Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αγαπητοί αδελφοί, το θέμα που προσεγγίζουμε σήμερα αγγίζει μια από τις πιο λεπτές, ύπουλες και πνευματικά επικίνδυνες παγίδες της χριστιανικής ζωής: τη χρήση των λόγων των Αγίων και της Αγίας Γραφής κατά το δοκούν, όχι ως φάρμακο για τη θεραπεία της δικής μας ψυχής, αλλά ως όπλο για την εξόντωση και την καταδίκη του πλησίον μας.

Είναι ένα φαινόμενο που δυστυχώς συναντάται συχνά και προκαλεί τεράστια πνευματική ζημιά.

Άνθρωποι που κατέχουν μια στείρα, εξωτερική και εγκεφαλική γνώση των πατερικών κειμένων, απομονώνουν φράσεις, αυστηρές εκφράσεις ή συγκεκριμένες συμβουλές που δόθηκαν σε άλλες εποχές και κάτω από ειδικές πνευματικές συνθήκες, και τις εκτοξεύουν εναντίον των αδελφών τους.

Με τον τρόπο αυτό, μετατρέπουν τα λόγια των Αγίων,τα οποία γράφτηκαν με δάκρυα, πόνο και άπειρη αγάπη για τη σωτηρία του ανθρώπου, σε εργαλεία ιεροεξεταστικής κατακρίσεως, ελέγχου και πνευματικής βίας.

Αυτή η στάση φανερώνει μια βαθύτατη αλλοίωση του ορθοδόξου ήθους και πηγάζει από τρεις βασικές πνευματικές ασθένειες: Ο κρυμμένος εγωισμός και η αυτοδικαίωση: Όταν κάποιος χρησιμοποιεί τους Αγίους για να χτυπήσει τον άλλον, στο βάθος θέλει να προβάλει τον εαυτό του ως τον μοναδικό τηρητή της αλήθειας και της ακρίβειας.

Τοποθετεί τον εαυτό του στη θέση του κριτή, νιώθοντας μια ψεύτικη πνευματική ανωτερότητα, ενώ η ίδια του η καρδιά παραμένει σκληρή και αμετανόητη.

Η έλλειψη διακρίσεως: Οι Άγιοι Πατέρες δίδασκαν πάντοτε με βάση τη διάκριση, η οποία είναι η βασίλισσα των αρετών.

Ήξεραν πότε να εφαρμόσουν την ακρίβεια και πότε την οικονομία, πότε να ελέγξουν και πότε να παρηγορήσουν.

Το να παίρνει κανείς έναν αυστηρό λόγο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου ή του Αγίου Παϊσίου και να τον εφαρμόζει ισοπεδωτικά σε έναν αδύναμο αδελφό, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις αντοχές του, την ψυχολογία του ή τις συνθήκες της ζωής του, δεν είναι ορθοδοξία· είναι πνευματική βαναυσότητα.

Η απουσία της αγάπης: Ο Μέγας Βασίλειος και όλοι οι Άγιοι τονίζουν ότι οποιαδήποτε γνώση ή τήρηση εντολής στερείται αγάπης, είναι άχρηστη και δαιμονική.

Αν ο λόγος μας, ακόμη κι αν περιέχει πατερικά παραθέματα, δεν σκοπεύει στην ανάσταση, στην παρηγοριά και στην πνευματική οικοδομή του άλλου, τότε δεν εκφράζει το Πνεύμα του Θεού, αλλά το πνεύμα του διαβόλου, ο οποίος είναι ο κατεξοχήν κατήγορος των ανθρώπων. Οι Άγιοι Πατέρες δεν μας άφησαν τα συγγράμματά τους για να γίνουμε οι δικαστές της κοινωνίας, ούτε για να ελέγχουμε τις αμαρτίες των άλλων.

Μας τα άφησαν ως καθρέφτη για να βλέπουμε τις δικές μας πληγές.

Όταν διαβάζουμε έναν Άγιο, η πρώτη και μόνη σκέψη μας πρέπει να είναι: «Πού υστερώ εγώ; Πώς μπορώ εγώ να μετανοήσω;», και όχι «πώς θα χρησιμοποιήσω αυτή τη φράση για να ελέγξω τον τάδε αδελφό μου στο διαδίκτυο ή στην ενορία». Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι θεραπευτήριο, είναι νοσοκομείο ψυχών.

Στο νοσοκομείο, οι ασθενείς δεν παίρνουν τα νυστέρια των γιατρών για να σφάξουν τους διπλανούς τους· περιμένουν με ταπείνωση να θεραπευτούν οι ίδιοι.

Όποιος χρησιμοποιεί τα πνευματικά όπλα της Εκκλησίας για να πληγώσει αντί να ιατρεύσει, αποδεικνύει ότι βρίσκεται σε βαριά κατάσταση πλάνης.

Αδελφοί μου, ας κάνουμε μια βαθιά εσωτερική στροφή και ας καθαρίσουμε τα κίνητρά μας.

Ας πλησιάζουμε τα κείμενα των Αγίων μας με φόβο Θεού, με συντριβή και με δίψα για προσωπική διόρθωση.

Ας σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε την αλήθεια του Χριστού ως ρόπαλο κατασυκοφαντήσεως και εξοντώσεως των αδελφών μας.

Αν θέλουμε πραγματικά να βοηθήσουμε κάποιον που σφάλλει, ας το κάνουμε με τον τρόπο των Αγίων: με μυστική προσευχή, με αμέτρητη δάκρυα, με απέραντη ταπείνωση και με λόγο γλυκύ, που δεν γεννά αντιπαραθέσεις, αλλά ελκύει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός, ο οποίος είναι η προσωποποιημένη Αγάπη και η Μακροθυμία, να γλυκαίνει τις καρδιές μας, να μας χαρίζει διάκριση, ταπείνωση και αληθινό εκκλησιαστικό φρόνημα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους