιώνες». Εκείνος δεν απάντησε.

Κάθε μέρα, την αυγή, δούλευε.

Χτυπούσε την πέτρα, εκατοστό προς εκατοστό.

Δεν είχε μηχανήματα, ούτε βοήθεια.

Μόνο τα χέρια του, τη θέλησή του και μια υπόσχεση που είχε δώσει στον εαυτό του: κανείς δεν θα ξαναπεθάνει όπως η γυναίκα μου.

Πέρασαν μήνες, μετά χρόνια.

Όταν έφτασαν οι δημοσιογράφοι, ο Ντασράθ ήταν ακόμα εκεί, με το δέρμα καμένο από τον ήλιο και το μούσι γεμάτο σκόνη.

Συνέχιζε να σμιλεύει τον λόφο του Γκελούρ σαν να ήταν ένας γίγαντας που έπρεπε να δαμάσει.

Μετά από 22 χρόνια δουλειάς, το 1982, το βουνό υποχώρησε.

Μπροστά του εμφανίστηκε ένα πέρασμα μήκους περίπου 110 μέτρων, πλάτους 9 και ύψους 7. Μια πραγματική δίοδος, ικανή να επιτρέψει τη διέλευση σε ποδήλατα, κάρα, ασθενοφόρα.

Η διαδρομή προς την Γκάγια μειώθηκε από τα 55 στα μόλις 15 χιλιόμετρα.

Ο κόσμος άρχισε να τον αποκαλεί «ο άνθρωπος που έσχισε το βουνό». Η κυβέρνηση αναγνώρισε την πράξη του μόνο πολλά χρόνια αργότερα, όταν πλέον ο Ντασράθ είχε γίνει σύμβολο αποφασιστικότητας και πολιτικού θάρρους.

Πέθανε το 2007, σε ηλικία 73 ετών.

Σήμερα ένας δρόμος φέρει το όνομά του και το φαράγγι του Γκελούρ διασχίζεται κάθε μέρα από αγρότες, μαθητές, γιατρούς.

Όλοι περνούν από εκείνη τη σχισμή που σκάβτηκε από έναν μόνο άνθρωπο, με ένα σφυρί και μια υπόσχεση. Ο Ντασράθ Μάντζι δεν ήταν ήρωας, δεν επεδίωξε τη φήμη. Ήθελε μόνο να μην επαναληφθεί ο πόνος. Και γι' αυτό, μετέτρεψε ένα βουνό σε δρόμο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους


Όροι Χρήσης
Update cookies preferences