Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Για δώδεκα χρόνια ο Δημοτικός Κουκλοθίασος Τιριτόμπα αποτέλεσε ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής και της καθημερινότητάς μου.

Μέσα σε αυτή τη διαδρομή δημιουργήθηκαν παραστάσεις, φεστιβάλ, εκπαιδευτικά προγράμματα, εργαστήρια, δράσεις και συνεργασίες που αγκαλιάστηκαν από χιλιάδες παιδιά, γονείς, εκπαιδευτικούς και φίλους του κουκλοθεάτρου στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Γεννήθηκαν νέοι θεσμοί, όπως το Φεστιβάλ Κουκλοθεάτρου Λάρισας και οι δράσεις της Παγκόσμιας Ημέρας Κουκλοθεάτρου.

Φιλοξενήθηκαν καλλιτέχνες και ομάδες από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ πραγματοποιήθηκαν αμέτρητα εργαστήρια, σεμινάρια, ξεναγήσεις και εκπαιδευτικές δράσεις για παιδιά και ενήλικες.

Για όλα αυτά αισθάνομαι βαθιά ευγνωμοσύνη προς τους συνεργάτες μου, τους εθελοντές, τους εκπαιδευτικούς, τους γονείς και κυρίως τα παιδιά που πέρασαν όλα αυτά τα χρόνια από την αγκαλιά του Τιριτόμπα.

Οφείλω όμως να πω πως ο τρόπος με τον οποίο εξελίχθηκαν τα γεγονότα το τελευταίο διάστημα με πλήγωσε βαθιά.

Εδώ και καιρό υπήρχαν σοβαρές διαφωνίες σχετικά με τη λειτουργία των δομών, τις συνθήκες εργασίας και τη διαχείριση της καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Επανειλημμένα προσπάθησα, μέσα από υπηρεσιακή επικοινωνία, να επισημάνω προβλήματα και να αναζητηθούν λύσεις, χωρίς όμως να υπάρξει ουσιαστική ανταπόκριση.

Κατά τη διάρκεια των συζητήσεων για τη νέα σύμβαση, ξεκαθάρισα πως επιθυμούσα να συνεχίσω να παρουσιάζω τις παραστάσεις μου στο Τιριτόμπα, διατηρώντας όμως την κυριότητα του προσωπικού καλλιτεχνικού μου εξοπλισμού, των κουκλών και των έργων που δημιούργησα όλα αυτά τα χρόνια.

Εξέφρασα επίσης την ανάγκη να υπάρχουν σαφείς και δίκαιες συμφωνίες σχετικά με τα πνευματικά και περιουσιακά δικαιώματα κάθε νέας παραγωγής.

Παράλληλα, δήλωσα πως δεν μπορούσα πλέον να συνεχίσω να αναλαμβάνω προσωπικά πλήθος λειτουργικών, τεχνικών και διοικητικών ευθυνών που για χρόνια υπερέβαιναν κατά πολύ το πλαίσιο μιας καλλιτεχνικής συνεργασίας.

Την αμέσως επόμενη ημέρα από την τελευταία μας συνάντηση, άλλαξαν οι κλειδαριές στους χώρους όπου εργάστηκα επί δώδεκα χρόνια και μου απαγορεύτηκε η είσοδος.

Το γεγονός αυτό μου προκάλεσε βαθύ ψυχολογικό σοκ και μεγάλη συναισθηματική φόρτιση, καθώς οι χώροι αυτοί δεν ήταν απλώς ένας χώρος εργασίας, αλλά κομμάτι της ζωής και της καθημερινότητάς μου.

Μέχρι και σήμερα, προσωπικά και επαγγελματικά αντικείμενα, εξοπλισμός και υλικά απαραίτητα για την εργασία μου παραμένουν μέσα στους χώρους του θεάτρου, γεγονός που δυσκολεύει ουσιαστικά τη δυνατότητά μου να συνεχίσω άμεσα τη δουλειά μου αλλού.

Όλα αυτά τα χρόνια επέλεξα να μη δημοσιοποιήσω ποτέ τα προβλήματα και τις δυσκολίες λειτουργίας που αντιμετωπίζαμε, θεωρώντας πως προτεραιότητα είχε πάντα η προστασία του θεσμού και του ίδιου του κουκλοθεάτρου. Το Τιριτόμπα δεν είναι προσωπική υπόθεση κανενός.

Ανήκει στα παιδιά, στους πολίτες της Λάρισας και στην ιστορία της πόλης.

Είναι ένας μοναδικός πολιτιστικός χώρος που αξίζει ουσιαστική φροντίδα, προστασία και σεβασμό.

Αναρωτιέμαι πραγματικά αν έχουμε συνειδητοποιήσει το μέγεθος της σημασίας του να υπάρχει στη Λάρισα το πρώτο Δημοτικό Κουκλοθέατρο και Μουσείο Κούκλας στην Ελλάδα, με διεθνή αναγνώριση.

Πιστεύω πως υπηρέτησα με αγάπη, αφοσίωση και βαθύ σεβασμό το όραμα των δημιουργών του Τιριτόμπα, της Σοφία Φουτζοπούλου και του Κώστας Χατζηανδρέου.

Αποχωρώ περήφανη για όσα χτίστηκαν όλα αυτά τα χρόνια και εύχομαι πραγματικά σε όποιον συνεχίσει αυτό το έργο να αγαπήσει τον Τιριτόμπα όσο τον αγάπησα κι εγώ.

Αγαπημένα μου Τιριτομπάκια, λίγο πριν κλείσει αυτή η αυλαία, σας χαιρετώ με όλη μου την αγάπη.

Στης ζωής τα «Κρα κρα κρα μάγισσα κακιά», να απαντάτε πάντα: «Θάρρος, καρδιά και η πλάτη μας φαρδιά». Στη ζωή είναι όλα ΚΥκΛοΣ. Θα βρεθούμε ξανά. Η κυρία Φωτεινή

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους