Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μάης στη γιαγιά Το καϊμάκι στο πιατάκι λιώνει γρήγορα τώρα. Ο Μάης δεν αστειεύεται.

Δίπλα, το λουκούμι κολλάει στο δόντι και σου θυμίζει πως τα γλυκά τα βαριά δεν ρωτάνε εποχές.

Στην πλατεία η πέτρινη επιγραφή ψήνεται στον ήλιο.

Τα γιασεμιά έχουν ανοίξει για τα καλά και ζαλίζουν.

Η γιαγιά στο πεζούλι ξεφλουδίζει κουκιά. «Τα βάσανα και τα τρεχαλητά τελείωσαν», λέει. «Τώρα έχουμε δουλειές». Εννοεί το πότισμα, τα φασολάκια, τα εγγόνια που θα έρθουν το σαββατοκύριακο.

Τα ζουμπούλια έχουν μαραθεί πια, αλλά η μυρωδιά του κεριού μένει στην πόρτα της εκκλησίας.

Την ανοίγουν κάθε απόγευμα για τον εσπερινό.

Πας, ανάβεις ένα κερί όχι από τάμα.

Από συνήθεια.

Βραδιάζει αργά τώρα.

Κάθεσαι στο μπαλκόνι και δεν ψάχνεις τα αστέρια.

Σε βρίσκουν εκείνα.

Ο παππούς πάλι στο κεφάλι του τραπεζιού, αλλά τώρα δεν κοιμάται από το φαγητό.

Τον παίρνει ο αέρας ο γλυκός.

Τον σκεπάζει η γιαγιά με ένα λεπτό σεντόνι. «Ας τον», λέει πάλι. «Ο Μάης νανουρίζει καλύτερα κι από μάνα». Στο λιμάνι ο ήλιος πέφτει μέσα στο νερό και το κάνει χρυσό.

Ρουφάς ηλιοβασίλεμα, κλέβεις αέρα, τον χώνεις στις τσέπες.

Για τα πατήματά σου τον Ιούλιο, τον Αύγουστο, τον Σεπτέμβρη, τον χειμώνα που θα έρθει.

Φεύγοντας, οι τσάντες γεμίζουν.

Όχι πίτες τώρα.

Γεμιστά, κολοκυθάκια από τον κήπο, ένα μπουκαλάκι τεντούρα «για το κρύο το χειμώνα». Κάθε της βλέμμα γλυκό του κουταλιού.

Γλυκόπικρο γιατί ξέρεις πως ο χρόνος τρέχει.

Γλυκό γιατί ο Μάης πάντα γυρίζει.

Κοιτάζεις μπροστά και γεύεσαι. Την αρμύρα, το γιασεμί, τον Μάη ολόκληρο. Μόνο μπροστά. Με τις τσέπες γεμάτες καλοκαίρι. Άννα Δανάλη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους