Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα ανούσια «σημαντικά» Κάθε πρωί ξυπνάμε και, πριν καλά-καλά ανοίξουμε τα μάτια, το χέρι τεντώνεται στο κινητό.

Ποιος κέρδισε το κύπελλο; Ποια χώρα πήρε τα περισσότερα δωδεκάρια; Ποια νέα τάση σαρώνει στο TikTok; Πόσα likes συγκέντρωσε η χθεσινή ανάρτηση; Πόσοι τη σχολίασαν; Ο εγκέφαλος, αυτό το όργανο που εξελίχθηκε για να μας κρατά ζωντανούς σε έναν κόσμο γεμάτο πραγματικούς κινδύνους, ξοδεύει τις πρώτες του ώρες σε αγωνίες που, αν τις κοιτάξουμε κατάματα, δεν είναι δικές μας.

Ανήκουν σε άλλους.

Σε ομάδες που δε θα μάθουν ποτέ τ’ όνομά μας.

Σε διαγωνισμούς που τελειώνουν και ξεχνιούνται.

Σε αλγορίθμους που τρέφονται από την προσοχή μας και μας αφήνουν πιο αδειανούς απ’ όταν ξεκινήσαμε.

Και όμως, ταυτόχρονα, στο διπλανό δωμάτιο κοιμάται κάποιος που μας αγαπά.

Κάπου, ένας γονιός μετράει τα χρόνια που του απέμειναν χωρίς να μας το λέει.

Ένα παιδί μεγαλώνει με ρυθμό που δεν περιμένει κανέναν.

Ένας φίλος περνάει κάτι που δεν μπορεί να εκφράσει σε δημόσια ανάρτηση στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης.

Το σώμα μας, σιωπηλό, κάνει καθημερινά ένα θαύμα που το θεωρούμε δεδομένο μέχρι την πρώτη φορά που θα μας προδώσει.

Η φιλοσοφία είχε πάντα μια λέξη γι’ αυτό: προτεραιότητα. Ο Επίκουρος δίδασκε πως ο πραγματικός πλούτος δεν είναι η συσσώρευση, αλλά η ικανότητα να αναγνωρίζεις τι είναι αναγκαίο, τι είναι φυσικό και τι είναι μάταιο.

Σήμερα έχουμε αντιστρέψει το σχήμα.

Το μάταιο έχει γίνει αναγκαίο.

Η ύλη — το προϊόν, η μάρκα, το νέο μοντέλο — έχει πάρει τη θέση που κάποτε είχε το νόημα.

Και η μετρική της επιτυχίας ξεκινά πια από την προβολή και τελειώνει στην ίδια.

Δεν είναι ότι η Eurovision είναι κακή.

Ούτε ότι η ομάδα μας δεν αξίζει λίγη παθιασμένη φωνή.

Το πρόβλημα δε βρίσκεται στα ίδια τα ανούσια.

Βρίσκεται στην αναλογία.

Στην ποσότητα του χώρου που τους παραχωρούμε.

Στο πόσο εύκολα προσπερνάμε μια εξέταση αίματος για να μη χάσουμε ένα επεισόδιο.

Στο πόσο σπάνια ρωτάμε τη μάνα μας πώς νιώθει πραγματικά, ενώ ξέρουμε με ακρίβεια τη σύνθεση της ομάδας μας.

Η σύγχρονη τραγωδία δεν είναι ότι δεν αγαπάμε.

Είναι ότι αγαπάμε δίχως ιεραρχία.

Υπάρχει μια στιγμή — έρχεται σε όλους — που τα ψεύτικα «σημαντικά» καταρρέουν μονομιάς.

Ένα τηλεφώνημα στις τρεις τα ξημερώματα.

Μια διάγνωση.

Ένα κενό στο διπλανό μαξιλάρι που δε θα γεμίσει ξανά.

Τότε, με μια διαύγεια που μοιάζει σχεδόν σκληρή, βλέπουμε πόσο γελοία ήταν η χθεσινή μας ανησυχία για το αν θα προκριθεί η ομάδα μας στον τελικό.

Πόσο φτηνά πουλήσαμε ώρες της ζωής μας σε ειδήσεις που δε μας αφορούσαν.

Πόσες κουβέντες δεν είπαμε σε εκείνους που τώρα δεν ακούν πια.

Ο στωικός Σενέκας έγραφε στον Λουκίλιο πως δεν είναι η ζωή μας σύντομη, εμείς την κάνουμε σύντομη με τον τρόπο που τη σκορπίζουμε.

Η σπατάλη δεν αφορά μόνο τα χρήματα.

Σπαταλάμε προσοχή.

Σπαταλάμε αγάπη.

Σπαταλάμε το πιο πεπερασμένο πράγμα που έχουμε: τις φορές που θα δούμε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο πριν το χάσουμε.

Κανείς δεν μας ειδοποιεί ποια θα είναι η τελευταία.

Ίσως, λοιπόν, η σύγχρονη πνευματική άσκηση να μην είναι ούτε ο διαλογισμός, ούτε η αποχή, ούτε η οποιαδήποτε τάση.

Ίσως να είναι μια απλή, καθημερινή ερώτηση: αν αύριο όλα τέλειωναν, θα ήμουν περήφανος για το πού πήγε η σημερινή μου προσοχή; Αν η απάντηση είναι «όχι», τότε ξέρουμε.

Τότε η ενασχόληση με την ομάδα μπορεί να περιμένει.

Το σχόλιο για τον διαγωνισμό μουσικής μπορεί.

Α περιμένει.

Η φωτογραφία θέλεις αναρτήσεις στο προφίλ σου μπορεί να περιμένει.

Το επόμενο βίντεο που σκέφτεσαι παρακολουθήσεις μπορεί να περιμένει. Η μητέρα στο τηλέφωνο, όμως, ίσως όχι. Αποστόλης Ζυμβραγάκης, M.Ed. Φιλόλογος, Συγγραφέας

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους