Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Στέφανος Κασσελάκης - Stefanos Kasselakis , το δικαστήριο και μια σπάνια πολιτική στάση Ανεξάρτητα από το αν κάποιος στηρίζει ή δεν στηρίζει τον Στέφανο Κασσελάκη, ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί με την πολιτική του διαδρομή, το ύφος του, τις επιλογές του ή το κόμμα του, υπάρχει κάτι που οφείλουμε να αναγνωρίσουμε με καθαρότητα: στάθηκε ενώπιον της Δικαιοσύνης για να υπερασπιστεί τον εαυτό του.

Και αυτό, στη σημερινή πολιτική ζωή, δεν είναι λίγο.

Η υπόθεση του πόθεν έσχες του Στέφανου Κασσελάκη κατέληξε σε αθωωτική απόφαση από το δευτεροβάθμιο δικαστήριο.

Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, το δικαστήριο τον έκρινε αθώο, ενώ και ο εισαγγελέας της έδρας είχε ζητήσει την αθώωσή του, με αναφορές στην έλλειψη δόλου ως κρίσιμο στοιχείο της υπόθεσης.

Αυτό που έχει σημασία όμως δεν είναι μόνο η κατάληξη.

Είναι και η στάση.

Σε μια χώρα όπου συχνά οι πολιτικοί κρύβονται πίσω από θεσμικές ασπίδες, πίσω από παραγραφές, πίσω από νομικές ερμηνείες, πίσω από διαδικαστικά παράθυρα και πίσω από την κομματική τους δύναμη, ο Κασσελάκης δεν επέλεξε τον δρόμο της υπεκφυγής.

Δεν εμφανίστηκε ως κάποιος υπεράνω ελέγχου.

Δεν είπε, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, «εγώ είμαι πολιτικός αρχηγός, άρα δεν λογοδοτώ όπως οι υπόλοιποι». Πήγε στο δικαστήριο.

Κάθισε απέναντι στη Δικαιοσύνη.

Υπερασπίστηκε τον εαυτό του.

Και τελικά αθωώθηκε.

Αυτό, για όποιον πιστεύει πραγματικά στους θεσμούς, πρέπει να μετράει.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς οπαδός του Κασσελάκη για να το πει.

Δεν χρειάζεται να ανήκει στο κόμμα του.

Δεν χρειάζεται να συμφωνεί μαζί του πολιτικά.

Εγώ, ως άνθρωπος που στέκομαι στον χώρο του Κέντρου και αυτοπροσδιορίζομαι αριστερός ως προς την κοινωνική μου ευαισθησία, θεωρώ ότι η Δικαιοσύνη δεν πρέπει να γίνεται εργαλείο πολιτικής εξόντωσης, ούτε όμως και να φοβάται να ελέγχει την εξουσία.

Αυτό είναι το μέτρο.

Όλοι να ελέγχονται.

Όλοι να λογοδοτούν.

Όλοι να κρίνονται.

Και όταν κάποιος αθωώνεται, να αναγνωρίζεται η αθώωσή του χωρίς μισόλογα.

Η πολιτική αντιπαράθεση έχει όρια.

Η κριτική είναι απαραίτητη.

Η σκληρή κριτική είναι κομμάτι της Δημοκρατίας.

Αλλά η σπίλωση δεν είναι Δημοκρατία.

Η προκαταβολική καταδίκη δεν είναι θεσμική σοβαρότητα.

Η λογική «δεν τον πάω, άρα κάτι θα έχει κάνει» είναι επικίνδυνη, άδικη και βαθιά αντιδημοκρατική. Ο Κασσελάκης μπορεί να κριθεί πολιτικά για πολλά.

Για τις θέσεις του.

Για τις επιλογές του.

Για τις συγκρούσεις του.

Για το αν κατάφερε ή δεν κατάφερε να εκφράσει έναν χώρο.

Για το αν η παρουσία του βοήθησε ή μπέρδεψε την αντιπολίτευση.

Όλα αυτά είναι νόμιμα ερωτήματα.

Αλλά άλλο η πολιτική κριτική και άλλο η δικαστική ετυμηγορία.

Στην υπόθεση αυτή, η Δικαιοσύνη μίλησε.

Και η απόφαση ήταν αθωωτική.

Ας το πούμε λοιπόν καθαρά: ο Στέφανος Κασσελάκης βρέθηκε ενώπιον της Δικαιοσύνης, δεν κρύφτηκε πίσω από πολιτικές δικαιολογίες και βγήκε αθώος.

Αυτό δεν τον κάνει άτρωτο πολιτικά.

Δεν τον κάνει υπεράνω κριτικής.

Αλλά του πιστώνει μια στάση που σπανίζει στην ελληνική πολιτική σκηνή.

Και ίσως εδώ βρίσκεται το ουσιαστικότερο μήνυμα.

Δεν χρειαζόμαστε πολιτικούς που να είναι αρεστοί σε όλους.

Αυτό δεν γίνεται.

Χρειαζόμαστε όμως πολιτικούς που να λογοδοτούν.

Να εμφανίζονται.

Να μη φοβούνται τη θεσμική κρίση.

Να μην κρύβονται πίσω από ασυλίες, καθυστερήσεις και νομικά παραθυράκια. Η Δημοκρατία δεν δυναμώνει όταν καταδικάζουμε κάποιον πριν δικαστεί.

Δυναμώνει όταν επιτρέπουμε στη Δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της και όταν σεβόμαστε το αποτέλεσμα, ακόμη κι αν δεν μας βολεύει πολιτικά.

Σήμερα, όποιος θέλει να είναι δίκαιος, οφείλει να το αναγνωρίσει. Ο Κασσελάκης πήγε στη Δικαιοσύνη.

Υπερασπίστηκε τον εαυτό του. Και αθωώθηκε. Τα υπόλοιπα ανήκουν στην πολιτική αντιπαράθεση. Αλλά αυτό το γεγονός ανήκει στην αλήθεια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους