Όταν ρώτησαν τον Σερκί τι είδους παίκτης δεν θα ήθελε να γίνει ποτέ, η απάντησή του ήταν αφοπλιστική: "Αυτός που πασάρει την μπάλα πίσω, τη στιγμή που επιβάλλεται να παίξει κάθετα και να σπρώξει την...

Πλήρες Κείμενο:

Όταν ρώτησαν τον Σερκί τι είδους παίκτης δεν θα ήθελε να γίνει ποτέ, η απάντησή του ήταν αφοπλιστική: "Αυτός που πασάρει την μπάλα πίσω, τη στιγμή που επιβάλλεται να παίξει κάθετα και να σπρώξει την ομάδα μπροστά". Και όταν τον ρώτησαν ποιο είναι το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσαν να πουν για το παιχνίδι του, απάντησε χωρίς δισταγμό: "Ότι παίζω υπερβολικά απλά". Πλέον, δεν χωράει καμία αμφιβολία για το αστείρευτο ταλέντο και την εξωπραγματική ποιότητα του Γιαμάλ.

Μιλάμε για έναν παίκτη που ντριμπλάρει, διεισδύει και "αδειάζει" τους αντιπάλους του με χαρακτηριστική άνεση.

Η ακρίβεια στις κάθετες πάσες του, η ικανότητά του να λειτουργεί άψογα μέσα στο ομαδικό τακτικό πλαίσιο και να συνεργάζεται με τους συμπαίκτες του, έχουν πάντα έναν ξεκάθαρο σκοπό: να δημιουργούν αριθμητικά και ποιοτικά πλεονεκτήματα, ανεβάζοντας κατακόρυφα τον δείκτη της δημιουργικότητας στο χορτάρι.

Χωρίς τον Γιαμάλ, η ομάδα χάνει αισθητά την ικανότητά της να παράγει φάσεις, να σπάει τις αντίπαλες γραμμές και, αναπόφευκτα, να βρίσκει τον δρόμο προς τα δίχτυα.

Παρόλα αυτά, πολλοί "ειδικοί" σπεύδουν συχνά να ασκήσουν κριτική σε παίκτες αυτής της πάστας. "Το παρακάνει με την μπάλα", "πουλάει κατοχές", "σπαταλάει ευκαιρίες"... Είναι οι κλασικές ατάκες που ακούς παντού.

Δυστυχώς, αυτή είναι η νέα κανονικότητα.

Αυτή η συντηρητική νοοτροπία κυριάρχησε τα τελευταία χρόνια και μας έφερε στο σημερινό τέλμα: δημιουργήσαμε ποδοσφαιριστές-κλώνους, απολύτως υποταγμένους στις τακτικές οδηγίες των προπονητών τους.

Παίκτες που κάνουν αποκλειστικά "κοντρόλ και πάσα", που αντιμετωπίζουν την μπάλα σαν ωρολογιακή βόμβα που πρέπει να ξεφορτωθούν αμέσως.

Το αποτέλεσμα; Η ντρίμπλα, το ρίσκο και η ποδοσφαιρική φαντασία έχουν σχεδόν εξαφανιστεί.

Το μεγάλο μας πρόβλημα είναι ότι έχουμε αποκτήσει εμμονή με το αποτέλεσμα, ξεχνώντας τη χαρά του ίδιου του παιχνιδιού.

Και την ίδια στιγμή, καθόμαστε και μοιρολογούμε για την "κατάντια" και τη μηχανικότητα του σύγχρονου ποδοσφαίρου.

Προσωπικά, θα είμαι πάντα ευγνώμων και θα λατρεύω παίκτες όπως ο Γιαμάλ και ο Σερκί.

Και θα στέκομαι απέναντι σε όσους πολεμούν το πραγματικό παιχνίδι και την έμπνευση.

Το ποδόσφαιρο που ερωτευτήκαμε κάποτε, σήμερα σπανίζει.

Γι' αυτό ακριβώς, εκτιμώ απεριόριστα αυτές τις λιγοστές, μαγικές στιγμές που μας χαρίζουν αυτοί οι αρτίστες κάθε εβδομάδα στο γήπεδο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους